Welcome to Marathistories .

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

नवीन कथा हत्यारा तुमच्यासमोर सादर करत आहे...

Thursday, 12 February 2015

~ ~ प्यार वाली लव स्टोरी... {एक लघु प्रेम कथा...} ~ ~

प्यार वाली लव स्टोरी... {एक लघु प्रेम कथा...}




सन १९९२ - १९९३

"कोठे आहे मी...? मी तर माझ्या खोलीत झोपेची गोळी घेऊन झोपले होते. इथे आले कशी मी..? कोणाची खोली आहे हि...?" डोळे उघडताच अनघाच्या मनात असंख्य प्रश्नांनी घर केले, पण त्या घराला अनामिक भयाने व्यापले होते.

हळूच पलंगावरून उतरुन धडधडत्या ह्रदयाने खोलीतून ती बाहेर येते.... पाहते तर काय त्या खोलीसमोरच्या किचनमध्ये कोणीतरी आहे.

"अरे हा तर आदित्य..! ह्याने मला इथे का आणले आहे?" आदित्य तिचा क्लासमेट तर होताच व शेजारी सुद्दा. आदित्य आणी अनघाचे कुटूंब एकमेकांचे वैरी होते. दररोज त्यांच्या कुटूंबियांमध्ये कोणत्या ना कोणत्या कारणावरुन खडाजंगी व्हायची.. अनघा एक कोळी तर आदित्य ब्राह्मण परिवारातील एकुलता एक मुलगा होता. त्यांच्या कुटुंबातील भांडणे इतकी विकोपाला गेली होती कि ते दोघे एकमेकांना पाहून रस्ता बदलायचे.

"हा माझ्यावर सूड तर उगवत नाही ना...?" हा विचार येताक्षणी तिच्या मनातील भीतीवर संतापाने मात केली आणि कोणताही विचार न करता तिने समोरच्या टेबला वरील फ्लॉवरपॉटने पाठमोऱ्या आदित्यच्या डोक्यावर आघात केला... त्या आघाताने आदित्य धडपडत कोसळला कोसळलेल्या आदित्यकडे दुर्लक्ष करून अनघाने तिच्या घराकडे धाव घेतली. पण घरासमोरचे ते दृश्य पाहून भयाने थिजून ती जागच्या जागी उभी राहते.

अर्ध्या जळलेल्या घरासमोर तिच्या आई-बाबांचा मृतदेह तर दाराजवळ लहान बहिण स्नेहलचा निर्वस्त्र मृतदेह पडला होता. भांबावलेल्या अवस्थेत ती आजूबाजूला नजर टाकते. त्या नजरेच्या दृष्टीस पडते संपूर्ण चाळीतील तेच भयंकर दृश्य. पूर्ण चाळीत आक्रोशच आक्रोश. खूप विदारक दृश्य होतं ते तिच्यासाठी.... तिच्या पायातले त्राण गळून पडले अन तिथेच बसून हुंदके देत ती रडू लागली.

तेवढ्यात स्वतःला सावरून आणि आपलं डोकं एका हाताने पकडून आदित्य तेथे येतो. त्याला पाहताच ती पाळायला पाहते. पण आदित्य तिला पकडून पुन्हा खेचत घरात आणतो व आतून दरवाजा बंद करायला लागतो. अनघाचे लक्ष घराच्या कोपर्यात पडलेल्या हॉकी वर पडते.. ती पळत जावून हॉकी आणते अन दरवाजा बंद करून वळलेल्या आदित्यच्या पोटात मारून लगेच दरवाजा उघडायला लागते.. आदित्य पोटात होणाऱ्या वेदनेने कळवळतो तरीही त्या वेदनेकडे दुर्लक्ष करून तिला पुन्हा पकडतो.

"वेड लागलंय का तुला...? कोठे निघालीस...? बाहेर दंगली चालू आहेत. मानवरूपी पशूंनी थैमान घातले आहे... तुला पाहताच ते जनावरासारखे तुटून पडतील तुझ्यावर..." आदित्य आपलं पोट पकडत म्हणाला...

हैराण झालेल्या अनघाच्या तोंडातून शब्दच फुटत नाहीत... तरी कसेबसे ती उच्चारते, "द..द.. दंगल... कसली दंगल...?"

"कसली काय...? जाती धर्मावरून चालली आहेत हि दंगल... दंगल करण्यासाठी अगदी लहान कारण हि पुरेसे आहे... एका ग्रुपने ट्रेन जाळली... आणि दुसऱ्या ग्रुपच्या लोकांनी लोकांची घरे जाळली... चहूकडे दहशतीचं वातावरण आहे... बाहेर रक्ताची होळी खेळली जात आहे..." आदित्य म्हणाला...

"माझ्या घरच्यांनी कोणाचं काय वाकडं केलं होतं...??" अनघा दाटून आलेल्या कंठाने म्हणते...

"वाकडं तर त्या लोकांनीही केले नव्हते जे ट्रेनमध्ये होते... बस येवढं समजून जा कि करतं कोणी आणि निस्तरत कोणी... सर्व काही राजकारणाचा खेळ आहे ग..." आदित्य म्हणाला...

"तू मला इथे का घेवून आला आहेस..? सूड घेण्यासाठी...?" अनघाने विचारले...

"जेव्हा मला माहित पडलं कि ट्रेन जाळली तेव्हा मीही खूप क्रोधीत झालो..." आदित्यचे बोलणे तोडत अनघा म्हणाली, "हो ना का नाही येणार तुला राग... रागीष्ट कुठला..."

