Welcome to Marathistories .

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

नवीन कथा हत्यारा तुमच्यासमोर सादर करत आहे...

Thursday, 8 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग शेवटचा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग शेवटचा

फोनच्या घंटीच्या आवाजाने संत्या झोपेतून धडपडत उठतो आणि फोने उचलतो... फोनवर अक्की होता... "हेल्लो... गुड मोर्निंग अक्की... काल संध्याकाळी कुठे गेला होतास...??" संत्या म्हणाला..


"गुड मोर्निंग... हो यार काल संध्याकाळी जरा काम होतं त्यामुळे बाहेर गेलो होतो आणि मला क्षमा कर तुला भेटू शकलो नाही..." अक्की म्हणाला...


"अरे ठीक आहे यार... मला पण काल काम आलं होतं त्यामुळे मी पण तुझ्या घरी आलो नव्हतो... पण मी तुझा मोबाइल किती वेळा लावण्याचा प्रयत्न केला पण तो तर बंद येत होता...  होतास कुठे तू...??" संत्या


"हो काल माझ्या मोबाइलची ब्याटरी संपली होती त्यामुळे तो बंद झाला होता... चल ठीक आहे आपण आज संध्याकाळी भेटू..." अक्की...


"ठीक आहे... भेटू..."


संत्या ने फोने कट केला... आणि तो त्या स्वप्ना विषयी विचार करायला लागला, ' किती भयानक स्वप्न होतं.. हा नियतीचा कुठला खेळ तर नाही ना... जे मला हे स्वप्न पडलं...?? ' संत्या विचार करता करता बेडवर उतरून बाथरूममध्ये घुसतो... आणि फ्रेश होवून, नाश्ता वैगेरे करून आणि तैय्यार होवून तो इस्पितळाकडे निघतो जिथे विजय भरती होता... तिथे जावून तो विजयला पाहतो... विजय अजूनही कोमामध्ये होता... संत्या लगेच तिथून पोलिस स्टेशनकडे निघतो...


स्टेशनमध्ये गेल्यावर कदम त्याच्या कॅबीनमध्ये येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." कदम


"गुड मोर्निंग कदम, बोल काय बातमी आणलीत तुम्ही..." संत्या


"साहेब त्या सुऱ्यावर कोणाच्याच हाताचे ठसे सापडले नाहीत..."


"म्हणजे हा जो कोणी आहे ज्याने विजय वर हल्ला केला त्याने हातमोजे घातले असतील... विजयला ज्याने इस्पितळात आणलं त्याच्याकडून कुठली माहिती सापडली का...?"


"नाही साहेब... तो तर आपल्या गाडीतून घरी जात होता.... तेव्हा त्याला रस्त्यामध्ये विजय जखमी अवस्थेत सापडला आणि त्याने ताबडतोप त्याला इस्पितळात न्हेला.. आणि आम्हाला फोन करून ह्याची सूचना दिली..."


"कोण आहे तो त्याला कमीत कमीत धन्यवाद तरी बोललं पाहिजे... कारण आजच्या जमान्यात कोण कोणासाठी असं करत..."


"त्याचं नाव सचिन आहे... " कदम


"ठीक आहे तू जा..."


कदम गेल्यानंतर संत्या आपल्या जीपमध्ये बसून समता नगर परिसराचा एक राउंड मारायला निघतो...


---------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीच्या घरी पोहोचतो...


"कधी पासून मी तुझीच वाट पाहतो आहे... ये बस आतमध्ये मी तुझ्यासाठी कोल्डड्रिंक आणतो..." अक्की


संत्या सोफ्यावर बसून सकाळच्या स्वप्ना विषयी विचार करत असतो... तेवढ्यात अक्की कॉल्ड ड्रिंक घेवून येतो...


संत्या कॉल्ड ड्रिंक पिणार तेवढ्यातच त्याचा फोन वाजला जातो फोनवर कदम असतो...


"हा कदम बोल... काय...?? ते घर कोणाचं आहे... आता तो कुठे आहे... ठीक आहे मी आत्ता तिथे पोहोचतो..." संत्या लगेच फोन कट करतो आणि म्हणतो... "क्षमा कर यार... मला आत्ता जायला हवं... मी नंतर तुला भेटतो.."


"काय झालं कोणाचा फोन होता...??" अक्की


"कदमचा फोन होता... मला असं वाटतंय आत्ता आम्ही त्या सिरिअल किलरच्या खूप जवळ पोहोचलो आहोत...??" एवढं बोलून संत्या तिथून झपाझप पावलं टाकत निघून जातो...


जीप घेवून संत्या कदमने सांगितलेल्या ठिकाणी पोहोचतो... घरात पोहोचल्यावर तेथील दृश्य पाहून संत्याचे डोळे विस्फारले जातात...


"हे पहा साहेब.. तो किलर इथे राहायचा... ते पहा जेवढ्या पण लोकांची त्यांनी हत्या केली आहे त्या सर्वांचे तुटलेले हात तिथे पडले आहे..." कदम एकीकडे इशारा करत म्हणाला...


"हे घर कोणाचं आहे...?? आणि कोण राहतं इथे...???" संत्याने विचारले...


"साहेब इथे कोणी टाकाल नावाचा व्यक्ती राहायचा... त्याचं खरं नाव कोणालाच माहित नव्हतं... आणि तो कोणाशीच जास्त वार्ता करायचा नाही... बस एवढंच माहित पडलं कि लग्न करून तो इथून गायब झाला त्या नंतर अजूनही परतला नाहीये... आणि तो गेल्यानंतर ह्या घराला कुलूप लागलं होतं त्याला कधीही कोणी येतांना पाहिले नाही आणि कोणी जातांना पाहिले नाही..." कदम


"अरे विचित्र गोष्ट आहे.. ह्या घरात कोणी राहत होतं आणि कोणालाच काहीच माहित नाही... त्या टाकालचा काही फोटो वैगेरे सापडला आहे कि नाही... इथे शेजाऱ्या-पाजाऱ्यांना विचारा कि कोणाकडे त्याचा फोटो आहे कि नाहे ते..." संत्या


"साहेब... इथल्या लोकांना जेवढं माहित होतं तेवढं त्यांनी सांगितली... अजून काहीच माहित नाही... आणि हो साहेब हा तोच आहे ज्याने विजयला इस्पितळात आणलं होतं..." कदम त्याला एका व्यक्तीची भेट करून देतो...


"हेल्लो सचिन... खूप खूप धन्यवाद तुम्ही माझ्या एका साथीदाराला इस्पितळात आणून... आणि त्याचा जीव वाचवल्या बद्दल..." संत्या हात मिळवत बोलला...


"साहेब... हे तर माझं कर्तव्य आहे..." सचिन म्हणाला...


"तू कधी कोणाला ह्या घरात येतांना किंवा जातांना पाहिलं आहेस...??" संत्याने त्याला प्रश्न केला...


"नाही साहेब... जेव्हा पासून टाकाल इथून गेला आहे तेव्हापासून ह्या घराला कुलूप लागलेलं आहे आणि त्याचं कोणीच इथे आलेलं नाहीये..."


"तुझ्याजवळ टाकालचा कोणता फोटो आहे का...??"


"नाही साहेब..."


"जर तुला तो टाकाल कुठे सापडला किंवा कुठे दिसला तर मला संपर्क कर ओके..."


"ठीक आहे साहेब..."


------------------------------------------


दुसर्या दिवशी जेव्हा संत्या पोलीसे स्टेशन मध्ये पोहोचतो तेव्हा गोडबोले त्याच्याजवळ येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." संत्या म्हणतो...


"कसली गुड मोर्निंग... आता कमिश्नर साहेबांचा फोन आला होता... त्यांनी आपल्यांना बोलावले आहे... असं वाटतंय आज सकाळी सकाळी आपल्यांना ढोस मिळणार आहेत..."


"साहेब... असं काहीच होणार नाही... आपण किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आपण लवकरच किलरला पकडू..."


गोडबोले आणि संत्या कमिश्नर साहेबांच्या कॅबीनमध्ये उभे असतात...


"गोडबोले अजूनही तो माथेफिरू पकडला का नाही गेला... तुम्हाला माहितीये मला वरून किती ऐकायला पडतंय ते... मला सर्वांना उत्तरं द्यावी लागतात... वरून हे पत्रकार लोकं आपलं जगणं कठीण करत आहेत..." कमिश्नर...


"साहेब... आम्ही किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आम्ही लवकरच किलरला पकडू..." संत्या कमिश्नर साहेबांना पूर्ण गोष्ट सांगतो...


"गुड... लवकरात लवकर त्या टाकालचा पत्ता काढा आणि त्या किलरला पण पकडा... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...


गोडबोले आणि संत्या तिथून पुन्हा पोलिस स्टेशनमध्ये परततात...


------------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीकडे जातो... आणि आजची पूर्ण हकीकत त्याला सांगतो...


"हा टाकाल कोण आहे...?? मला तर वाटतंय हा टाकालच किलर आहे...??" अक्की...


"असू शकतो..!!"


"आणि हो तू सांगितलं नाही त्या दिवशी तू घाईत का होतास... कोणाचा पाठलाग करत होतास...??"


"त्या दिवशी मी सुचीताला पाहिलं आणि तिचाच पाठलाग करत होतो..."


"हे कसं असू शकतं ती तर हे शहर सोडून गेली होती... नक्कीच तुला भास झाला असेल..."


"नाही यार... मी सुचीताला तर आपले डोळे बंद करूनही ओळखू शकतो... हा भास नसू शकतो..."


"तू तिला विसर आणि मेघना विषयी विचार कर... ती चांगली मुलगी आहे ती तुला सुचीता सारखा दगा नाही देणार..."


"यार आता मला कसलीच घाई करायची नाहीये... प्रेमात एकदा धोका खाल्ला आहे... दुसर्यांदा मला ते सहन होणार नाही..."


"बघ जर वेळ झाली तर काहीच होवू शकत नाही... मी सांगतो ते कर तिला प्रपोज कर..."


"बघूया... चल मी निघतो..."


"ठीक आहे... पण जे काही सांगितले आहे त्यावर विचार कर..."


संत्या त्याला काहीच न बोलता जीप आपल्या घराकडे वळवतो...


----------------------


संध्याकाळी थकून आलेला संत्या जेवण झाल्यावर जेवून लगेच झोपी गेला...


दुसऱ्या दिवशी सकाळी फ्रेश होवून तो पोलिए स्टेशनला निघतो... पोलिस स्टेशन जवळ त्याला पत्रकारांची गर्दी दिसते... संत्याला पाहताच त्यांचा गलका त्याच्याकडे येतो...


"पवार साहेब... त्या सिरिअल किलरच्या ठिकाणाचा पत्ता लागल्यावरही तुम्ही अजूनही किलरला पकडू
शकला नाही...?" पत्रकार...

एक जळजळीत कटाक्ष त्या पत्रकारावर टाकून संत्या म्हणाला... "अजूनही आमचा तपास सुरु आहे... पूर्ण माहिती मिल्यावर मी स्वतः येवून तुम्हाला सर्व हकीकत सांगेन..." एवढं बोलून संत्या लगेच पोलिस स्टेशनमध्ये घुसतो...

आपल्या कॅबीनमध्ये संत्या निवांत बसून काहीतरी विचार करत असतो कि तेवढ्यात त्याच्यासमोर गोडबोले येतात...

"काय विचार करतोयस...??" गोडबोले ने प्रश्न केला...

"अ...! काहीच नाही सर..." गोडबोलेचा आवाज येताच संत्या ताडकन आपल्या जागेवरून उठतो...

"त्या टाकाल विषयी काही माहित पडलं का...??" गोडबोले...

"नाही सर अजूनही काहीच माहिती नाही मिळाली...!! कोणालाही त्याच्या विषयी काहीच माहित नाही...??"

"आता तर सध्या तो किलर शांत बसला आहे... जेव्हा पासून विजय वर हल्ला झाला आहे तेव्हा पासून खुनाची बातमी देणार एकही फोन आलेला नाहीये...!!"

"हो सर... विजय सोबत झालेल्या घटनेपासून काहीच झालेलं नाही..."

"ठीक आहे.. कमीत कमी काही दिवस तरी शांत जातील..." एवढं बोलून गोडबोले तिथून निघून जातात...

--------------------------------------

संध्याकाळी घरी परततांना संत्याला गोडबोलेचा फोन येतो... संत्या पटकन आपली जीप वळवून गोडबोले ने जिथे बोलावले होते तिथे जातो.. तिथे पोहोचून तो गोडबोले जवळ जातो...

"किलर आत्तापर्यंत फक्त गुन्हेगारांनाच मारायचा पण आज तर ह्याने सामान्य लोकांना पण मारायला सुरुवात केली आहे... ते बघ तिथे..." गोडबोले म्हणाले... मृतदेह जसे पहिल्यांचे होते तसेच आजही हा मृतदेह तसाच होता... डावा हात तुटलेला आणि दोरीने गळा आवळून मृत्यू...

संत्या त्या मृतदेहाला पाहून विचारात पडतो... ' अरे ह्या माणसाला मी कुठे तरी पाहिलं आहे पण लक्षात येत नाहीये...'

"काय विचार करतोयस संत्या...?" गोडबोलेने विचारले...

"सर... मी ह्या माणसाला कुठेतरी पाहिलं आहे...!! पण आठवत नाहीये कि कुठे पाहिलंय ते...!!" संत्या

"आपण पोलिसवाले आहोत... दिवसभरात आपण कितीतरी लोकांना पाहतो... त्यात पत्रकार हि असतात... हाही त्यापैकीच कोणी असणार... आणि हाही एक पत्रकारच होता..." गोडबोले...

"असू शकतं सर..."

एवढं बोलून संत्या आणि कदम त्या घराची झडती घेत असतात... पण त्यांच्या हाती निराशाच सापडते... लोकांकडून माहित पडतं कि हि व्यक्ती इथे एकटीच राहायची... त्या ठिकाणाची झडती घेतल्यानंतर संत्या आणि गोडबोले जीपमध्ये बसून निघून जातात... गोडबोलेला त्याच्या घरापर्यंत सोडून संत्या आपल्या घरी वळणारच तेवढ्यातच त्याला बंदुकीच्या गोळीचा आवाज येतो... संत्या पटकन गोळीच्या आवाजाच्या दिशेने पाळायला लागतो...

थोडं पुढे गेल्यावर त्याला गोडबोले भेटतात...

"काय झालं सर...? मी आत्ता गोळीचा आवाज ऐकला...??" संत्या...

"आता मी जात होतो तेव्हा मी एका व्यक्तीला पाहिलं त्याने काळे कपडे परिधान केले होते... मी त्याला थांबायला सांगितले... पण तो माझं काहीच न ऐकता पळायला लागला... मी त्याला थांबवण्यासाठी त्याच्यावर गोळी चालवली पण माहिती नाही तो कुठे गायब झाला तो..??" गोडबोले...

संत्या आणि गोडबोले त्याला सर्वीकडे शोधत असतात... शोधत शोधत ते खूप लांबवर येतात... तेवढ्यात गोडबोले म्हणतात, "चल संत्या आपण खूप लांब आलो आहोत...!!"

संत्या गोडबोलेंना घराजवळ सोडून पुन्हा आपल्या जीप जवळ येतो तेव्हा त्याला जाणीव होते कि कोणीतरी त्याला पाहत आहे... तो मागे वळून पाहतो तर त्याला तिथे कोणीच दिसत नाही... पण त्याच्या जीपच्या आरश्यात त्याला ती व्यक्ती कोण आहे ती दिसते... तो जीप घेवून निघून जातो...

--------------------------------------

सकाळी पोलिसस्टेशन मध्ये संत्या गोडबोलेच्या कॅबीनमध्ये जातो... ते सिरिअल किलर विषयीच चर्चा करायला लागतात...

"साहेब... ह्या माथेफिरू सिरिअल किलर विषयी अजूनही काहीच पुरावा सापडत नाहीये... अश्यात आपल्यांना काय करायला पाहिजे...??" संत्याने प्रश्न केला...

दोघांमध्ये काही गुप्त वार्ता होते आणि संत्या तिथून निघून जातो...

--------------------------------------

संध्याकाळी संत्या घरी परत जात असतांना त्याला तीच काळे कपडे वाली व्यक्ती दिसते तो त्याचा पाठलाग करतो... ती व्यक्ती एका अंधाऱ्या खोलीत घुसते... वायरलेस वर संत्या सर्वांना आधीच सूचना देवून टाकतो...

खोलीत घुसताच संत्याही दबक्या पावलांनी तिच्या मागे मागे त्या अंधाऱ्या खोलीत घुसतो... ती खोली तीच असते जिथे माणसांचे तुटलेले हात सापडतात.... घरात घुसून संत्याला ती व्यक्ती त्याच्याकडे पाठमोरी उभी असलेली दिसते... मग संत्या त्या व्यक्तीला मागून पकडतो... त्यांच्यात झटापट होते... पण संत्या त्या व्यक्तीचा तो मुखवटा काढण्यात यशस्वी ठरतो ती व्यक्ती दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता असते...

"सुचिता तू...?? का करतेस तू हे सर्व...?? आणि एवढ्या सहजासहजी तू अशी कशी माझ्या हाती आलीस...?? तरीही मला तुझ्यावर संशय आलाच होता कारण काल मी तुला जीपच्या आरश्यातून पाहिलं होतं..." संत्या म्हणाला...

"ते मलाही नाही माहित कि मी कशी तुझ्या हाती आली... पण मी हे सर्व माझ्या मृत नवऱ्यासाठी करते ज्यांनी ज्यांनी माझ्या नवऱ्याला मारलं आणि ज्यांनी ज्यांनी मला हे सर्व करतांना पाहिलं त्या सर्वांनाहि मीच मारलं..." सुचिता शस्त्र टाकत म्हणाली...

"पण तुझ्या नवऱ्याने असं काय केलं जे ह्या लोकांनी तुझ्या नवऱ्याला मारलं...?" संत्याने प्रश्न केला...

"जसं तुझं माझ्यावर प्रेम होतं तसंच माझंही दुसर्यावर प्रेम होतं... त्यांचं नाव सुरेश होतं... आम्ही दोघांनी पळून लग्न केलं... नंतर नंतर मला सुरेश बद्दल सर्व माहिती माहित पडायला लागली कि तो एक ड्रग्स डीलर आहे... मी त्याला हे सर्व सोडून द्यायला सांगितले, नाही तर मी तुला सोडून जाईन ह्याची धमकी दिली... पण तो ह्यात एवढा गुरफटलेला होता कि त्याच्या साथीदारांना शंका होती कि हा कोणाला तरी सांगून आपला धंदा बंद करू शकतो म्हणून त्यांनी त्याला मारून टाकलं..." सुचिता स्फुंदत म्हणाली...

"मग हे शाकाल आणि टाकाल कोण आहेत...?? आणि तू इथेच राहतेस का...?" संत्याने विचारले...

"हो मी इथेच ह्या खाली पडलेल्या घरात राहते.... शाकाल आणि टाकाल हे सुरेशचे टोपण नावे आहेत..." सुचिता...

तेवढ्यात संत्याची पूर्ण टीम तिथे येते आणि सुचीताला अटक करून घेवून जाते... आणि त्या घराची झडती घेतल्यावर तिथे पोलिसांना तो सुरा आणि एक रक्ताने माखलेली दोरी सापडते... 


समाप्त...

Friday, 2 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग सातवा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा
भाग सातवा

"ठीक आहे साहेब..." एवढं बोलून कदम तिथून उठून निघून जातो...


तितक्यात संत्याच्या भ्रमणध्वनीवर मेघनाचा कॉल येतो...


"हेल्लो... मी तुमची माझ्या घरी केंव्हा पासून वाट पाहते पण तुम्ही आला नाहीत... आणि माझा फोन कुठे आहे..?" मेघनाने संत्याच्या फोन उचलल्या उचलल्या त्याच्यावर प्रश्नांचा भडीमार केला...


"सध्या मी थोडा कामात व्यस्त आहे... संध्याकाळी मी तुमचा मोबाईल घेवून येईन..." संत्या म्हणाला...


"ठीक आहे, मी वाट पाहेन..." एवढं बोलून तिने फोन कट केला...


फोन कट झाल्या नंतर संत्या त्या मुलगी विषयी विचार करायला लागतो जी आज त्याला त्या बाजारात दिसली होती.. हि मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता होती... आज एवढ्या वर्षानंतर संत्या तिला इथे पाहून दचकला होता... गोडबोलेच्या आवाजाने त्याची तंद्र भंगली...


"काय विचार करतोयस...??"


"काहीच नाही सर..."


"किलर विषयी काही माहित पडलं...??"


"नाही साहेब... त्याच्या विषयी तर काहीच माहिती सापडली नाही... पण कदम एक माहिती जरूर घेवून आला आहे...!!" संत्या गोडबोले साहेबांना पूर्ण माहिती सांगून टाकतो...


"कोण असू शकतो हा शाकाल... ह्याच्या विषयी लवकरात लवकर माहिती मिळवा...?" संत्याची गोष्ट ऐकल्यावर गोडबोलेंनी प्रतिक्रिया दिली...


"साहेब... मी कदमला त्याच विषयी माहिती आणायला पाठवलं आहे... आणि सध्या तो त्याच कामात व्यस्त आहे..." संत्या म्हणाला...


+++++++++++++++++++++


संध्याकाळी संत्या मेघनाच्या घराच्या बाहेर उभा राहून दारावर टकटक करतो...


"ये संतोष मी तुझीच वाट पाहत होते..." दार उघडताच मेघना म्हणाली... दोघेही येवून सोफ्यावर बसले...


"हा घे तुझा मोबाइल..." संत्या


"धन्यवाद संतोष, हा कुठे सापडला तिथेच ना जिथे मी सांगितले होते...??" मेघना


"हो... मोबाईल त्या घटनावाल्या घरात सापडला होता..." संत्या...


"हम्म... म्हणजे त्या काळे कपडे वाल्यानेच हा मोबाईल उचलून तिथे घेवून गेला असेल...!!" मेघना...


"हो... असं असू शकतं..." संत्या...


"तू बस... मी तुझ्यासाठी कॉफी घेवून येते..." मेघना...


"नाही नको... मी सध्या घाईत आहे... नंतर कधी तरी येईन..." संत्या...


"त्या दिवशी पण तू असाच निघून गेला होतास... आज जावू नाही देणार मी तुला..." मेघना त्याला दटावत म्हणाली आणि उठून किचन
मध्ये गेली...

मेघना जाताच संत्याचा मोबाइल वाजायला लागतो... मोबाईल वर अक्कीचं नाव झळकत होतं... तो पटकन तो फोन उचलतो...


"कुठे आहेस यार... फोन बिन काहीच नाही ... कुठे व्यस्त असतोस आजकाल...?" अक्की...


"काहीच नाही यार... त्या सिरिअल किलरच्या केस मध्येच गुंतलेला असतो सध्या मी... आणि त्यात सध्यातरी काहीच मार्ग सापडत नाहीये... त्याच चक्कर मध्ये इथे तिथे फिरतोय मी..." संत्या म्हणाला...


"नाही... अजून कुठली तरी गोष्ट आहे जी तू माझ्या पासून लपवत आहेस... कुठे हरवलेला असतोस, आज दिवसा मी तुला बाजारात पाहिले... आणि तुला मी आवाज पण दिला पण स्वारी दुसऱ्याच दुनियेत हरवलेली होती त्यामुळे आम्हा गरिबांची आठवण कशी येणार..." अक्की...


"नाही यार... मी कोणाचा तरी पाठलाग करत होतो..." संत्या म्हणाला...


"कोणाचा पाठलाग करत होतास...?" अक्की...


"मी थोड्या वेळाने तुझ्या घरी येतो तेव्हा तुला सर्व काही सांगतो..." संत्या...


"आता कुठे आहेस...??" अक्की...


"खूप प्रश्न विचारतोस यार तू... आत्ता मी मेघनाच्या घरी आहे... आणि लगेच जे काही तुझ्या मनात आलं असेल ना तसलं काहीच नाही आहे.. ठीक आहे..." संत्या...


"मी कुठे काय बोललो... ठीक आहे तू ये मी वाट पाहतोय तुझी..." अक्की ने बोलून फोन कट केला...


तेवढ्यात मेघना कॉफी घेवून येते आणि त्याला एक कॉफीचा पेला देवून दुसरा ती घेते आणि सोफ्यावर बसते...


"त्या सिरिअल किलर विषयी काही माहित पडलं कि नाही...??" मेघनाने प्रश्न केला...


"नाही सध्या तरी तपास सुरु आहे... फक्त एवढंच माहित पडलं आहे कि तो फक्त गुन्हेगारांनाच मारतोय..." संत्या म्हणाला..


"मग तर हि चांगली गोष्ट आहे... कमीत कमी सर्वसामान्य माणसांच्या जीवाला तरी त्याच्यापासून धोका नाही आहे..." मेघना...


"नाही असं नाही आहे... असली लोकं विश्वास करायच्या लायकीची नाहीत... ते कोणावरही हल्ला करू शकतात... आणि हा फक्त एक योगायोग असू शकतो कि त्याने ज्यांना ज्यांना मारलं आहे ती लोकं गुन्हेगार होते..." संत्या आपली कॉफी संपवत म्हणतो... "ठीक आहे... धन्यवाद मी आता निघतो मला एका मित्राच्या घरी जायचे आहे..."


"ठीक आहे बाय..." मेघना...


"बाय... टेक काळजी..." संत्या म्हणतो आणि बाहेर निघून आपल्या जीपमध्ये जावून बसतो... जीप चालू करून तो जीप अक्कीच्या घराकडे वळवतो... थोडं पुढे गेल्यावर त्याला कदमचा फोन येतो...


"बोल कदम..." संत्या म्हणतो...


"......................................" कदम


"काय...???? मी आता इस्पितळात पोहोचतो..." जीपला करकचून ब्रेक लावून संत्या आश्चर्याने म्हणतो... आणि जीप इस्पितळा कडे वळवतो... आणि लगेच तो अक्कीला फोन लावतो हे कळवण्यासाठी कि आज तो येवू शकत नाही... पण त्याचा फोन बंद दाखवत होता... त्यानंतर लगेच तो त्याच्या घराचा नंबर लावून प्रयत्न करतो... पण तिथेही कोणी फोन उचलत नाही... तो इस्पितळात पोहोचून थेट कदमकडे जातो...


"हे सर्व कसं झालं... आणि आता विजय हवालदार कसा आहे...??" संत्या...


"सर मला एका अज्ञात व्यक्तीचा फोन आला होता कि, कोणीतरी रस्त्यावर रक्तामध्ये तळमळत आहे... जेव्हा आम्ही तिथे पोहोचलो तेव्हा तो दुसरा तिसरा कोणी नसून विजय होता... कोणी तरी त्याला खूप क्रूर पणे मारलं आहे... जीव तर वाचला आहे पण सध्या तरी तो कोमामध्ये आहे..." कदम म्हणाला...