"अनघा..." आदित्य तिच्यावर डाफरत म्हणाला, "माझे आई-बाबा त्या ट्रेनच्या आगीत जळून वारले..." या वाक्यासरशी डोळ्यात कोठेतरी दडून बसलेल्या अश्रूंना वाट सापडली अन ते अश्रू खळकन आदित्यच्या गालांवर ओघळले...

"तर तर माझे आई-बाबा हि कोठे जिवंत आहेत... आणि स्नेहलचा तर बलात्कार झालेला वाटतोय... तुझा हिशोब झाला ना बराबर... आता जाऊ दे मला..." अनघा रडत म्हणाली...

"हे सगळे मी नाही केलं समजलीस... तुला इथे उचलून आणलं कारण स्नेहल वर झालेला बलात्कार बघवला नाही गेला मला... रात्रीचे २ वाजलेत आता... बाहेर कर्फ्यू लागला आहे... सध्याची परिस्थिती खूप बिकट आहे... जेव्हा हे वातावरण निवळेल तेव्हा तु हवे तेथे जाऊ शकतेस..."

"तुझे उपकार घेण्यापेक्षा जीव देणे मान्य आहे मला..." एवढे बोलून ती किचनकडे धाव घेते... ओट्यावरचा सुरा उचलून ती आपली नस कापायला लागणार तर आदित्य धावत येवून तिच्या हातातील तो सुरा हिसकावून घेतो आणि तिच्या कानशीलाखाली लगावतो... त्या प्रहाराने अनघा धडपडत खाली कोसळते अन रडायला लागते...

"गप्प बस... बाहेर मनुष्य रुपी राक्षस फिरत आहेत... कोणाला शंका जरी आली कि आपण येथे आहोत तर गडबड होईल..." आदित्य...

"आता मी रडूही शकत नाही का..? माझ्याजवळ जगण्यासाठी उरलं तरी काय...? हे अश्रूच ना... त्यांना तरी वाहू दे..." अनघा स्फुंदत म्हणाली...

आदित्य काहीही न बोलता किचन मधून त्याच्या खोलीमध्ये येतो आणि अनघा पहिल्यांदा जिथे झोपलेली त्या खोलीत स्फुंदत स्फुंदत जाते...

तिकडे आदित्य हि त्याच्या खोलीमध्ये आई-बाबांच्या आठवणीने व्याकूळ होवून अश्रू ढाळत असतो...

त्याचवेळी दूरवरून गाण्याचे स्वर ऐकू येत होते,

"तेरा गम मेरा गम, एक जैसा सनम...
हम दोनो कि एक कहानी, आजा लग जा गले दिल जानी..."

-------------------------------------------------

दुसऱ्या दिवशी सकाळी कसल्यातरी आवाजाने अनघाचे डोळे उघडले.. नुकत्याच उघडलेल्या त्या डोळ्यांमध्ये साखर झोपे ऐवजी भीतीचे भाव तरळले.. आणि रात्रीचे भयानक क्षण डोळ्यांसमोरून सरकू लागले... कसल्याशा आवाजाने ती भानावर आली... गालावरील अश्रू पुसून त्या आवाजाच्या दिशेने ती निघाली... तो आवाज किचन मधून येत होता... किचनमध्ये डोकावून पाहते तर काय आदित्य नाश्ता बनवत होता... त्याची ती धडपड पाहून अनघाच्या चेहऱ्यावर क्षणभर का होईना पण हसू आले... तिच्या त्या हसण्याच्या आवाजाने... आदित्यचे लक्ष अनघाकडे जातं...

आदित्य विचारतो, "काय खाणारेस...?"

"विष असेल तर दे मला..."

"ते असते तर तुला न विचारताच दिले असते जोक्स अपार्ट... हे बघ चपात्या जरा विचित्र आकाराच्या बनल्या आहेत... हेच खावे लागेल... शिट... ईईईई... फु..फु.."

"काय झालं...?"

"अगं काहीच नाही बोट भाजलं...?" आदित्य...

"पहिल्यांदाच स्वयंपाक करतोयस तू...??"

"हो... कधी वाटले नव्हते अशी वेळ येईल पण आता शिकावे लागणार..."

काही वेळ विचार करून अनघा म्हणते, "सरक बाजूला, मी बनवते..."

"नको कशाला उगाच त्रास घेतेस तू.. बनवेन ना मी..."

"अररे... सरक तरी... जर तुला बनवता येत नसेल तर कसे काय जेवण बनवणार तू...??"

"बाजूला होईन पण एका अटीवर..."

"कोणती अट...??"

"तुलाही खावं लागणार..."

"मला भूक नाहीये..."

"थोडं तरी खा..."

"नको..."

"अगं पण..."

"आदित्य तुला कळत नाही का.... मी एकदा नाही म्हणाले ना... मग का विचारतोय पुन्हा पुन्हा..."

"मला कळतंय पण तुला कळत नाही... मी समजू शकतो अनघा, तुझ्याच प्रमाणे मी हि माझ्या कुटुंबाला हरवून बसलो.... जे हरवले आहे ते परत मिळणे अशक्य आहे... हीच वास्तुस्थिती आहे... ह्या वस्तुस्थितीचा स्वीकार करून आपल्याला जगायलाच हवे... आणि जगण्यासाठी खावे तर लागतेच ना..."

"अरे पण... माझी तर जगण्याची इच्छाच संपली आहे... का आणि कोणासाठी जिवंत राहू मी...?"