"काही माहित पडलं हे कोणी केलं असेल ते...??" संत्याने पुन्हा प्रश्न केला....


"अद्याप तरी नाही सर, पण नक्कीच हे काम त्या सिरिअल किलरचं असणार...!!" कदम...


"जरुरी नाही आहे कि हे काम त्यानेच केलं असावं कारण सिरिअल किलर आपल्या सावजाला सहजासहजी सोडत नाही... आणि दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे तो फक्त गुन्हेगारांवरच हल्ला करतो..." संत्या म्हणाला...


"पण साहेब, आणखीन हे सर्व कोण करू शकतो...!! आणि हो हा सुरा तिथे सापडला आहे... मला असं वाटतंय कि ह्याच हत्याराने विजयवर हल्ला झाला आहे...?" कदम...


संत्या सुरा पाहून दचकतो... 'हा सुर तर मी अक्कीच्या घरी पाहिला होता...??' तो मनातल्या मनात विचार करत असतो...


"ठीक आहे तू ह्या सुऱ्यावर हाताचे ठसे मिळत आहेत का ते बघ आणि मला सकाळी रेपोर्ट दे... आता तर पूर्ण गोष्ट तेव्हाच माहित पडणार जेव्हा विजय शुद्धीत येईल...!" संत्या...


संत्या पुन्हा झपाझप आपल्या जीपकडे येतो आणि आपल्या घराकडे निघतो... घरी पोहोचून जेवण वैगेरे जेवून तो निवांत टीवी पाहत असतो... पाहता पाहता तो च्यानल बदलतो आणि न्यूज च्यानल लावतो... न्यूज च्यानल लावल्यावर त्यातील बातमी पाहून तो आणखीनच क्रोधीत होतो... आणि विचार करत असतो, 'आता हि गोष्ट कोणी पत्रकारांना सांगितली कि हत्यारा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतो ते...??' तो रागाने टीवी बंद करून आपल्या बेडरूममध्ये जावून पहुडतो... आणि विचार करत असतो, 'फक्त एका सुऱ्या ने हे सिद्ध होत नाही कि अक्कीच तो सिरिअल किलर आहे...!! असा सुरा तर खूप लोकांकडे असू शकतो...!! त्याला मी लहानपणासून ओळखतो... तो असं कधीच करू शकत नाही... आता त्या सिरिअल किलरला लवकरात लवकर पकडले पाहिजे... कारण आता तर त्याने सर्वसामान्य लोकांना पण मारण्याची सुरुवात केली आहे...' हाच विचार करता करता तो झोपी गेला...


-------------------------------------------


मेघना आपल्या बेडरूममध्ये झोपलेली आहे... तेव्हा एक सावली तिच्या घरात घुसते आणि ती सरळ तिच्या बेडरूममध्ये जाते... त्या सावलीच्या हातात एक दोरी आहे आणि तो हळू हळू करून मेघनाच्या उशीजवळ पोहोचतो... आणि दोरीला तिच्या गळया भोवती गुंडाळून तिचा गळा आवळायला लागतो, मेघना तडफडायला लागते, हात पाय मारून ती ह्याच्यातून आपली मुक्तता करायला पाहते... पण त्या सावलीने ती दोरी एकदम घटत पकडून ती दोरी पलंगाला बाधत असते आणि आपल्या हातात एक सुरा घेवून ती सावली मेघनाचा हात कापायला लागते कि अचानक फोनच्या घंटीचा आवाज घुमला जातो...


क्रमशः...

Thursday, 25 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग सहावा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग सहावा

संत्याने उठून टेबलाच्या खणातून तो मोबाईल
बाहेर काढला... मोबाईल मेघनाचा होता... संत्या ने पुन्हा तो मोबाईल त्या टेबलाच्या खणात ठेवला... आणि पुन्हा येवून आपल्या जागेवर बसला... तेवढ्यात गोडबोले पण ड्रिंक घेवून येतात...

"हे घे संत्या..." गोडबोले म्हणाले..


"धन्यवाद साहेब..." संत्या म्हणाला आणि दारूचा एक जळजळीत घोंट त्याने आपल्या पोटात टाकला...


"काय विचार करतोयस संत्या..??" गोडबोले म्हणाले...


"काहीच नाही साहेब... मला फक्त एक विचारायचे आहे कि तुमच्या त्या टेबलाच्या खणात तो मोबाईल कोणाचा आहे... ??" संत्याने प्रश्न केला...


"हा मोबाईल मला खुनवाल्या घरात मिळाला आहे.. मी त्या घरातील सर्वांना विचारले कि हा मोबाईल कोणाचा आहे... तर सर्वांनी तो कोणाचाच नसल्याचा नकार दिला... त्यामुळे दुसऱ्या दिवशी पोलिस स्टेशन मध्ये जमा करेन ह्या उद्देशाने मी ह्या मोबाईलला घरी घेवून आलो आणि आज सकाळी घेवून जायलाच विसरलो... अरे ह्यावर तर मिस कॉल आला आहे...??" गोडबोले म्हणाले...


"होय साहेब... हा मोबाईल माझ्या एका मैत्रिणीचा आहे... आणि तिने मोबाईल हरवल्याची तक्रार पोलिस स्टेशनमध्ये देखील केली आहे आणि हा मिस कॉल माझा आहे..." संत्या म्हणाला...


"तुझी मैत्रीण... पण तिचा मोबाईल तिथे कसा पोहोचला....!!" गोडबोलेंनी प्रश्न केला..... त्यामुळे संत्याने त्यांना पूर्ण कहाणी सांगितली...


पूर्ण गोष्ट ऐकल्यानंतर गोडबोले म्हणाले, "संत्या हि गोष्ट मला पचली नाही... कारण ज्या प्रकारे हत्यारा हत्या करत आहे आणि त्या प्रमाणे तो आपल्या शिकारला अश्या प्रकारे सहजासहजी सोडू शकत नाही...??"


"म्हणजे तुम्हाला बोलायचं काय आहे...??" संत्याने प्रश्न केला...


"तू आपल्या त्या मैत्रिणीची काळजी घे कारण... तिच्यावर पुन्हा हल्ला होण्याची शक्यता आहे..." काही वेळ थांबून आणि हळू आवाजात... 'आणि नाही पण...??'


संत्या ने गोडबोलेंनी बोललेल्या हळू आवाजातल्या शब्दाला बरोबर टिपला... पण संत्या बोलला काहीच नाही...


"ठीक आहे साहेब... मी आत्ता निघतो..." संत्या


"ठीक आहे... तू पोलिस स्टेशनला पोहोच... मी थोड्यावेळाने येतो आणि हो हा मोबाईल तू घेवून जा..." गोडबोले...


संत्या बाहेर येतो आणि जीप स्टार्ट करतो... आणि वेगाने गाडी चालवायला लागतो... पूर्ण रस्त्यात तो हाच विचार करत असतो कि काय चुकीचं आहे आणि काय बरोबर...?? पहिले आकीच्या घरी तो सुरा सापडणं आणि आता गोडबोले साहेबांच्या घरी मोबाईल मिळणं आणि गोडबोले साहेब उलट मेघना वरच शंका घेत होते... खरंच गोडबोले साहेब बरोबर बोलत होते का...!! कारण मी स्वतः मेघनाला आता काही दिवसांपूर्वी पासूनच ओळखतो आहे...!! कधी सुटेल हा त्याच्या डोक्यावरचा ससेमिरा...!! विचार करता करता त्याचं डोकं दुखायची पाळी आली होती...


पोलिस स्टेशन समोर आपली गाडी उभी करून... संत्या तडक आतमध्ये घुसतो आणि कदमला त्या मर्डर केसेची फाईल्स आणायला लावतो... कदम त्या फाईल्स त्याला आणून देतो ती घेवून तो वाचायला लागतो... संपूर्ण फाईल्स नीट लक्षपूर्वक वाचल्या नंतर त्याला एक गोष्ट खटकते ज्याला वाचून तू ताडकन उठून उभा राहतो...


त्याला उठलेला पाहून कदम पण उठून म्हणतो... "काय झाले साहेब...??"


संत्या त्याला ती गोष्ट सांगतो आणि ती ऐकून कदमचा पण चेहरा पांढरा फटक पडतो...


"साहेब ह्या मुद्द्यावर तर आपलं लक्षच गेलं नाही..." कदम म्हणाला...


संत्या गोडबोलेला फोन करून ताबडतोब पोलिस स्टेशनला यायला सांगतो... गोडबोले आल्यानंतर संत्या आणि कदम फाईल्स घेवून गोडबोले साहेबांच्या कॅबीनमध्ये घुसतात...


"काय झालं संत्या मला असं लगेच बोलावून घेतलं ते... काय माहिती तुझ्या हाती लागली आहे...?" गोडबोले


"हत्याराने आज पर्यंत जी काही हत्या केली आहे, त्या लोकांनी काही ना काहीतरी गुन्हा केला किंवा त्यांच्यावर केस चालू आहेत...!!" संत्या म्हणाला...


"ह्याचा अर्थ असा आहे कि हा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतो आहे... ह्याचा अर्थ असा झाला कि हा सिरिअल किलर गुन्हाच्या विरुद्ध आहे...!!" गोडबोले...


"होय साहेब... पण हे पण तर असू शकतं कि हा पण कोणी गुन्हेगार असेल... आणि आपल्या शत्रूला मारत असेल... किंवा हा फक्त एक योगायोग असेल..." काही वेळ थांबून... "आणि होय साहेब आणखीन एक गोष्ट माहित पडली आहे कि हे सगळे लेफ्टी होते..."


"काही पण असो संत्या... हे न्याया विरुद्ध आहे... आणि आपण त्याला पकडलंच पाहिजे..." गोडबोले...


+++++++++++++++++++++++++++++++++++


रात्री घरी आपल्या बेडवर संत्या हाच विचार करत असतो कि हा हत्यारा जो रोज हत्या करत आहे ते चुकीचं आहे कि बरोबर...?? हा न्याया सोबत आहे कि विरुद्ध...?? हे सर्व विचार करता करता त्याचं आणखीन डोकं दुखायला लागतं... अक्की पण क्राईम विरुद्ध आहे आणि तो पण क्राईम संपवण्याच्या विचारात आहे... कारण त्याच्या गर्लफ्रेंडला एका चोराने तिचा बलात्कार करून तिची हत्या केली होती... आणि गोडबोले पण क्राईमच्या विरुद्ध आहे... त्यांना असं वाटतं कि गुन्हेगाराला सरळ फाशी व्हायला पाहिजे...


विचार करता करता संत्याला डोळा लागला आणि तो झोपी गेला...


सकाळी उठल्यावर तो फ्रेश होवून पोलिस स्टेशनला पोहोचतो आणि तडक आपल्या कॅबीनमध्ये जावून बसतो... आणि एका हवालदाराला कदमला बोलवायला सांगतो...


"कदम... हत्यारा विषयी आणखीन काही माहिती मिळाली का..??" संत्याने कदमला विचारले...


"साहेब, मी आतापर्यंत जेवढे पण गुन्हे झालेत त्यांच्या घरांच्या शेजारी-पाजारी पण चौकशी केली.... पण लोकांनी असल्या माणसाला (हत्याराला) पाहिलं असल्याचा नकार दिला आहे...!!" कदम म्हणाले...


"कदम, तुम्ही सध्या हि माहिती काढा कि आता पर्यंत ज्यांचे ज्यांचे खून झाले आहेत त्यांची कोणा कोणाशी शत्रुता होती का..?? असं असू शकतं कि त्यांचा एकच शत्रू असू शकतो...!!" संत्या


"साहेब, जेवढे पण खून झाले आहेत त्यानुसार त्यांचे शत्रू पण खूप असतील...!!" कदम


"काही पण असो... आपल्यांना हत्याराला पकडण्यासाठी कोणती ना कोणती दिशा तरी शोधलीच पाहिजे... आपण असे हातावर हात ठेवून असे गप्प बसू शकत नाही..." संत्या डाफरत म्हणाला, "आणि हो एक गोष्ट लक्षात ठेव हि माहिती पत्रकारांना कळता काम नये कि हत्यारा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतोय ते...!!" संत्या


"का साहेब... उलट हि गोष्ट कळल्यावर लोकं थोडं शांत होतील आणि पत्रकारांची तोंडं पण बंद होतील...??" कदम...


"तुझं म्हणणं पण बरोबर आहे... पण हा पण विचार कर ना कि जर ह्याचा परिणाम उलटा झाला तर...!!" संत्या म्हणाला...


"म्हणजे काय साहेब...?" कदम...


"असं असू शकतं कि जेव्हा त्याला हि गोष्ट माहित पडणार तेव्हा तो आपल्यांना भ्रमित करण्यासाठी निरपराध लोकांना पण मारायला सुरुवात करेल...!!" संत्या...


"हम्म.. हे होवू शकतं..." एवढं बोलून तो तिथून निघून जातो...


संत्या पण बाहेर निघून जीपमध्ये बसतो आणि रस्त्यात तो मेघनाला फोन लावतो...


"हेल्लो, मेघना तुझा मोबाईल मिळाला आहे आणि तो माझ्याकडे आहे...??" संत्या...


"धन्यवाद संतोष, माझा मोबाईल माझ्या साठी खूप महत्वाचा आहे कारण त्यात माझे काही जरुरी नंबर्स होते, तू माझा तो मोबाईल आता आणून देवू शकतो का...?? प्लीज....!!" मेघना विनवणी करत बोलली...


"ठीक आहे, मी आत्ता येतो तुझ्या घरी..." संत्या...


"नाही, नको नको... मी आत्ता घरी नाही आहे.. तू एक काम कर एका तसा नंतर घरी ये..." मेघना जरा चाचरत बोलत होती...


"मग आत्ता कुठे आहेस...??" संत्याने विचारले...


"आता मी ऑफिस मध्ये आहे...?" काहीवेळ विचार करून मेघना म्हणते...


"ठीक आहे मी तुझ्या ऑफिसच्या इथे येतो तुझ्या ऑफिसचा पत्ता मला म्यासेज कर..." संत्या...


"नाही... नको... माझे बॉस खूप रागीष्ट आहेत... तू ऑफिस मध्ये नको येवूस... मी तुला एका तासा नंतर माझ्या घरी भेटते... ठीक आहे बाय माझा बॉस येतोय मी फोन ठेवते..." संत्या ची गोष्ट ऐकून आणखीन दचकत मेघना म्हणाली आणि लगेच फोन कट केला...


संत्याला काहीतरी विचित्र वाटत होतं, तो मनातल्या मनात म्हणतो... 'काही ना काही तरी गडबड आहे... मेघना सांगत होती कि ती ऑफिस मध्ये आहे पण फोन मधून तर ट्राफिक चा आवाज येत होता...??' संत्या जीपला थोडं पुढे जावून एका वळणावर आपल्या जीपला वळवतो आणि एका बाजारात पोहोचतो जिथे खूप वर्दळ असते... त्या वर्दळीत त्याला एक तरुणी दिसते, तिला पाहून संत्या दचकतो... ती तरुणी संत्या पासून खूप लांब पाठमोरी उभी होती... पाठमोरी उभी असल्याने आणि एवढ्या लांब उभी असली तरी संत्या तिला ओळखतो... 'हे कसं होवू शकतं....!! हि इथे नाही येवू शकत... हि तर...??' संत्या आपल्या मनात विचारच करत असतो कि... तेवढ्यात ती तरुणी बाजारातून निघून एका रिक्षामध्ये जावून बसते... लगेच संत्या आपली जीप त्या रिक्षाच्या मागे लावून तिचा पाठलाग करतो... तो जीप रिक्षा पासून काही अंतरावरच ठेवतो जेणे करून तिला असं वाटलं नाही पाहिजे कि कोणीतरी तिचा पाठलाग करत आहे... कारण ती तरुणी संत्याला चांगल्या प्रकारे ओळखते... थोडं पुढे गेल्यावर एका सिग्नल वर संत्याची जीप येवून फसते आणि ती रिक्षा पुढे निघून जाते... सिग्नल संपल्यावर जेव्हा संत्या पुढे जातो तेव्हा त्याला ती रिक्षा कुठेच दिसत नाही... हि तीच होती कि हा माझा भास होता...!! हे तर देव जाणो...?? संत्या पुन्हा जीपला पोलिस स्टेशनच्या दिशेने वळवतो...


++++++++++++++++++++++++


संत्या पोलिस स्टेशनमध्ये आपल्या कॅबीनमध्ये परततो तेव्हा कदम त्याच्या जवळ येतो...


"साहेब,... आपण जी माहिती मला आणायला सांगितली होती ती मी आणली आहे...??" कदम...


"गुड... तर लवकर सांग काय माहिती आणली आहेस...??" संत्या ती गोष्ट ऐकण्यासाठी अधीर झाला होता...


"साहेब, काही खास गोष्ट नाही आहे.. कारण सर्वांच्या शत्रूंची लिस्ट खूप लांब लचक आहे... आणि ज्यांची हत्या झाली आहे ते पण एकमेकांचे शत्रू होते... पण ह्यांच्यामधून एक गोष्ट महत्वाची माहित पडली आहे कि एक व्यक्ती अशी आहे ज्याचं नाव ह्या सर्वांच्या लिस्टमध्ये सर्वात वरती आहे... आणि ते नाव आहे 'शाकाल'... पण सर त्याच्या विषयी आपल्याकडच्या रेकॉर्ड मध्ये काहीच माहिती नाही आहे... आणि त्या शाकाल नावाच्या व्यक्तीला आज पर्यंत कोणी पाहिलेच नाही... आणि त्याचा ठाव ठिकाण कोणालाच माहित नाही...??" कदम...


"तर लवकरात लवकर हे माहित करा कि हि व्यक्ती कोण आहे, काय करते आणि कुठे राहते...??" संत्या म्हणाला...


क्रमशः.... 

MERRY CHRISTMAS TO ALL MY FRIENDS

Sunday, 21 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग पाचवा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग पाचवा  
"ओक... सर..." एवढं बोलून संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर येतो... आणि मनातल्या मनात म्हणत असतो, 'साल्या तुला काय माहित आम्ही दिवस रात्र ह्याच केस विषयी बोलत असतो... तू करून बघ कशी हजामत होते ती...' तो येवून आपल्या जीप मध्ये बसतच असतो कि त्याचा भ्रमणध्वनी खणखणला जातो...  
आता पुढे.....


भ्रमणध्वनीवर मेघनाचं नाव झळकत होतं...


"हेल्लो, संतोष कुठे आहेस... मला तुला अर्जंट भेटायचे आहे..." मेघना जरा भीत भीतच बोलल्यासारखी वाटत होती...


"आता तर मी ड्युटी वर आहे... संध्याकाळी भेटतो..." संत्या म्हणाला...


"ठीक आहे..." एवढं बोलून तिने फोन कट केला...


"अरे पण...??" संत्या चं वाक्य तोंडातल्या तोंडातच राहिलं


संत्या आपली जीप चालवत पोलिस स्टेशनला पोहोचतो... तिथे इन्स्पेक्टर गोडबोले त्याची वाट पाहत होते...


"नमस्कार सर..." संत्या म्हणाला...


"नमस्कार... पवार... कसे आहात... खूप दिवसांनी आपल्याला एकाच केस वर काम करण्याची संधी मिळाली आहे... मला ह्या केस संबंधी संपूर्ण माहिती सांगा..." गोडबोले म्हणाले...


संत्या त्यांना पूर्ण केसची सुरवाती पासूनची इथांभूत माहिती सांगून टाकतो...


"खरंच हि केस खूप गुंतागुंतीची आहे... ठीक आहे चांगलंच आहे.. असल्याच केसला सोल्व करण्यातच मजा येते..." गोडबोले म्हणाले...


"ते तर खरंच आहे सर..." संत्या म्हणाला...


"कदम कडून अजून कुठली माहिती मिळाली का...?? आणि हो तो आहे तरी कुठे...?" गोडबोले ने प्रश्न केला...


"सर... तो त्याच खुनाच्या घरी तपास करण्यासाठी गेला आहे..." संत्या...


++++++++++++++++++++++++++


संध्याकाळी थकून माकून संत्या आपल्या घरी पोहोचतो... तेव्हा त्याला आठवतं कि त्याला मेघनाला पण भेटायला जायचे आहे... तो लगेच मेघनाला फोन करतो...


"हेल्लो... मेघना कुठे आहेस...??" संत्या म्हणाला...


"मी घरीच आहे... तू ये..." मेघना...


संत्या लगेच मस्त पैकी नवीन कपडे घालून आणि मस्त नटून थटून मेघनाच्या घरी पोहोचतो आणि दारावरची बेल वाजवतो... दरवाजा मेघना खोलते...


"ये आत ये... संतोष... काय घेणार... चहा किंवा... थंडा गरम..." मेघना हासत म्हणाली...


"नको काहीच नको... तू सांग मला का बोलावलेस ते...?" संत्या ने प्रश्न केला...


"मी तुझ्याशी ना.. तुला ना.. त्या सिरिअल किलर विषयी सांगणार आहे..." हि गोष्ट ऐकून संत्या ताडकन आपल्या जागेवरून उठतो... आणि तिच्या जावून बसून म्हणतो... "सिरिअल किलर विषयी... बोल काय बोलायचे आहे तुला... घाबरू नकोस बिलकुल...!!"


"त्या दिवशी जेव्हा मी डिस्को मधून घरी येत होते... तेव्हा रस्त्यामध्ये कोणीतरी माझा पाठलाग करत होतं... मी खूप वेळा मागे वळून पाहिलं, पण तिथे कोणीच नव्हतं, मग मला वाटलं कि हा माझा भास असेल... पण मी अजून पुढे गेल्यावर मला माझ्या मागे एक सावली दिसली... त्यामुळे मी झपाझप पावलं टाकत पुढे जायला लागली... तो पण माझ्या मागे मागे पटापट येवू लागला... त्यामुळे मी आणखीनच भिवून पाळायला लागले आणि पुढे गेल्यावर एका वळणावर मला एक ट्याक्सि दिसली... मी पटकन त्याच्यात बसली आणि घरी आले... आणि मी ज्या घराच्या इथून ट्याक्सि पकडली होती त्याच घरात खून झाला होता..." मेघनाचा श्वास जड झाला होता... ते सर्व आठवून तिच्या अंगावर शहारे आले होते...


"ठीक आहे तू घाबरू नकोस... त्या व्यक्ती विषयी तू आणखीन काही सांगू शकतेस...??" संत्याने विचारले...


"अं..?? च्याक... काहीच सांगू शकत नाही... कारण तिथे खूप अंधार होता..." मेघना म्हणाली...


"तू मला दुसऱ्या दिवशी पण सांगू शकली असतीस... जेव्हा तू पोलिस स्टेशन मध्ये आली होतीस तेव्हा...??" संत्या म्हणाला...


"तेव्हा मला माहित नव्हतं कि तो सिरिअल किलर आहे... ते तर मला मी न्युज पाहिल्या नंतर माहित पडलं..." मेघना


"मग तू हे ठाम पणे कशी सांगू शकतेस कि तोच सिरिअल किलर होता ते...?" संत्या...


"जेव्हा मी ट्याक्सि पकडली तेव्हा मी मागे वळून पाहिले कि कोण आहे ते... तेव्हा मी पाहिलं कि त्याच्या हातात एक दोरी आणि त्याने काळे कपडे घातले होते..." मेघना...


"ठीक आहे चल मी आता निघतो..." संत्या...


"एक गोष्ट तर मी तुला सांगायचं विसरूनच गेले... ट्याक्सि मध्ये बसतेवेळी.. माझा फोन तिथेच पडला होता... कदाचित तो फोन त्यानेच उचलला असेल..." मेघना...


"असू शकतं... एक काम कर तू तुझा मोबाइल नंबर मला दे... मी चेक करतो..." संत्या...


मेघना त्याला आपला नंबर देते... तो नंबर घेवून संत्या डायल करतो...


"नंबर बंद येतोय... मी नंतर पुन्हा प्रयत्न करतो..." एवढं बोलून संत्या तिथून निघतो... तो आपल्या घरी न जाता आपली जीप अक्कीच्या घराकडे वळवतो...


अक्कीच्या घरी पोहोचून संत्या दारावरची बेल वाजवतो... अक्की दरवाजा उघडून दचकून म्हणतो, "अरे संत्या ह्यावेळी तू इथे ये आत ये..."


"का रे दचकलास का...!!" संत्या म्हणाला...


"अरे तू येणार असं मला वाटलं नव्हतं म्हणून... तू बोल काय काम आहे...??" अक्की...


"काहीच नाही यार... मेघनाच्या घरी गेलो होतो..." संत्या म्हणाला...


"क्या बात है... एवढ्या लवकर साहेब तिच्या घरापर्यंत पण पोहोचले... मग तुमची गोष्ट कुठपर्यंत पुढे गेली...!!" अक्की...


"छे छे !!... असं काहीच नाही आहे यार... असंच तिने बोलावले होते म्हणून गेलो होतो..." संत्या म्हणाला...


"चल ठीक आहे... ठीक आहे... तू बस मी तुझ्यासाठी चहा बनवून आणतो..." अक्की म्हणाला आणि किचन मध्ये घुसला...


संत्या सोफ्यावर जावून बसतो, त्याचं लक्ष टीवी कडे जातं आणि तो ती ऑन करून पाहायला लागतो... टीवी पाहता पाहता त्याचं लक्ष अचानक टेबलावर ठेवलेल्या सुर्यावर जातं... तो जवळ जावून पाहतो तर काय... त्या सुर्यावर लाल लाल रंगाचं काही तरी लागलेलं असतं... नीट लक्ष देवून पाहिल्यावर त्याला समजतं कि ते रक्त आहे..


संत्या तो सुरा चुपचाप तिथेच ठेवून देतो... आणि पुन्हा सोफ्यावर जावून बसून तो गपचूप टीवी पाहण्याचं नाटक करतो...


"साहेब तुमच्या समोर चहा ठेवलेली आहे... आणखीन काही पाहिजे आहे का...??" अक्की...


"धन्यवाद यार... आणि हो ह्या सुर्यावर हे रक्ता सारखं काय लागलं आहे...??" संत्याने प्रश्न केला...


अक्की थोडा दचकतो, आणि लगेच स्वतःला सावरून म्हणाला, "अरे यार काहीच नाही... हे रक्त तर कोंबडीचं आहे... आज घरी चिकन केलं होतं... आणि हा सुरा इथून घेवून जायचं विसरूनच गेलो...!!"


संत्याला हि गोष्ट थोडी विचित्र वाटली कारण अक्कीला तर चिकन बनवायला आवडतच नाही... आणि जरी त्याचं खायचं मन झालं असतं तर तो हॉटेल मध्ये जावूनच चिकन खातो, पण तो घरी कधीच नाही बनवत...


"अरे यार... काय विचार करतोयस... तुझा चहा थंड होतोय...!!" अक्की म्हणाला... ह्या गोष्टीने संत्या आपल्या विचारांच्या दुनियेतून बाहेर आला...