"अरे मी हि हाच विचार करत होतो... पण जेव्हा तुला इथे आणले तेव्हा असे वाटले कि जणू काही मला माझ्या जगण्याचा उद्देश मिळाला...."

"पण माझा तर असा काहीच उद्देश हि नाही..."

"का नाही...? आहे ना एक... तू मला चांगले जेवण बनवायला शिकव... हे बघ... बाहेरचे वातावरण अजूनही धुसमुसत आहे... पण हि वेळ हि निघून जाइल... कर्फ्यू निघाला कि मी तुला तू सांगशील त्या तुझ्या सुरक्षित ठिकाणी पोहोचवेल..." आदित्य हलकेच हासत हासत म्हणाला...

अनघा हि कसेबसे हासत म्हणाली, "चल सरक बाजूला आणि मला जेवण बनवू दे..."

स्वयंपाक आटोपल्यावर अनघा आदित्यला जेवायला बोलावते... तर आदित्य म्हणाला, "तू कबूल केले होते थोडेसे खाशील म्हणून..."

अनघा, "अरे हो रे, पण मी अजून फ्रेश हि नाही झाले... आमच्याकडे स्नान केल्यानंतरच किचनमध्ये यायची परवानगी मिळते... तुझी धडपड पाहिली त्यात तुझे बोट देखील भाजले म्हणून मग........"

आदित्य, "ठीक आहे... तू फ्रेश होवून ये... मी वाट पाहतो तोपर्यंत..."

थोड्यावेळाने अनघा तिचे आवरून किचन मध्ये येते तर आदित्यने किचन एकदम स्वच्छ करून ठेवले होते...

अनघा, "तर हे हि गुण आहेत तुझ्याकडे..."
आदित्य, "चल जेवूया... खूप भूक लागली आहे..."

जेवतांना दोघेही खूप शांत होते... अनघा मनातल्या मनात विचार करते कि ज्या माणसाचे तोंड हि पाहणे पसंत नव्हते आज त्याच्यासाठी मी स्वयंपाक करेल असे स्वप्नात हि आले नव्हते कधी... त्याच वेळी आदित्याच्याही मनात हेच विचार होते, 'काय खेळ आहे नियतीचा ज्या मुलीचा तिरस्कार करायचो तिच्यासाठी काय काय करावे लागत आहे... कदाचित यालाच माणुसकी म्हणत असतील...' तेवढ्यात आदित्याची नजर अनघाच्या नजरेस मिळाली... हि नजरानजर टाळण्यासाठी तो खाली मान घालून जेवू लागतो... दोघांमध्ये निर्माण झालेल्या शांततेचा भंग करत अनघाने आदित्यला विचारले,

"तू मला माझ्या पुण्यात कोथरूडमध्ये राहणाऱ्या मावशीकडे पाठवू शकतो...???"

"काळजी करू नको परिस्थिती ठीक झाल्यावर सर्वात आधी हेच काम करेन मी..."

दिवसामागून दिवस जावू लागले... एकमेकांच्या साथीत त्यांच्या मनातील दुखाचा पूर ओसरू लागला... तिरस्कार गळून पडला होता आणि त्याची जागा मैत्रीने घेतली होती... त्या घरात त्या दोघांशिवाय दुसरे कोणीच नव्हते... त्या घरावरील अबोल्याचे ढग सारून मैत्रीचे मोकळे निळे स्वच्छ आकाश दिसत होते... कधी लाडीगोडीने तर कधी एकमेकांचे रुसवे फुगवे काढण्यात वेळ कसा जात होता कळतच नव्हते... घरच्यांच्या आठवणींमुळे नयनाच्या कोपर्यातून बरसणारे अश्रू एकमेकांच्या सहवासात विरून जात होते... ऐके दिवशी मस्ती-मस्ती मध्ये आदित्य अनघाला म्हणाला, "तू इथून गेल्यावर माझे कसे होणार...?? माझ्यासाठी चांगले जेवण कोण बनवणार...?? सवय झाली आहे तुझी आता..."

"तू लग्न कर... सर्व काही ठीक होईल..."

"तरीही तुझी आठवण आल्यावर...??"

"पत्र लिहित जा ना तू मला..."

आज मस्करीत झालेल्या विषयावर दोघेही विचार करत होते... अनाघालाही आदित्यच्या सोबतीची सवय झाली होती... एकमेकांपासून वेगळे होण्याचा आणि विरहाचा विचार हि दोघांना सहन होत नव्हता... त्या विचाराने कोठेतरी दुखत होते पण त्या दुखण्याचा अर्थ त्यांना उमजत नव्हता...

-------------------------------------------------

एका महिन्या नंतर......

सकाळी अनघा किचन आवरत होती तेवढ्यात आदित्य तिथे आला व तिला म्हणाला, "कर्फ्यू निघाला आहे... मी तिकीट बुक करून येतो... काळजी नको करू... मी लवकर येतो..."

"आदित्य काळजी घे रे..."

आदित्य तिकीट आणायला जातो... अनघा किचन आवरून खोलीमध्ये येते... मावशीकडे जाण्याचा आनंद तर होता... पण या आनंदावर आदित्य पासून दूर जाण्याचे दुख मात करत होते... या विचारांमध्ये ती उदास होते व कधी तरी झोपेच्या आधीन होते...

इकडे आदित्यच्या मनातही खळबळ माजली होती... 'आपण तिला पाठवतोय ते खरे... पण... मी... कसा राहू शकतो.... सवय झाली आहे तिची... सगळा गोंधळ माजलाय मनात भावनांचा... जाउदे.. तिकीट तर बुक करूयात नंतरचे नंतर पाहूया...'

आदित्य परततो व तिकीट कपाटात ठेवून अनघाला शोधतो... तर ती तिच्या रूममध्ये झोपली होती... आज प्रथमच आदित्य तिच्या चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होता.... तिच्या चेहऱ्यावर आलेली केसांची बट त्याला मोहात पाडत होती... त्या मोहाला बाजूला सारून आदित्य पाणी पिण्यासाठी किचनमध्ये जातो... तेवढ्यात त्याला अनघाच्या किंचाळण्याचा आवाज येतो... त्या आवाजासरशी आदित्यने अनघाच्या रूमकडे धाव घेतली... तिच्याजवळ पोहोचतो न पोहोचतो तेच ती त्याला घट्ट मिठी मारते... तिच्या मिठीने बावरलेल्या आदित्यला जेव्हा तिच्या भीतीची जाणीव होते तेव्हा तो मायेने तिच्या केसांवरून हात फिरवत विचारतो, "काय झाले...? काय झाले अनु...? अगं बोल ना... वाईट स्वप्न पडले का...??"

अनघा, "हून..."

"अगं स्वप्न होते ते... काही नाही होत... मी आहे ना इथे..."

अनघाला किती सुरक्षित वाटत होते... आपण आदित्यच्या मिठीत असल्याचे कळताच ती लाजेने झटकन त्याच्यापासून दूर झाली... हृदयात प्रेमाची फुटलेली पालवी दोघांच्याही मनात स्पष्ट दिसत होती... आदित्यच्या डोळ्यांसमोरून ती त्याच्या मिठीत असल्याचे दृश्य सरायलाच तयार नव्हते... इकडे आदित्यच्या मिठीचे स्पर्श अन त्याने मारलेली हाक अनघाच्या गालांवर लाली पसरवत होती...

काहीतरी बोलायचे म्हणून आदित्य म्हणाला, "अजून ५ दिवस फक्त... मग तू तुझ्या मावशीच्या घरी असशील..."

"५ दिवसांचा काही अर्थ आहे का..? मला इथे कोणती भीती कोणता त्रास आहे का...??"

आपल्या भावनांना आवर घालत आदित्य म्हणाला, "मग थांबना... जर कोणतीच भीती नाही तर..."

अनघा विचारते, "तुला वाटत असेल तर थांबते मी इथे..."

"नाही नाही... मी थट्टा करत होतो... असे असते तर मी तिकीट बुक केली असती का...??" हे बोलतांना आपले पाणावलेले डोळे तिला दिसू नये म्हणून तिथून तो निघून जातो...

त्याच्या त्या जाणाऱ्या पाठमोर्या आकृतीकडे पाहून दुखणे अक्रांधणारे अनघाचे मन म्हणत असते, 'आदित्य एकदा थांबवून बघ... मी तुला सोडून कोठे हि जाणार नाही... प्लीज एकदा म्हण तरी..."

या पाच दिवसांमध्ये, त्यांच्या जीवाची नुसती घालमेल सुरु होती... एकमेकांसमोर आले तर नजर चुकवून बोलायचे... हृदयातील भावना ओठांवर होत्या परंतु त्या व्यक्त होत नव्हत्या... प्रेम व्यक्त करण्यास निघणारे शब्द घशातच अडकत होते... चिवचिवाट करणारे पक्षी विरहाच्या जाणीवेने जणू मूक झाले होते...

अखेर ती रात्र येवून ठेपली... ती रात्र आदित्य आणि अनघाच्या सोबतीची शेवटची साक्षीदार ठरणार होती... या ५ दिवसांत एकमेकांपासून दूर पळणारे आज सोबत बसून गप्पा मारत होते... कॉलेज, मूवी, क्रिकेट, सापडेल त्या विषयावर बोलून एक-दुसऱ्याच्या सानिध्यात राहण्याचा आनंद लुटत होते... मनात उफाळून येणाऱ्या प्रेमाबद्दल मात्र कोणीही पुढाकार घेवून बोलेना... जगभराच्या वार्ता करता करता कधी तरी दोघे झोपेच्या आधीन झाले....

अचानक पायाजवळ होणाऱ्या कसल्या तरी स्पर्शाने आदित्यचे डोळे उघडतात...

"अगं...! हे काय करतेस...??"

"माझ्या देवाच्या पाया पडत आहे... तू नसता तर कदाचित आज मी जिवंतही नसते..."

"मी कोण आहे...??? हि सर्व देवाची कृपा..." घड्याळाकडे पाहत तो म्हणाला, "५ वाजले आहे... लवकर तयार हो.... ६ ची ट्रेन आहे... आपल्यांना उशीर झाला तर..."

अनघा उठून तिथून निघते आणि मनातल्या मनात म्हणते, ' मला थांबव आदित्य...'

'तू थांबू शकत नाही का, अनघा...??" आदित्य हि मनातल्या मनात म्हणतो...

नक्की काय चाललय त्यांच्या मनात. हे कसलं द्वंद्व आहे. एका नवीन प्रेमाचं अंकुर त्यांच्यामध्ये निर्माण झालेलं असतं....

--------------------------------------------------

५.३० वाजता आदित्य, अनघाला आपल्या बाईकवर रेल्वे स्टेशनकडे आणतो...

अनघाला तिच्या ट्रेनमध्ये बसवून आदित्य म्हणतो, "एक सर्प्राइज देवू का...??"

"काय..??"

"मी पण तुझ्या सोबत येत आहे..."