"काहीच नाही यार... त्या सिरिअल किलर विषयी विचार करत होतो... खूप शातिर किलर आहे तो... आपल्या मागे काहीच पुरावा सोडत नाही तो..." संत्या म्हणाला...


"तू त्या किलर विषयी विचार करायचं सोडून दे आणि मेघना विषयी विचार कर... पूर्ण तीन वर्षानंतर तुला कोणी युवती पसंत पडली आहे..." अक्की म्हणाला...


"अं..?? छे...?? च्याक... जे तू समजतोय असं काहीच नाही आहे यार..." संत्या म्हणाला...


"यार का नाटक करतोयस... मी तुला चांगल्या प्रकारे ओळखतो... सुचिता नंतर तू ने पहिल्यांदा कोणत्या युवती सोबत फ्रेन्डशिप केली आहे... आणि तू बोलतोयस असं काहीच नाहीये... आणि हो ह्या आधी किती मुलींनी तुझ्याशी फ्रेन्डशिप करायचा विचार केला होता त्या सर्वांना तू नकार दिलास... मग हिच्याशी का फ्रेन्डशिप केलीस..." अक्की म्हणाला...


"मी तुला कितींदा बोललो आहे कि माझ्या समोर त्या सुचिता चं नाव पण घेत जावू नकोस... तुला माहित आहे ना तिने माझ्यासोबत काय केलं आहे ते...!!" संत्या भावुक होत म्हणाला...


"सॉरी यार... तू बोलतोच तसा तर मी काय करणार..." अक्की म्हणाला...


"ठीक आहे यार... चल मी आता निघतो.. खूप कामं पडली आहेत..." संत्या म्हणाला आणि जायला निघाला....


तेवढ्यात अक्की त्याला अडवत म्हणाला... "यार... तू ह्यावेळी कुठे चालला आहेस... आणि बाहेर निघणं पण किती खतरनाक आहे हे तुला तर माहित आहे ना..."


"तू एक गोष्ट विसरतोय... मी एक पोलिस ऑफिसर आहे... आणि माझ्या जवळ माझ्या सेफ्टी साठी माझी बंदूक आहे... सो डोन्ट वोरी..." संत्या म्हणाला... आणि झपाझप पावलं टाकत बाहेर आला आणि आपल्या जीप मध्ये जावून बसला... रात्रीच्या ठीक १० वाजता समता नगर परिसराचे रस्ते खूप चिडीचूप झाले होते... कारण फक्त एकच होतं त्या सिरिअल किलर मुळे...


+++++++++++++++++++++


दुसरी कडे घटना स्थळी


"समता नगर मध्ये पुन्हा एकदा खळबळ जनक घटना घडली आहे... काल पासून मर्डर वर मर्डर होत आहे तरी देखील आपले पोलिस खाते काहीच करू शकले नाहीत..." एक पत्रकार बातमी देत होता...


सकाळी सकाळी गुन्हाची बातमी देणारा कदमचा फोन येतो आणि संत्या ताडकन आपल्या कॅबीन मधून बाहेर पडून कदम ने सांगितलेल्या ठिकाणी पोहोचतो... तिथे पोहोचल्याच क्षणी पत्रकारांचा लोंढा त्याच्याजवळ एकच गर्दी करतात... बातमीच्या शोधात आलेले न्युज रिपोर्टरांची गर्दी जमली होती.


‘हे बघा, तुम्ही उगाच इथे गर्दी करु नका, तपास कार्य पुर्ण झाले की तुम्हाला पुर्ण माहीती दिली जाईल’ इ.पवार पत्रकारांना बाहेर लोटत म्हणत होते.


‘कधी होणार तुमचा तपास पुर्ण? आधीच समता नगर मध्ये तीन लोकांचा जिव गेला आहे, अजुन कित्ती लोकांना आपला जिव गमवावा लागेल?’ रिपोर्टर


‘आमचा तपास चालु आहे..अधीक..’


‘काय तपास चालु आहे? काय माहीती लागली तुमच्या हाती?’ रिपोर्टर


‘हे कार्य एखाद्या सिरीयल माथेफिरू खुन्याचेच असले पाहीजे’ इ.पवार


‘कशावरुन?’, रिपोर्टर


‘कश्यावरुन नाही?’, वैतागुन इ. पवार म्हणाले, ‘हे बघा दोन्ही खुनांमध्ये खुनाचा मोटीव्ह काहीच दिसत नाही... हे दोन्ही खुन एकापाठोपाठ घडले आहेत आणि खुनासाठी वापरण्यात आलेला सुरा हा एकाच बनावटीचा असल्याचा निर्वाळा डॉक्टरांनी दिलेला आहे’


‘याशिवाय अधिक माहीती सध्या तरी आमच्याकडे नाही. अधिक तपासांनंतरच अधीक खुलासा होऊ शकेल.’ इ.पवार


‘म्हणजे तुम्हाला म्हणायचे आहे की या शहरात एक माथेफिरु खुनी मोकळा फिरत आहे.... आणि सध्यातरी तुमच्या हातात काहीच सुगावा / पुरावा नाही?.... आणि जोपर्यंत तुमचा तपास पुर्ण होत नाही तो पर्यंत शहरातील लोकांनी त्या खुन्याचे बळी होत रहायचे की काय?...’ संतप्त होत पत्रकार इ.पवारांना प्रश्न विचारत होते.


‘हे बघा, मला असं काहीही म्हणायचं नाही आहे,.... आमचा तपास सुरु आहे, अधीक माहीती मिळाली की तुम्हाला नक्की कळवले जाईल…’ असं म्हणत त्यांनी त्या गलक्याला बाहेर काढायला सुरुवात केली...


पत्रकारांना बाहेर पिटाळून लावून इ. संत्या कदम कडे वळले, "कदम... हि पण हत्या त्याच प्रकारे झाली असेल... नाई का...?  ज्या प्रकारे पहिली झाली होती...??" संत्या म्हणाला...


"होय साहेब, इथे पण तेच झाले आहे...!!" कदम म्हणाले...


"ह्या किलर ला शेवटी पाहिजे तरी काय...?? जो हत्या वर हत्या करत आहे... आणि डावा हात काढून घेवून जात आहे... काहीच कळायला मार्ग नाही... आणि वरून कमिशनर साहेबांचे फोन वर फोन येत आहेत... कि गुन्हेगारला पकडा गुन्हेगाराला पकडा... अरे आम्हाला काहीतरी सुगावा किंवा पुरावा सापडला पाहिजे ना... त्याशिवाय आम्ही हत्याराला कसे पकडणार... आणि आता पत्रकार पण आपल्यांना वेठीस धरणार... जगणं मुश्किल करून टाकतील आपलं.. काही पण करून ह्या हत्याराला लवकर पकडायला पाहिजे नाही तर... आणखीन किती हत्या होतील देवजाणो..." गोडबोले म्हणाले...


"तुम्हाला तर माहितीच आहे आमचे प्रयत्न तर सुरूच आहेत..." संत्या म्हणाला...


कदमला काही तुरळक माहिती आणि कामं देवून इ. गोडबोले आणि संत्या जीप मध्ये येवून बसतात... संत्या अक्कीच्या घरी सापडलेल्या सुर्या विषयी विचार करून चिंतीत होता... कारण त्याला माहित होते कि अक्की एकदा मानसिक रोगी राहिलेला आहे... गोडबोले जेव्हा संत्यला चिंतीत पाहतात तेव्हा बोलतात, "काय झालं पवार चिंतीत दिसतोयस...??"


"नाही साहेब... ह्या सिरिअल किलर ने तर डोक्याचं भजं केलंय...!" संत्या डोकं पकडत म्हणाला...


"ते तर आहे... चल ठीक आहे यार... चिंता सोड आणि माझ्या घरी चलून थोडी ड्रिंक घे म्हणजे थोडं मन फ्रेश होईल..." गोडबोले म्हणाले...


"साहेब... तुम्हाला तर माहिती आहे मी ड्रिंक घेत नाही..." संत्या म्हणाला...


"अरे यार.. कधी कधी घेतलेली चालते..." गोडबोले...


"ठीक आहे साहेब..." एवढं बोलून संत्या त्याची जीप गोडबोले साहेबांच्या गहाराकडे वळवतो... घरी पोहोचल्यावर गोडबोले साहेब म्हणतात, "संत्या तू बस मी आत्ता लगेच दोन ग्लास घेवून येतो..."


संत्याला बसल्या बसल्या मेघनाच्या
फोन विषयी आठवतं आणि तो लगेच आपला मोबाईल काढून तिचा नंबर डायल करतो...

ह्यावेळी नंबर लागताच बेल वाजायला सुरुवात होते... पण त्या बेलचा आवाज समोरच्या टेबलाच्या खणातून यायला लागतो...


क्रमशः....

Thursday, 18 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग चौथा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग चौथा

जीप मध्ये संत्या आणि मेघना एकदम शांत बसले होते... कोणीच बोलण्याचा पुढाकार घेत नव्हतं.... शेवटी न राहवून संत्यानेच तिला प्रश्न केला...

"तुमच्या घरात कोण कोण आहे...??" संत्याने तिला प्रश्न केला...

"आमच्या घरात मी एकटीच राहते... तीन वर्षांपूर्वी एक कार दुर्घटनेत माझ्या आई बाबांचा मृत्यू झाला होता..." हे बोलतांना मेघना चा आवाज जड झाला होता...

"ओह्ह... सॉरी... मी हा प्रश्न विचारायला नाही पाहिजे..." संत्या क्षमा मांगत म्हणाला...

"ठीक आहे... आता तर मला एकट राहण्याची सवयच पडली आहे... त्यामुळे असं वाटून घेणं कधीच वाटलं नाही..." मेघना म्हणाली...

"आपण मित्र बनू शकतो का...!!" शेवटी संत्याने मित्रत्वाचा हात पुढे केलाच...

"हो... का नाही..." मेघना थोडी अचंबित होवून म्हणाली...

"बस... इथेच माझं घर आलं..." मेघना त्याला थांबवत बोलली...

"हे घे हा माझा नंबर आहे... कधीही गरज पडली कि मला फोन कर... ओके बाय..." संत्या आपला कार्ड तिला देत म्हणाला....

"अरे... आत तर ये... चहा / कॉफी घेवून जा..." मेघना म्हणाली...

"नको... आता नको... नंतर कधी तरी..." संत्या म्हणाला...

"ओके देन... बाय..." मेघना...

संत्या लगेच आपली जीप आपल्या घराकडे वळवतो...

घरी पोचल्यावर संत्या मेघना विषयीच विचार करत असतो... मेघना विषयी विचार करता करता त्याला सुचिता ची आठवण येते आणि अचानक लगेच त्याचे डोळे पाणावले जातात... आणि तो भूतकाळात कुठे तरी हरवला जातो... इथे संत्या आपल्या विचारांमध्ये हरवलेला आहे... तर दुसरीकडे एक व्यक्ती काळ्या कपड्यांमध्ये तोंडावर मुखवटा लावून, हातात दोरी घेवून आपल्या घरातून निघून आणि घराला कुलूप लावून रस्त्यावर चालायला लागतो... आपल्या नवीन सावजाला संपवण्यासाठी... कोण असेल ती व्यक्ती...??? का करतो आहे तो किंवा ती हे सगळं...? सर्वच प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला या कथेत मिळत राहतील...

+++++++++++++++++++++++++++++

दुसर्या दिवशी....

संत्या पोलिस स्टेशन मध्ये बसला होता तेव्हा त्याच्या जवळ कदम येतो...

"शुभ प्रभात सर..." कदम म्हणाला...

"शुभ प्रभात कदम... बोला काय माहिती आणलीत..." संत्या म्हणाला...

"सर, प्रेमनगर मध्ये एक मर्डर झाला आहे..." कदम...

कदमांच हे वाक्य ऐकून संत्या ताडकन उठून उभा राहिला आणि म्हणाला, "काय...??? एक काम करा तुम्ही जीप काढा आणि लवकर निघायची तैय्यारी करा..."

संत्या, कदम आणि त्याची टीम प्रेम नगरला जायला निघते... आणि काही वेळात त्यांची जीप रस्त्यावर भरधाव धावायला लागते... आणि थोड्याच वेळात मर्डरवाल्या जागी त्यांची टीम उतरते... संत्याने एक सुटकेचा श्वास टाकला कारण इथे अजूनही पत्रकार आणि न्यूजवाले तिथे पोहोचलेले नव्हते... पटापट सगळे घरात घुसले... पण बेडरूम मध्येच एक विदारक दृष्य त्यांच्यासाठी वाढून ठेवले होते. जसे त्यांनी ते दृष्य बघितले, त्यांच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला होता. त्यांच्यासमोर सोफ्यावर एक व्यक्ती मृतावस्थेत पडलेली होती, गळा कापलेला, सगळ्या वस्तू अस्ताव्यस्त झालेल्या, डोळे बाहेर आलेले, आणि डोकं एका बाजूला लूढकलेलं. त्याचाही खुन अगदी त्याच पध्दतीने झालेला होता. वस्तू अस्ताव्यस्त विखूरलेल्या होत्या त्यावरुन असे जाणवत होते की त्यानेही मरायच्या आधी बरीच तडफड केली असली पाहिजे.

आपल्या टीम ला पटापट कामाला लावून संत्या त्या घरातील मालकीण बरोबर बोलत होता, "तुम्ही कुठे होता, जेव्हा हा खून झाला होता तेव्हा...???"

"साहेब, मी आणि माझा मुलगा काल रात्री एका लग्नाला गेलो होतो... आणि आज सकाळी जेव्हा आम्ही परतलो तेव्हा घराचा दरवाजा सताड उघडा होता... आणि हे आपल्या बेडरूम मध्ये जमीन वर रक्त बंबाळ अवस्थेत पडले होते..." एवढं बोलून ती बाई हुंदके देत रडायला लागते...

"सर हा खून, पण त्याच प्रकारे झाला आहे जसे आधीचे दोन खून झाले आहेत...!" कदम येवून संत्यावर अजून एक बॉम्ब टाकला...

"साहेब ह्याचा अर्थ असा होतो कि कांदिवली मध्ये कोणीतरी माथेफिरू सिरीयल किलर फिरत आहे...??" कुलकर्णी बोलले...

"मला पण तेच वाटतंय, तुम्ही दोघे एक काम करा देहाला पोस्टमार्टम साठी पाठवून द्या आणि एक गोष्ट लक्षात ठेवा कि हि गोष्ट पत्रकार किंवा न्यूजवाल्यां पर्यंत पोहोचली नाही पाहिजे... नाही तर लोकांच्या मनात दहशत निर्माण होईल..." संत्याने त्यांना आणखीन काही किरकोळ कामाला लावून तो स्वतः जीप मध्ये येवून बसला आणि वेगाने गाडी चालवत तो पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परतला...
संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये पोहोचून आणि गरम गरम चहा घेवून हाच विचार करत असतो कि, 'कोण हे सर्व करत असेल... जो लोकांना मारून त्यांचा डावा हात कापून आपल्या सोबत घेवून जात आहे... खरंच कोणी माथेफिरू आहे कि भूत पिशाच्च आहे ह्या मागे...??' भूत पिशाच्च आठवताच त्याच्या कपाळावर घर्मबिंदू उमठ्ले... तेवढ्यात त्याच्या टेबलावरील फोन खणखणला, त्यामुळे संत्या आपल्या विचारांच्या तंद्री तून दचकून बाहेर आला... 

"हेल्लो, अक्की बोल..." संत्या म्हणाला... 

"काय गोष्ट आहे यार... आज जरा तू खूपच अपसेट वाटतोय...?" अक्की ने प्रश्न केला... 

संत्या ने त्याला मर्डर ची पूर्ण कथा ऐकवून टाकली... 

"अरे यार... हि तर खूप खळबळ जनक गोष्ट आहे... तो / ती व्यक्ती तर दिवसेंदिवस खून करत चालला / चालली आहे...?" अक्की म्हणाला.... 

"होय यार... माहित नाही कोण आहे हा हरामखोर सिरीयल किलर... जो लोकांना मारतो आणि असा गायब होतो जसं गाढवाच्या डोक्यावरील शिंग... माझ्या एकदा तावाडीला सापडला ना तर त्याचं काय करेल मलाच समजत नाहीये..." संत्या दात खात बोलला...

"चल सोड यार ह्या गोष्टींना... आणि चल कुठे तरी माईंड फ्रेश करायसाठी जावूयात का...?" अक्की म्हणाला...

"आता तर नाही... मी तुला संध्याकाळी सांगतो..." एवढं बोलून त्याने अक्कीचा फोन कट केला... तेवढ्यात त्याचा पुन्हा एकदा फोन वाजायला लागतो... आणि फोन वर कदम असतात...

"साहेब, आत्ता चौकशी करतांना एका माणसाने सांगितले आहे कि, त्याने काल रात्री एका काळे कपडे आणि तोंडावर मुखवटा असलेल्या एका माणसाला घटनास्थळी पाहिलं आहे..." कदम म्हणाला...

"काय...? तुम्ही त्या माणसाची उलट तपासणी करा तेवढ्यात मी तिथे पोहोचतो..." एवढं बोलून संत्याने फोन कट केला आणि झपाझप पावलं टाकत तो पोलिस स्टेशन च्या बाहेर पडला... 
 

++++++++++++++++++++++++++


संत्या आपली जीप घेवून लगेच घटनास्थळी पुन्हा परतला...

"हा कदम... कुठे आहे तो माणूस...??" आल्या आल्या संत्याने प्रश्न केला... कदम ने त्या माणसाची ओळख संत्याशी करून दिली...

"तू त्या हत्याराला कधी पाहिले होते...? आणि तू काय काय पाहिले होते...?" संत्याने त्याच्यावर प्रश्नांची सरबत्तीच लावली...

"साहेब, काल रात्री जेव्हा मला झोप येत नव्हती त्यामुळे मी आपल्या खोलीच्या खिडकी समोर येवून उभा होतो तेव्हा मला ह्या घराच्या समोर एक काळे कपडे वाला माणूस दिसला.... मला वाटलं असेल कोणीतरी..! मला काय माहित तो इथे खून करण्यासाठी आला होता ते..." ती व्यक्ती उत्तरली...

"तू ने त्या माणसाचा चेहरा पाहिलास...?" संत्याने उत्सुकतेने विचारले...

"अं...! नाही साहेब... कारण त्या माणसाने चेहऱ्यावर मुखवटा घातला होता..." तो माणूस म्हणाला...

"ठीक आहे... जर तुम्हाला पुन्हा तो माणूस इथे कुठे आसपास दिसला तर आम्हाला जरूर कळव..." एवढं बोलून संत्या पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परततो...

++++++++++++++++++++++++++++

संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये त्या काळे कपडे वाल्या विषयी विचारच करत असतो कि तिथे कदम आणि कुलकर्णी दोघेही येतात...

"साहेब, हे काय होत आहे ह्या शहरात...?? आता तर लोकांच्या मनात काळे कपडे वाल्या माणसाच्या विषयी अजूनच धसका बसला असेल... आता तर लोकांना रात्री अपरात्री घरातून पण निघायला भीती वाटणार..." कदम ने आपली शंका जाहीर केली... 

ते तिघं बोलतच होते कि एक हवालदार येवून त्यांना सांगतो कि, "सर बाहेर काही पत्रकार आले आहेत...?" 

"चला... आले आपले धिंडवडे काढणारे आलेत... बघुयात काय म्हणतायत ते..." संत्या दात खात म्हणाला आणि बाहेर आला... 

".... पवार साहेब.. मुंबई शहरात एक माथेफिरू सिरिअल किलर मोकाट फिरत आहे... आणि त्याने तीन तीन हत्या केली आहे... आणि तो अजूनही पकडला का नाही गेला...??" पत्रकार... 

"आता आमचा तपास सुरु आहे... जसंच आम्हाला काही माहित पडलं कि आम्ही तुम्हाला जरूर सांगू...?" संत्या म्हणाला... 

"पण इन्स्पेक्टर साहेब हा माथेफिरू आहे तरी कोण...?? आणि ह्याचा उद्देश तरी काय आहे...??" पत्रकार... 

"आता मी काहीच सांगू शकत नाही...??" संत्या म्हणाला... 

"लोकांमध्ये दहशत निर्माण झाली आहे... आणि अजूनही तुम्ही आणि तुमच्या टीम ने काहीच केलं नाहीये..." पत्रकार... 

संत्या तिच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून.. पुन्हा आपल्या कॅबीन मध्ये परततो... 

"पाहिलंत तुम्ही... आपल्या शहरात एक माथेफिरू मोकाट फिरत आहे आणि आपली पोलिस काहीच करत नाही आहे... आता फक्त आम्ही तुम्हाला एवढंच सांगू इच्छितो कि तुम्ही घरातून बाहेर निघतांना जरा सांभाळून निघा... कारण त्या माथेफिरू सिरिअल किलर चा पुढचा निशाणा कोणीही असू शकतो... आणि जरा आपल्या शेजारी-पाजारी पण पहा कि कोणी संशयित व्यक्ती तर राहत नाही आहे ना... एबीसी न्यूज मधून कॅमेरामन रोहित सोबत राणी..." 

++++++++++++++++++++++++++++

काही वेळांनी संत्याला कमिश्नर साहेबांचा फोन येतो आणि ते तातडीने त्याला आपल्या ऑफिस मध्ये बोलावतात... संत्या चिडत, 'आता ह्याला काय काम आलं, बहुतेक सिरिअल किलिंग बद्दलच विचारेल...' संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर पडला, आणि आपल्या जीप मध्ये जावून बसला... थोड्यावेळातच तो कमिश्नर साहेबांच्या समोर उभा होता...

"इन्स्पेक्टर पवार तुमची त्या सिरिअल किलर चा तपास कसा चालू आहे...? आणि त्यात काय प्रगती आहे...?" कमिश्नर म्हणाले...

"साहेब... अजूनही काहीच कळत नाहीये... तो माथेफिरू लोकांना दोरीने गळा आवळून मारतो आणि त्यांचा डावा हात कापून घेवून जातो..." संत्या म्हणाला...

"डावा हात कापून घेवून जातो म्हणजे त्याला करायचं तरी काय आहे...?" कमिश्नर...

"साहेब... मला असं वाटतं तो माणूस कोणी पागलच असेल..." संत्या

"पण, मला काहीच निमित्त चालणार नाही... काही पण करून लवकरात लवकर ह्या केस चा निकाल लावा... आणि हो आज पासून तुमच्या सोबत ह्या केस मध्ये इन्स्पेक्टर ए.एस.पी. गोडबोले तुमची मदत करतील... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...

"ओक... सर..." एवढं बोलून संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर येतो... आणि मनातल्या मनात म्हणत असतो, 'साल्या तुला काय माहित आम्ही दिवस रात्र ह्याच केस विषयी बोलत असतो... तू करून बघ कशी हजामत होते ती...' तो येवून आपल्या जीप मध्ये बसतच असतो कि त्याचा भ्रमणध्वनी खणखणला जातो...

क्रमशः...

Thursday, 11 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग तिसरा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग तिसरा



संत्या आणि अक्की त्याच ठिकाणी होते... "अक्की.... चल लवकर..."  गाडीच्या दिशेने झपाझप पावले टाकीत संत्या उद्गारला...


सगळ्यांचे लक्ष वेधत, आपल्या कर्कश सायरनच्या आवाजात कोकलत पोलासांची एक गाडी समता नगर कार्टर रोड पासून काही अंतरावर थांबली... तशा सर्व प्रेस रिपोर्टरस् च्या नजरा त्या गाडीकडे वळल्या... गाडीतून इन्स्पेक्टर संत्या आणि अक्की ला उतरताना पाहतच सर्व
प्रेसवाल्यांचे लोंबाळे त्यांच्या दिशेने धावले; क्षणार्धात संत्याला प्रेसवाल्यांनी घेरले आणि त्याच्यावर प्रश्नांचा भडिमार सुरू केला..

"पवार सर, हा खून कोणी केला आहे...? यामागे कोणाचा हात आहे...? हा कुणी माथेफिरू तर नाही...?..."


"प्रेसवाल्यांनासुद्धा आतमध्ये प्रवेश का दिला जात नाही?...या प्रकरणातील अशा कोणत्या घटना लोकांपासून लपविल्या जात आहेत...? "


याच वेळी संत्याने
एक जळजळीत कटाक्ष तो प्रश्न विचारणार्या प्रेस रिपोर्टरकडे टाकला पण त्याचवेळी त्याच्या पाठोपाठच अनेक प्रश्नाचा सुरपाठ सुरु झाला....

"...आज सुबहि एक खून हो गया और अभी एक रात को... पुलिस क्या कर रही है..???.."


"...व्हॉट यु से अबाऊट धिस मर्डर?.... अॅन्ड हाऊ कॅन पब्लिक ट्रस्ट ऑन पोलिस आफ्टर धिस इन्सिडेन्ट?"


".... यात समता नगरवासीयांच्या जिवाला काही धोका आहे का...??"


"....आमच्या माहिती नुसार आम्हाला कळलं आहे कि मृतदेहाचा एक हात गायब आहे... !! इज इट ट्रू??


"....सारे पुलिस वाले इस तरह से चुप्पी क्यो साधे हुए हैं...?"


"...शेवटी पोलिसवालेच जर असे वागु लागले तर लो़कांनी त्यांच्यावर विश्वास तरी का आणि कसा ठेवावा.....??"


ज्या गोष्टीची भिती होती तीच झाली होती. सर्व पत्रकार आणि न्युज चॅनेलवाल्यांनी या प्रकरणाला ब्रेकिंग न्युज म्हणुन चांगलेच हायलाईट केले होते..., कित्येक दिवसांनंतर त्यांना आता अशी झणझणीत, मसालेदार बातमी मिळाली होती; ही संधी ते कसे सोडु शकतील..?


"प्लिज,... लेट अस इन्वेस्टीगेइट् केस -फर्स्ट!!!...." त्रासिक चेहर्याने पत्रकार आणि न्युजचॅनेलच्या प्रतिनिधींना बोलत संत्या तड़क घटनास्थळी जाऊ लागला...

त्यांचे सहकारी कदम आणि कुलकर्णी लगेच धावत येत पत्रकारांना बाजुला सारत पवारांना वाट मोकळी करून देऊ लागले.

"होय कदम, खून कुठे झाला आहे...!!" संत्याने प्रश्न केला...


एव्हाना घटनास्थळी आधीच पोहोचून  कदम ने मृतदेहाचा पंचनामा सुरू केला होता..... दोन पोलिस फोटोग्राफर पैकी एकजण प्रेताचे विविध बाजुने फोटो काढण्यात व्यस्त होता..... तर त्याचा दुसरा सहकारी ज्या ठिकाणी प्रेत होते, त्या जागेचे तसेच त्याच्या नजिकचे फोटो घेण्यात व्यस्त होता..... एकीकडे फिंगर प्रिंट ब्युरो एक्सपर्टस् ची टीम खोलीमध्ये काहीतरी डिवचत त्यामध्ये हाताचे किंवा इतर कुठले ठसे भेटतात का, याचे निष्फळ प्रयत्न करत होती..... तर दुसरीकडे डॉग मास्टर आपल्या कुत्र्यांना सांभाळत फिंगर प्रिंट ब्युरोचे काम होईपर्यंत एका बाजुला थांबले होते....