"खरंच...!!!"

"नाही तर काय... मी काय असल्या परीस्थित तुला एकटीला पुण्याला पाठवणार आहे..."

"तू माणूस आहेस कि देव...?? कोण आहेस तू...??.. मला काहीच समजत नाहीये..."

"मी एक सर्वसामान्य माणूस आहे जो तुझ्यावर......"

"तुझ्यावर..... काय...??" अनघा अधीर होते ते ऐकण्यासाठी...

"काहीच नाही..."

आदित्य मनात ती गोष्ट पूर्ण करतो, ..... ' जो तुझ्यावर खूप खूप प्रेम करतो... '

जी गोष्ट अनघा ऐकण्यासाठी उतावीळ झालेली असते... ती गोष्ट आदित्य आपल्या मनात म्हणत असतो...

ट्रेन चालायला सुरुवात होते... आदित्य आणि अनघा ट्रेनमध्ये हि खूप बोलत असतात... बोलता बोलता ते कधी पुण्याला पोहोचतात त्यांनाच माहित पडत नाही....

ट्रेनमधून उतरते वेळी अनघाचं मन खूप जड झालेलं असतं.... ती विचार करत असते, ' माहित नाही आता कधी आदित्यशी भेटायला मिळेल... '

"अरे विचार काय करत बसली आहेस... उतर लवकर...."

त्याच्या आवाजाने ती विचाराच्या दुनियेतून बाहेर येते आणि जड पावलांनी ती ट्रेनमधून उतरते...

"चल आता कोथरूडसाठी रिक्षा करूयात..."

"तू मला मावशीच्या घरापर्यंत सोडायला येतोयस का...??"

"मग काय... ह्याच बहाण्याने तुझी संगत आणखीन वाढेल..."

हे ऐकून अनघा स्मित हास्य देते...

आदित्य रिक्षा घेवून येतो आणि ते दोघे रिक्षात बसून कोथरूडकडे निघतात...

अनघा पूर्ण रस्त्यात कोणत्या तरी विचारात बुडालेली असते... आदित्य देखील गप्पच असतो...

एक तासाने रिक्षावाला कोथरूडला रिक्षा थांबवून विचारतो, "कुठे जायचे आहे... कोणता पत्ता आहे काय...??"

"हो... काका इथेच उतरवा.... आदित्य, माझ्या मावशीचं घर समोरच्या चाळीत आहे..."

दोघेही रिक्षा तून उतरतात....

थोडावेळ दोघेही तिथेच थिजून शांत उभे राहतात...

"आदित्य, आता काय बोलू... तुझे हे उपकार फेडू तरी कसे...?"

"उपकार तू देवाचे फेड... ज्याने आपल्याला हे जग पाहण्याची अजून एक संधी दिली... यात माझे कसले उपकार...?"

"कधी जेवण खराब झाले असेल, कधी तुला चुकून दुखावले असेल तर माफ कर..." भरलेल्या गळ्याने काळजावर दगड ठेवून तिने पुढचे शब्द उच्चारले, "आणि लवकर लग्न कर... एकटा राहू नकोस.... तसंही तुला जेवण बनवता कोठे येतं...?" कसनुस हासत ती म्हणाली...

"ठीक आहे... ठीक आहे... आता रडवणार आहेस का...? चल जा... तुझ्या मावशीच्या घरी..."

"तू घरी नाही येणार..."

"नाही... नको... तू जा..."

"आदित्य काळजी घे..." ती जाण्यासाठी निघाली आणि पुन्हा वळून म्हणाली, "त्या दिवशी फ्लॉवरपॉट मारला त्याबद्दल क्षमा कर..."

"आणि त्या हॉकीचे काय...??"

हसून अनघा म्हणाली, "हो हो... त्यासाठी देखील..."

"ठीक आहे... तू जा आता..."

अनघा दुखी मनाने चालू लागली... अन आदित्य तिथेच उभा राहून तिच्या दूर जाणाऱ्या आकृतीला न्याहाळत उभा असतो... त्या दुकानाच्या मागे जाताना, एक नजर वळून ती आदित्यला पाहते... दोघांनीही एकमेकांना वेदनादायक निरोप दिला....

अनघा जेव्हा त्याच्या दृष्टीआड होते तेव्हा आदित्य मागे वळून आपले डोळे पुसत तिथून निघतो...

'माहित नाही मी कसा जगू शकतो अनघा शिवाय...?? काश...! एकदा तिला बोललो असतो... ती पण माझ्यावर प्रेम करते काय...?? असं वाटतं खरं... पण काहीच बोलू शकत नाही... तिच्या शिवाय माझे पुढचे आयुष्य हे असंच काळोखाने भरलेले असणार होते का? मी जणु आधुनिक काळातला देवदास झालो होतो. ' आदित्य चालता चालता विचार करत असतो...

अचानक त्याला मागून आवाज येतो....

"आदित्य...!!! थांब..."

आदित्य मागे वळून पाहतो...

"अरे तू रडतेस का... तुला तर आपल्यांकडे जातेवेळी खुश व्हायला पाहिजे..."

"तुझ्या पेक्षा जास्त माझं आपलं कोणी असू शकतं का... आदित्य... मला स्वतः पासून प्लीज दूर नको करूस आदित्य..."

आदित्यच्या डोळ्यातून सुद्धा अश्रूंच्या धारा वाहायला लागतात आणि तो पळत जावून अनघाला मिठीत घेवून म्हणतो, "मग का जात होतीस तू मला सोडून...??"

"तू मला थांबवू शकत नव्हतास का...??" अनघा त्याच्या छातीवर एक प्रेमाने मुक्का मारत म्हणते...

"थांबवलं असतं पण मला काय माहित तू थांबनारेस कि नाही...ते.."

"तू विचारून तरी पाहिलं पाहिजे होतं..."

"ओह्ह.... अनघा.... आय लव्ह यु सो मच..."

"आय लव्ह यु टू... आदित्य..."

"मला काहीच समजत नव्हते कि मी मुंबईला परतणार तरी कसा..."

"आणि मी विचार करत होते कि मी तुझ्याविना कशी जगणार..."

"बरं झालं तू परतली नाही तर पुण्यातून माझा मृतदेहच गेला असता मुंबईला..."

"असं नको बोलूस प्लीज... मी का नाही आली असती... आई, बाबा आणि स्नेहलला तर हरवून बसली आहे... तुला नाही हरवून बसायचं होतं आदित्य..."

किती क्षण.. किती वेळ .. ते दोघं एकमेकांच्या मिठीत होते काय माहीत.... जणु त्यांना स्वभोवतालचा पुर्ण विसर पडला होता.... जणु आजुबाजुला काही नव्हतेच.. कदाचीत ते ह्या दुनियेत.. ह्या पृथ्वीवरच नव्हतेच.. बेफिकीर होवून ते एकमेकांना आलिंगण देवून उभे होते... कदाचित हेच प्रेम असतं....

"तुला माहित आहे... मी तुला मुळीच लाईक करायचो नाही..."

"मी पण तुझ्यावर खूप घृणा करायची..."

"असं कसं झालं...? असं वाटतंय हे सर्व स्वप्नच आहे... आता मागे वळून बघतो तर पश्चाताप होतो, वाटते जे घडले ते घडायला नको होते, तर आज हे दुःखाचे, विरहाचे क्षण नशिबी आलेच नसते..." आदित्यने  हलक्याच हाताने चेहर्यावर पसरलेले तिचे केस तिच्या कानामागे सरकवले....

"हे तर माहित नाही... पण मला आपल्यापासून दूर नको करूस आदित्य... तुझ्याशिवाय मी जगूच शकत नाही..."

खुपच इंटेन्स क्षण होता तो.... अनघाच्या घरापासुन ती लोकं फक्त काही पावलं दुर होते... तिच्या घरातुन कोणीही बाहेर येऊ शकलं असतं, किंवा तिच्याघरी जाणार्या कुणीही त्यांना पाहीलं असतं.... पण त्या लव्ह-बर्ड्स ना कसलीच चिंता नव्हती, कश्याचेच भान नव्हते....

आदित्यने त्याचा चेहरा तिच्या चेहर्याच्या अजुन जवळ न्हेला.... इतक्या जवळ की तिच्या डोळ्यांची होणारी हालचाल त्याला जाणवत होती, तिच्या ओठांवरच्या लिप्स्टीकचा सुगंध त्याला मोहवत होता.... त्याला कसलीच घाई करायची नव्हती....

किती क्षण उलटुन गेले कुणास ठाऊक, कदाचीत फक्त १ सेकंद कदाचीत कितीतरी मिनिट्स.. शेवटी तो वेट सहनशक्तीच्या पार गेला, कुणी कुणाला पहील्यांदा किस केलं माहीत नाही, पण पुढेचे कित्तेक क्षण ते दोघे एकमेकांवर चुंबनांचा वर्षाव करत राहिले…

"तू माझ्या जगण्याची एक आस आहेस... अनघा... तू माझ्या जवळ नाही तर आणखीन कुठे राहणार आहेस..." थोड्या वेळाने आदित्य म्हणाला...

"पण आत्ता आपण जाणार तरी कुठे आहोत... मला नाहीत वाटत कि आपण त्या घृणास्पद वातावरणात पुन्हा राहू शकतो...?"

"काळजी करू नकोस... आपल्यांना प्रेम झालंय ना... तर ह्या प्रेमी जोडप्यांसाठी कोणतं ना कोणतं तरी एक झोपडं नक्कीच भेटेल..."

दोघेही हातात हात गुरफटून तिथून निघतात कोणत्यातरी अनोळखी दुनियेत पण कुठे अजून तरी त्यांना माहित नाही... प्रेमच्या वाटेत नाही तरी कोण कोणाची फिकीर करतं...

ज्या प्रकारे नदी डोंगराला भेदून आपला रस्ता बनवते... त्याचप्रमाणे प्रेम हि आपला मार्ग शोधून काढतो... तेव्हाच कदाचित एवढी घृणा असूनही ह्या जगात आजही प्रेम जिवंत आहे...


T  H  E        B  E  G  I  N  N  I  N  G


NOTE:  WISHING  YOU  ALL  HAPPY   VALENTINE  DAY

Thursday, 8 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग शेवटचा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग शेवटचा

फोनच्या घंटीच्या आवाजाने संत्या झोपेतून धडपडत उठतो आणि फोने उचलतो... फोनवर अक्की होता... "हेल्लो... गुड मोर्निंग अक्की... काल संध्याकाळी कुठे गेला होतास...??" संत्या म्हणाला..


"गुड मोर्निंग... हो यार काल संध्याकाळी जरा काम होतं त्यामुळे बाहेर गेलो होतो आणि मला क्षमा कर तुला भेटू शकलो नाही..." अक्की म्हणाला...