"सर, खून त्या खोलीत झाला आहे.. आणि सर एक गोष्ट म्हणजे खून त्याच प्रकारे झाला आहे जसा खून सकाळी झाला होता..." कदम त्यांना मृतदेहाचा तपशील देत होते...


"म्हणजे...??" कदम चे वाक्य ऐकून संत्या उडालाच...


"आय मीन सर, हा खून पण दोरी ने गळा आवळून केला गेला आहे... आणि ह्या मृतदेहाचा पण डावा हात गायब आहे..." कदम ने संपूर्ण माहती स्पष्टपणे सांगितली...


"डावा हात गायब होण्याचा अर्थ काय आहे...??" शेवटी न राहवून अक्की ने प्रश्न केला...


"माहित नाही यार... सकाळी पण आम्हाला एक मृतदेह सापडला होता... त्याचा पण डावा हात गायब होता... आणि तिची पण हालत अशीच होती जशी ह्या मृतदेहाची आहे..." संत्या म्हणाला... "कदम, हत्याराचा काही पुरावा किंवा काही माहिती मिळाली का.." संत्याने कदमला प्रश्न केला...


"नाही सर, हत्यारा खूप हुशार आणि चलाख आहे... त्याने आपल्या मागे काहीच पुरावा सोडलेला नाहीये..." कदम म्हणाला...


"ठीक आहे.. मृत देह पोस्टमार्टम साठी पाठवा... आणि एक गोष्ट... प्रेस वाल्यांना हि गोष्ट कशी समजली कि मृतदेहाचा डावा हात गायब आहे ते..." संत्या जवळजवळ ओरडलाच.... तसा तिथे ऊभ्या असणार्या सर्व चाळीच्या बायकांचे आवाज एकदमच बंद झाले.... इन्स्पेक्टर संत्याच्या  या करड्या आवाजाने पुर्ण चाळ हादरुन गेली..., त्या आवाजासरशी तेथिल इतर कॉन्स्टेबल, हेड कॉन्स्टेबल-कुलकर्णी इतकेच काय पण  असि. कदम व त्याचा मित्र अक्की सुद्धा जाग्यावरच थिजले..... संत्या याआधी असा कधीच तापला नव्हता किंबहुना तो अतिशय शांत स्वभावाचा होता... त्याचे हे भयानक रुप आज प्रथमच सर्वांना दिसत होते.... ते बटाट्यासारखे मोठे आणि लालभडक झालेले डोळे पाहून कदमच्या कपाळावर धर्मबिंदूच जमा झाले...


"माहिती नाही सर..." मघापासुन संत्याच्या रागाच्या भितीने घशात आवंढा गिळत कदमांनी तो शब्द कसाबसा बाहेर काढ़ला....


"ठीक आहे जेवढं सांगितलं आहे तेवढं करा... आणि हो दोन्ही खुनाची फाईल मला उद्या सकाळी माझ्या टेबलावर पाहिजे...मी निघतो.." एवढं बोलून संत्या झपाझप पावले टाकत आणि त्याच्या पाठोपाठ अक्की पण त्याच्या जीप मध्ये जावून बसला... थोड्याच वेळात जीप रस्त्यावर भरधाव धावत होती... आणि दोघेही अक्कीच्या घरी पोहोचले...


घरी आल्यावर संत्या चं लक्ष अक्कीच्या हातावर झालेल्या जखमेच्या निशाणावर जातं...


"अरे... तुझ्या हातावर हे जखमेचं निशाण कसलं आहे...!!" संत्या म्हणाला...


"काहीच नाही यार... थोडंस तर लागलं आहे... तुला तर माहिती आहे ना मी ह्या घरात एकटाच राहतो ते... त्यामुळे सकाळी घराची साफ सफाई करते वेळी हि जखम झाली होती..."


"ठीक आहे चल मी निघतो आता... आणि काळजी घे जरा..." एवढं बोलून संत्या आपल्या घरी निघून येतो...


घरी पोहोचून संत्या सरळ आपल्या बेडवर जावून झोपतो आणि आज झालेल्या दोन्ही खुना विषयी विचार करायला लागतो... 'आपल्या भागात एकाच दिवसात दोन खून काय होतात... आणि ते पण एकाच प्रकारे... कोण असेल हत्यारा...? काय मोटिव्ह असेल त्याचा...? कि कोणी खरंच तो माथेफिरू आहे कि अजून कोणी...? अजून किती खून होणार आहेत...?' हे सर्व विचार करता करता संत्याचं डोकं बधिर झालं होतं आणि त्यामुळेच दिवस भराच्या धावपळी मुळे त्याला कधी झोप लागली त्यालाच कळले नाही... सकाळी थेट त्याचा फोन वाजल्यानेच त्याची झोप मोड होते... फोन वर त्याचा मित्र होता थोडावेळ त्याच्याशी बोलल्या नंतर तो आपल्या रोजच्या रुटीन कामात व्यस्त होतो... आपले सकाळचे सर्व रुटीन काम आटपून तो तैय्यार होवून पोलिस स्टेशनला जायला निघतो...


+++++++++++++++++++++++++++++



आपल्या केबिनमध्ये, संत्या डोळे मिटून, आपले कपाळ चिमटीत पकडून टेंन्शनमध्ये बसला होता... तो कमालीचा अस्वस्थ दिसत होता... त्याच्या समोरच कदमही बसले होते... ते काहीतरी कागद चाळण्यात गुंतले होते....


इकडे, संत्याच्या डोक्यात मात्र असंख्य विचारांचं काहुर माजल होतं......


'एका दिवसात दोन दोन खून झाले होते आणि अद्याप त्यांचा काहीएक मागमुस लागला नव्हता.'... सर्व प्रकारे प्रयत्न करुनही शेवटी आपल्या हाती आलं होतं ते फक्त आणि फक्त अपयशच..!!' आणि जिवनात त्याला याच गोष्टीची जास्त चिढ़ होती... "अपयश".....!!!!!!


"...कदम..., तुंम्हाला काय वाटतं?"- केबिनमधली शांतता भंग करत संत्याने कदमला प्रश्न विचारला.


"सर, मला तर ही केस सरळ-सरळ सिरिअल किलींगचीच वाटतेय... तो जो कोणी आहे, तो फक्त एक माथेफिरुच असू शकतो..." कदमांनी आपला अंदाज व्यक्त केला.


"नाही भोसले..., मला तर ही केस दिसते तेवढी सोप्पी वाटत नाही..." एक उसासा टाकत संत्या म्हणाला....


"मे बी, पण सर आत्तापर्यंत जे दोन खून करण्यात आलेले आहेत..., म्हणजे ते खून एकाच टेक्निक ने केले गेले आहेत..."


"हो टेक्निक...?? माहिती आहे कदम साहेब..." तेवढ्यात अचानक दारावर टकटक होते... दोघांच्याही नजर दारावर खिळल्या जातात... कारण दारावर एक तरुणी उभी असते आणि तिला पाहून संत्या दचकतो...


"मेघना...!! तू इथे काय करतेस...??" संत्या ने प्रश्न केला...


"हेल्लो, इन्स्पेक्टर संतोष, मी आपल्या मोबाईल फोनच्या चोरीचा रेपोर्ट देण्यासाठी इथे आली आहे..."


संत्या एका कॉन्स्टेबलला तिची रेपोर्ट घ्यायला सांगतो... मेघना आपली रेपोर्ट लिहून आणि संत्याला बाय करून निघून जाते...


"तर मग कदम, केस मध्ये काही प्रगती...???" संत्याने प्रश्न केला...


"नाही सर, अजूनही हत्याराचा काहीच मोटिव्ह समजला नाहीये आणि त्याच्या विरुद्ध काहीच पुरावा पण सापडलेला नाहीये..." कदम म्हणाला...


"असं कसं असू शकतं कदम..., प्रत्येक हत्यारा आपल्या मागे काही ना काहीतरी पुरावा सोडूनच जातो..." संत्या म्हणाला, "मला संध्याकाळ पर्यंत काही ना काही तरी माहिती पाहिजे.. कमिश्नर साहेबांना काय उत्तर देणार मी..."


"ठीक आहे... सर..." कदम म्हणाला...


"मला त्या दोन्ही खुनाच्या फाईल्स आणून द्या..." संत्याने कदमला जायला सांगितलं...


त्या नंतर संत्या त्या फाईल्स वाचण्यामध्ये व्यस्त होतो...


+++++++++++++++++++++++++++++


थकून माकून जेव्हा संध्याकाळी संत्या आपल्या घरी जात असतो तेव्हा रस्त्यात त्याला मेघना दिसते... संत्या मुलींपासून दोन हात लांबच असतो... पण माहित नाही का मेघनाला पाहून त्याला तिच्याशी बोलावसं वाटतं... तिच्याविषयी त्याच्या मनात एक ओढ किंवा एक आकर्षण निर्माण झालेलं असतं... तो आपली जीप मेघना जवळ येवून थांबवतो...


"हेल्लो... मेघना..." संत्या म्हणाला...


"हेल्लो... इन्स्पेक्टर संतोष..." मेघना स्मित हास्य करत म्हणाली..


"कुठे जातेस... चल मी तुला सोडतो..." संत्या


"नाही... नको.. मी जाईन..." मेघना...


"रात्र होत चालली आहे... आणि तुमच्या सारखी सुंदर... म्हणजे एका सुंदर तरुणीने... असं रात्री अपरात्री एकट जाणं बर नव्हं..." संत्या स्मित हास्य करत बोलला...


"ओके.... ठीक आहे..." एवढं बोलून मेघना त्याच्या जीपमध्ये जावून बसते... संत्या मेघनाला तिच्या घराचा पत्ता विचारतो आणि जीप त्या दिशेने वळवून वेगाने घेवून जातो...


क्रमशः....

Wednesday, 10 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग दुसरा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग दुसरा

भ्रमणध्वनीवर त्याचा जिवश्च-कंठश्च, बालपणापासुनचा मित्र आकाश उर्फ 'अक्की' चा नंबर बघुन संतोषला रहावले नाही... संत्या आणि अक्की लहानपणापासुनचे एकमेकांचे मित्र, एकाच शाळेत, एकाच कॉलेजातुन त्यांनी शिक्षण पुर्ण केले.... संत्या पोलिस मध्ये उतरला तर अक्की एका कंपनीत अकाउंटंट होता...

"हेल्लो, बोला राजे... कशी काय आठवण काढलीत...??" संत्या म्हणाला...


"नाही साहेब, जरा इअर एंडिंग मध्ये व्यस्त होतो... तू सध्या कुठे आहेस..??" अक्की म्हणाला...


"मी सध्या पोलिस स्टेशन मध्ये आहे... का...??" संत्या ने विचारले...


"अरे यार, खूप दिवस झालेत आपल्यांना भेटून, तर विचार केला कि आज कुठे तरी भेटूयात..." अक्की म्हणाला...


"ठीकाय, चल आज रात्री ८ वाजता मी तुझ्या घरून तुला पिक-अप करतो..." संत्या ने सांगितले...


"ओके, दोस्ता..." एवढं बोलून त्याने फोन ठेवून दिला...


+++++++++++++++++++++++++++++


संत्या सरळ चौकीत घुसून आपल्या कॅबीन मध्ये जावून बसतो... आणि एका हवालदाराला एक सपेशल चहा आणायला सांगतो... चहा ची सिप घेत असतानाचा त्याच्या कॅबिनच्या दारावर टक टक होते... समोर कदम उभा असतो... संत्या त्याला आत येण्याचा इशारा करतो...


"बोला... कदम काय माहिती आणलीत...??" संत्या चहा अर्धवटच सोडून सगळी माहिती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असतो...


"सर, हत्यारा ने हा खून खूप चलाखीने केला आहे... खून गळा दाबून करण्यात आला आहे... आणि हत्यारा बाल्कनी मधून आला होता... त्याने ज्या दोरीचा उपयोग बाल्कनी मध्ये चढण्यासाठी केला होता त्याच दोरी ने त्याने तिचा गळा आवळून खून केला... आणि त्याच दोरीच्या सहाय्याने तो पुन्हा त्याच बाल्कनी तून बाहेर गेला... कारण जी दोरी आम्हाला बाल्कनी मध्ये लटकलेली सापडली तिचा आणि बॉडी च्या गळया वरील निशाण एकदम सेम आहे..."


"हम्म... आणखीन काही माहित पडलं...??" संत्या ने प्रश्न केला...


"नाही सर, सध्या तरी बॉडी ला पोस्टमार्टम साठी पाठवले आहे..." कदम म्हणाला...


+++++++++++++++++++++++++++++


संत्या ठीक रात्री ८ वाजता अक्की च्या घरी पोहोचतो...


"यार चल, आज डिस्को ला जावू... जेव्हा पासून कॉलेज संपलं आहे तेव्हा पासून डिस्को ला गेलो नाही..." अक्की उत्सुक होत बोलला...


"आँ...? काय राजे, आज खूप खुश आहात..." संत्या त्याला छेडत बोलला...


"छे... काहीच नाही यार... काय पण तुझं... बस आज खूप मस्ती करायचा मूड आहे..." अक्की म्हणाला...