"अरे ठीक आहे यार... मला पण काल काम आलं होतं त्यामुळे मी पण तुझ्या घरी आलो नव्हतो... पण मी तुझा मोबाइल किती वेळा लावण्याचा प्रयत्न केला पण तो तर बंद येत होता...  होतास कुठे तू...??" संत्या


"हो काल माझ्या मोबाइलची ब्याटरी संपली होती त्यामुळे तो बंद झाला होता... चल ठीक आहे आपण आज संध्याकाळी भेटू..." अक्की...


"ठीक आहे... भेटू..."


संत्या ने फोने कट केला... आणि तो त्या स्वप्ना विषयी विचार करायला लागला, ' किती भयानक स्वप्न होतं.. हा नियतीचा कुठला खेळ तर नाही ना... जे मला हे स्वप्न पडलं...?? ' संत्या विचार करता करता बेडवर उतरून बाथरूममध्ये घुसतो... आणि फ्रेश होवून, नाश्ता वैगेरे करून आणि तैय्यार होवून तो इस्पितळाकडे निघतो जिथे विजय भरती होता... तिथे जावून तो विजयला पाहतो... विजय अजूनही कोमामध्ये होता... संत्या लगेच तिथून पोलिस स्टेशनकडे निघतो...


स्टेशनमध्ये गेल्यावर कदम त्याच्या कॅबीनमध्ये येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." कदम


"गुड मोर्निंग कदम, बोल काय बातमी आणलीत तुम्ही..." संत्या


"साहेब त्या सुऱ्यावर कोणाच्याच हाताचे ठसे सापडले नाहीत..."


"म्हणजे हा जो कोणी आहे ज्याने विजय वर हल्ला केला त्याने हातमोजे घातले असतील... विजयला ज्याने इस्पितळात आणलं त्याच्याकडून कुठली माहिती सापडली का...?"


"नाही साहेब... तो तर आपल्या गाडीतून घरी जात होता.... तेव्हा त्याला रस्त्यामध्ये विजय जखमी अवस्थेत सापडला आणि त्याने ताबडतोप त्याला इस्पितळात न्हेला.. आणि आम्हाला फोन करून ह्याची सूचना दिली..."


"कोण आहे तो त्याला कमीत कमीत धन्यवाद तरी बोललं पाहिजे... कारण आजच्या जमान्यात कोण कोणासाठी असं करत..."


"त्याचं नाव सचिन आहे... " कदम


"ठीक आहे तू जा..."


कदम गेल्यानंतर संत्या आपल्या जीपमध्ये बसून समता नगर परिसराचा एक राउंड मारायला निघतो...


---------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीच्या घरी पोहोचतो...


"कधी पासून मी तुझीच वाट पाहतो आहे... ये बस आतमध्ये मी तुझ्यासाठी कोल्डड्रिंक आणतो..." अक्की


संत्या सोफ्यावर बसून सकाळच्या स्वप्ना विषयी विचार करत असतो... तेवढ्यात अक्की कॉल्ड ड्रिंक घेवून येतो...


संत्या कॉल्ड ड्रिंक पिणार तेवढ्यातच त्याचा फोन वाजला जातो फोनवर कदम असतो...


"हा कदम बोल... काय...?? ते घर कोणाचं आहे... आता तो कुठे आहे... ठीक आहे मी आत्ता तिथे पोहोचतो..." संत्या लगेच फोन कट करतो आणि म्हणतो... "क्षमा कर यार... मला आत्ता जायला हवं... मी नंतर तुला भेटतो.."


"काय झालं कोणाचा फोन होता...??" अक्की


"कदमचा फोन होता... मला असं वाटतंय आत्ता आम्ही त्या सिरिअल किलरच्या खूप जवळ पोहोचलो आहोत...??" एवढं बोलून संत्या तिथून झपाझप पावलं टाकत निघून जातो...


जीप घेवून संत्या कदमने सांगितलेल्या ठिकाणी पोहोचतो... घरात पोहोचल्यावर तेथील दृश्य पाहून संत्याचे डोळे विस्फारले जातात...


"हे पहा साहेब.. तो किलर इथे राहायचा... ते पहा जेवढ्या पण लोकांची त्यांनी हत्या केली आहे त्या सर्वांचे तुटलेले हात तिथे पडले आहे..." कदम एकीकडे इशारा करत म्हणाला...


"हे घर कोणाचं आहे...?? आणि कोण राहतं इथे...???" संत्याने विचारले...


"साहेब इथे कोणी टाकाल नावाचा व्यक्ती राहायचा... त्याचं खरं नाव कोणालाच माहित नव्हतं... आणि तो कोणाशीच जास्त वार्ता करायचा नाही... बस एवढंच माहित पडलं कि लग्न करून तो इथून गायब झाला त्या नंतर अजूनही परतला नाहीये... आणि तो गेल्यानंतर ह्या घराला कुलूप लागलं होतं त्याला कधीही कोणी येतांना पाहिले नाही आणि कोणी जातांना पाहिले नाही..." कदम


"अरे विचित्र गोष्ट आहे.. ह्या घरात कोणी राहत होतं आणि कोणालाच काहीच माहित नाही... त्या टाकालचा काही फोटो वैगेरे सापडला आहे कि नाही... इथे शेजाऱ्या-पाजाऱ्यांना विचारा कि कोणाकडे त्याचा फोटो आहे कि नाहे ते..." संत्या


"साहेब... इथल्या लोकांना जेवढं माहित होतं तेवढं त्यांनी सांगितली... अजून काहीच माहित नाही... आणि हो साहेब हा तोच आहे ज्याने विजयला इस्पितळात आणलं होतं..." कदम त्याला एका व्यक्तीची भेट करून देतो...