"ह्या ह्या ह्या... चल ठीक आहे... ह्या दुनियेत तूच एक मित्र आहेस जो माझी एवढी काळजी करतो... आणि ज्याला मी आपला मानतो..." संत्या भावुक होत बोलला...


"चला, राजे सेंटी होवून मूड नका खराब करू.. चल सोड हे सगळं यार..." अक्की त्याच्या पाठीवर थोपटत म्हणाला...


संत्या आणि अक्की एका डिस्को मध्ये पोहोचतात...


"संत्या तू काय घेणारेस...?" वेटर ला इशारा करत अक्कीने संत्याला विचारले...


"मी तर फक्त कॉल्ड ड्रिंक घेणार..." संत्या म्हणाला...


"तू तर छोटा मुलगा तर मुलगाच राहशील... ह्या ह्या ह्या..." हसत हसत अक्की ने वेटरला एक कॉल्ड ड्रिंक आणि एक चिल्ड बियर आणायला सांगितली...


संत्या आणि अक्की सिप घेत घेत बोलण्यात गुंतले होते, तेवढ्यात त्यांना एका मुलीच्या किंचाळण्याचा आवाज येतो... ते दोघं जेव्हा किंचाळण्याच्या दिशेकडे पाहतात तर, काही टपोरी मुलं एका तरुणीला छेडत होते...


संत्या हे पाहून त्यांच्या कडे पोहोचतो आणि त्यातल्या एकाचा कॉलर पकडतो...


"काय आहे बे... चल निघ इथून, कन्नी कट, चल बे...?" तो मुलगा संत्याला बोलतो...


"पहिले तू त्या मुलीचा हात सोड..." संत्या त्याला बजावतो..


"नाही सोडणार काय करणार बे तू...?" उलट तो मुलगाच त्याच्यावर चालून येतो, संत्या पण त्याला मारायला लागतो... संत्या त्या मुलाला मारतोय हे पाहून त्याचे बाकीचे मित्र पण संत्या वर धावून सुटतात आणि संत्याला मारायला लागतात... ते पाहून अक्की पण संत्या च्या बचावला मध्ये पडतो... आणि दोघांनी मिळून त्या मुलांना चांगलाच धडा शिकवलेला असतो... थोड्या वेळातच दोघांनी मिळून सर्वांना अर्ध मृत अवस्थेत डान्स फ़्लॉर वर पाडले होते....


ती तरुणी संत्या कडे येते आणि हात मिळवणी साठी हात पुढे करत  बोलते, "धन्यवाद.." तेव्हा कुठे जावून संत्याच लक्ष त्या मुलीवर जातं आणि तो तिला पाहतच राहतो... ती मुलगी जणू स्वर्गातून उतरलेली अप्सराच होती... डार्क निळ्या रंगाचा पंजाबी, केसांचा पोनी बांधलेला, खांद्याला एक पर्स, हातात महागडा मोबाईल, चेहऱ्यावर केसांची एक बट... टिकली नव्हतीच... सुंदर गोरा-मोरा चेहरा... छातीमध्ये कळ येणे काय असते, ते त्या दिवशी संत्याने अनुभवले होते... अक्की ने एक चापट लागल्यावर त्याची तंद्र तुटली...


"अ.. ठीक... ठीक आहे... हे तर माझं कर्तव्य आहे... हेल्लो... मी इन्स्पेक्टर संतोष पवार...?" संत्या ने पण तिच्याशी हात मिळवणी केली... काय हातांचा स्पर्श होता तो... संत्याला तो हात सोडावासाच वाटला नाही...


"हेल्लो.... मी मेघना... खूप उशीर झाला आहे मी निघते..." आपला हात संत्याच्या हातून जबरदस्ती सोडवून घेत मेघना म्हणाली...


"तुम्ही एवढ्या रात्री एकटी कुठे जाल... मी तुम्हाला सोडतो...!" संत्या म्हणाला...


"नाही नको काहीच गरज नाहीये... आधीच तुम्ही माझी एवढी मदत केली आहे... आणि अजून मला तुम्हाला त्रास द्यायचा नाही आहे... ठीक आहे... बाय..." मेघना म्हणाली...


"ठीक आहे जशी तुमची मर्जी... बाय... काळजी घ्या..." हासत संत्या म्हणाला...


ती तरुणी जाताच अक्की, संत्याला थट्टा मस्करी करण्यासाठी वेठीस धरतो...


"क्या बात है... आज तर तू खूप रोम्यांटिक झाला आहेस... पहिले तर तू कधीच मुलींशी अश्या प्रकारे वागला नाहीस... आणि आज हा सुर्य पश्चिमेला कसा काय उगवला... हि हि हि..." संत्या त्याची टेर खेचत बोलला...


"मला कळत नाही तुझं डोकं दरवेळी काय काय विचार करत असतं.. मी तर फक्त एका तरुणीची मदत करत होतो... तुला तर माहितीच आहे कि मी मुलींपासून दोन हात लांबच असतो... जेव्हा पासून त्या सुचिता ने मला..." एवढं बोलून संत्याच्या डोळ्यात पाणी जमा होतं आणि रागाने त्याचे डोळे लाल होतात...


"अरे यार... आपण इथे मस्ती करायला आलो होतो... तू का जुनी गोष्ट आठवत बसला आहेस..." अक्की म्हणाला... आणि त्याने आपल्या साठी आणखीन एक बियर आणि संत्या साठी कॉल्ड-ड्रिंक मांगवली... दोघांनी आपापले पेय संपवून बाहेर आले... बाहेर येताच संत्याचा भ्रमणध्वनी वाजायला लागतो...


"हेल्लो... बोला कदम...?" संत्या फोन कानाला लावून म्हणाला... समोरून काहीतरी बोलण्यात आलं ते ऐकून संत्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव झरझर बदलत होते... "काय...? मी लगेच आलो तिथे.."


क्रमशः....

Tuesday, 9 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग पहिला

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

 भाग पहिला 

"हेल्लो हेल्लो, पोलिस स्टेशन, मी समता नगर हून बोलतोय... माझ्या शेजारच्या खोलीमध्ये खून झाला आहे... तुम्ही लवकरात लवकर या..." समोरचा जरा गोंधळलेल्या स्थितीत बोलत होता...

"ठीक आहे आम्ही, तिथे लगेच पोहोचतो..." फोन ठेवून इन्स्पेक्टर संतोष पवारने हवालदाराला जीप काढायला सांगितली...

इन्स्पेक्टर संतोष पवार, समता नगर पोलिस स्टेशन मध्ये प्रमुख पोलिस निरीक्षक म्हणून कार्यरत होते... ३८ वर्षांचे इन्स्पेक्टर संतोष पवार, स्वभावाने कडक पण प्रामाणिक व्यक्ती होते.... डोक्यावर आपली टोपी चढवत ते चरफडतच सकाळच्या गारठ्यात पोलिस स्टेशन बाहेर पडले... त्यांची जीप कांदिवली च्या वर्दळीला भेदून, सायरन चा कर्ण कर्कश आवाज करत पुढे पुढे जात होती... संतोष साहेबांची जीप समता नगर मध्ये एका दोन मजल्या घरासमोर येवून थांबते... जीप थांबल्याबरोबर इन्स्पेक्टर संतोष पवार च्या नेतृत्वाखाली एक पोलिसांची तुकडी गाडीतून उतरून त्या घराकडे धावली...

समता नगरचा परिसर पोलिसांच्या गाड्या, ऍम्ब्युलन्स, बाईट्स मिळवण्यासाठी आलेले पत्रकारांच्या गर्दीत गजबजून गेला होता... खोलीमध्ये इन्स्पेक्टर पवार पंचनामा करत होते... १० वर्षांच्या कारकिर्दीत इतका क्रूर गुन्हा त्यांनी पहिल्यांदाच पाहिला होता... समोरच्या बेडवर त्या बाईचे प्रेत पडले होते... संतोष साहेबांच्या हुकुमावरून फोटोग्राफर्स गुन्ह्याचे फोटो काढण्यात व्यस्त झाले...

''जरा घराच्या आजुबाजुबाजुलासुध्दा बघा...'' संत्याने त्यातील दोघांना बजावले... ते दोघे बाकी साथीदारांना सोडून एकजण घराच्या डाव्या बाजुने आणि दुसरा उजव्या बाजूने पहाणी करीत घराच्या मागच्या बाजूला धावत जावू लागले.

"कदम, ठसे आणि काही पुरावे मिळतायत का ते पहा...?" कदमला अजून काही किरकोळ इंस्ट्रक्शन देवून संतोष घरातील मोलकरणी कडे वळले, "जेव्हा खून झाला तेव्हा तुम्ही कुठे होता...?"

"साहेब मी किचन मध्ये झोपली होती... जेव्हा मी मालकीण बाईंना सकाळी उठवायला वरच्या मजल्यावर गेले तर मालकीण बाई तिथे बेडवर रक्तबंबाळ अवस्थेत मृत पडल्या होत्या... ते दृश्य पाहताच मी जोरात किंचाळले... माझ्या किंचाळल्याने शेजारील लोकं धावत इथे आले..." मोलकरीण रडत रडत सांगत होती...

"हम्म, बर ह्या घरात कोण कोण राहतं..." संतोष साहेबांनी हवालदाराला पाणी आणायचा इशारा करून तिला पुन्हा प्रश्न केला...

"साहेब ह्या घरात माझे मालक गणेश जे गेल्या तीन दिवसा आधी विदेशात गेले आहेत... ते आणि मालकीण बाई इथे राहतात... आणि त्यांचा मुलगा आदित्य होस्टेल मध्ये राहतो..." पाणी पिउन झाल्यावर मोलकरीण बोलली...

एवढं विचारून संतोष पूर्ण खोली पहायला लागतो... तेव्हा त्याच्या निदर्शनास एक गोष्ट येते कि खोली तर एकदम व्यवस्थित आहे... घरातील सामान पण आपल्या जाग्यावर नीट नेटकं होतं... ह्याचा अर्थ हत्यारा चोरी करण्यासाठी आलेला नव्हता... तेवढ्यात कदम संतोष साहेबांना तो जिथे उभा आहे तिथे बोलावतो...

"सर, हे पहा बॉडीचा डावा हात गायब आहे..." कदम ने त्यांना बॉडीकडे पाहत सांगितले..

"हम्म, ह्याचा अर्थ काय असू शकतो...!!" संतोष साहेब उद्गारले... त्याच्याच काय बाकीच्यांच्याही डोक्यात एकाच वेळी बरेच प्रश्न घोंगावत होते. पण विचारणार कुणाला..?

"माहित नाही सर....!!" कदम बोलले...

कदमला पुन्हा काही इंस्ट्रक्शन देवून संतोष साहेब बाहेर येवून आपल्या जीप मध्ये बसले... आणि जीपला पोलिस स्टेशनकडे वेगाने घेवून जात होते... पोलिस स्टेशन जवळ पोहोचून जेव्हा संतोष साहेब आपल्या जीप मधून उतरतात इतक्यात त्यांचा भ्रमणध्वनी वाजायला लागतो...

क्रमशः....

Saturday, 6 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ प्रस्तावना

नमस्कार मित्रांनो मी दरवेळी तुमच्या समोर एक हिंदी अनुवादित कथा घेवून आलो आहे... तर ह्यावेळी मी माझी स्वतः ची एक कथा घेवून आलो आहे... बघुयात मी ह्या कथेला कितपत न्याय देवू शकतो...

टीप: - १) सदर कथा हि फक्त आणि फक्त मी स्वतः लिहिली आहे त्यामुळे एक विनंती आहे कि हि कथा लेखकाच्या पूर्व-परवानगी शिवाय वापरू नयेत.. अन्यथा कायदेशीर कारवाई करण्यात येईल..

टीप: - २) ही कथा पुर्णपणे काल्पनिक असुन यातील घटना, स्थळ, प्रकाशचित्रे आणि व्यक्ती यांचा संबंध कोणत्याही मृत अथवा जिवित व्यक्तीशी नाही. याची कृपया वाचकांनी नोंद घ्यावी. धन्यवाद!


हत्यारा एक चित्तथरारक कथा
~ ~ प्रस्तावना ~ ~


समता नगर सारख्या शांत परीसात एकाच दिवसात काही खळबळ जनक घटना घडते... कारण एकाच दिवसात समता नगर मध्ये दोन दोन खून होतात... ह्या मागे कोणी सिरिअल किलर आहे का ...?? वा कोणी माथेफिरू...??  त्याचा मोटीव काय असेल...? तेच आपण ह्या कथेत पाहणार आहोत... आणि ते वाचण्यासाठी वाचकांना थोडी कळ सोसावी लागणार आहे...

लवकरच तुमच्या समोर येत आहे एक चित्तथरारक कथा... हत्यारा.???





Wednesday, 12 November 2014

पापी... एक गूढ सत्य शेवटचा भाग

पापी... एक गूढ सत्य शेवटचा भाग
हे काही तथ्य आहेत जे कथेत येणार होते पण ते अपूर्णच राहिलेत...

१. शिऱ्या आणि संत्या ला संपूर्ण माहिती कळते कि ह्या ससेमिरा मागे कोण आहे...

२. डॉ. अवधूतच त्या आत्म्याला बोलावत होते...
३. आणि शिऱ्या आणि संत्याच्या अथक प्रयत्नाने शेवटी डॉ. अवधूत पकडले जातात...

क्षमा करा वाचकांनो काही कारणास्तव हि कथा मी पूर्ण नाही करू शकत... पण लवकरच तुमच्या समोर माझी स्वतःची लिहिलेली एक कथा घेवून येणार आहे...