"हेल्लो सचिन... खूप खूप धन्यवाद तुम्ही माझ्या एका साथीदाराला इस्पितळात आणून... आणि त्याचा जीव वाचवल्या बद्दल..." संत्या हात मिळवत बोलला...


"साहेब... हे तर माझं कर्तव्य आहे..." सचिन म्हणाला...


"तू कधी कोणाला ह्या घरात येतांना किंवा जातांना पाहिलं आहेस...??" संत्याने त्याला प्रश्न केला...


"नाही साहेब... जेव्हा पासून टाकाल इथून गेला आहे तेव्हापासून ह्या घराला कुलूप लागलेलं आहे आणि त्याचं कोणीच इथे आलेलं नाहीये..."


"तुझ्याजवळ टाकालचा कोणता फोटो आहे का...??"


"नाही साहेब..."


"जर तुला तो टाकाल कुठे सापडला किंवा कुठे दिसला तर मला संपर्क कर ओके..."


"ठीक आहे साहेब..."


------------------------------------------


दुसर्या दिवशी जेव्हा संत्या पोलीसे स्टेशन मध्ये पोहोचतो तेव्हा गोडबोले त्याच्याजवळ येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." संत्या म्हणतो...


"कसली गुड मोर्निंग... आता कमिश्नर साहेबांचा फोन आला होता... त्यांनी आपल्यांना बोलावले आहे... असं वाटतंय आज सकाळी सकाळी आपल्यांना ढोस मिळणार आहेत..."


"साहेब... असं काहीच होणार नाही... आपण किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आपण लवकरच किलरला पकडू..."


गोडबोले आणि संत्या कमिश्नर साहेबांच्या कॅबीनमध्ये उभे असतात...


"गोडबोले अजूनही तो माथेफिरू पकडला का नाही गेला... तुम्हाला माहितीये मला वरून किती ऐकायला पडतंय ते... मला सर्वांना उत्तरं द्यावी लागतात... वरून हे पत्रकार लोकं आपलं जगणं कठीण करत आहेत..." कमिश्नर...


"साहेब... आम्ही किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आम्ही लवकरच किलरला पकडू..." संत्या कमिश्नर साहेबांना पूर्ण गोष्ट सांगतो...


"गुड... लवकरात लवकर त्या टाकालचा पत्ता काढा आणि त्या किलरला पण पकडा... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...


गोडबोले आणि संत्या तिथून पुन्हा पोलिस स्टेशनमध्ये परततात...


------------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीकडे जातो... आणि आजची पूर्ण हकीकत त्याला सांगतो...


"हा टाकाल कोण आहे...?? मला तर वाटतंय हा टाकालच किलर आहे...??" अक्की...


"असू शकतो..!!"


"आणि हो तू सांगितलं नाही त्या दिवशी तू घाईत का होतास... कोणाचा पाठलाग करत होतास...??"


"त्या दिवशी मी सुचीताला पाहिलं आणि तिचाच पाठलाग करत होतो..."


"हे कसं असू शकतं ती तर हे शहर सोडून गेली होती... नक्कीच तुला भास झाला असेल..."


"नाही यार... मी सुचीताला तर आपले डोळे बंद करूनही ओळखू शकतो... हा भास नसू शकतो..."


"तू तिला विसर आणि मेघना विषयी विचार कर... ती चांगली मुलगी आहे ती तुला सुचीता सारखा दगा नाही देणार..."


"यार आता मला कसलीच घाई करायची नाहीये... प्रेमात एकदा धोका खाल्ला आहे... दुसर्यांदा मला ते सहन होणार नाही..."


"बघ जर वेळ झाली तर काहीच होवू शकत नाही... मी सांगतो ते कर तिला प्रपोज कर..."


"बघूया... चल मी निघतो..."


"ठीक आहे... पण जे काही सांगितले आहे त्यावर विचार कर..."


संत्या त्याला काहीच न बोलता जीप आपल्या घराकडे वळवतो...


----------------------


संध्याकाळी थकून आलेला संत्या जेवण झाल्यावर जेवून लगेच झोपी गेला...


दुसऱ्या दिवशी सकाळी फ्रेश होवून तो पोलिए स्टेशनला निघतो... पोलिस स्टेशन जवळ त्याला पत्रकारांची गर्दी दिसते... संत्याला पाहताच त्यांचा गलका त्याच्याकडे येतो...


"पवार साहेब... त्या सिरिअल किलरच्या ठिकाणाचा पत्ता लागल्यावरही तुम्ही अजूनही किलरला पकडू
शकला नाही...?" पत्रकार...

एक जळजळीत कटाक्ष त्या पत्रकारावर टाकून संत्या म्हणाला... "अजूनही आमचा तपास सुरु आहे... पूर्ण माहिती मिल्यावर मी स्वतः येवून तुम्हाला सर्व हकीकत सांगेन..." एवढं बोलून संत्या लगेच पोलिस स्टेशनमध्ये घुसतो...

आपल्या कॅबीनमध्ये संत्या निवांत बसून काहीतरी विचार करत असतो कि तेवढ्यात त्याच्यासमोर गोडबोले येतात...

"काय विचार करतोयस...??" गोडबोले ने प्रश्न केला...

"अ...! काहीच नाही सर..." गोडबोलेचा आवाज येताच संत्या ताडकन आपल्या जागेवरून उठतो...

"त्या टाकाल विषयी काही माहित पडलं का...??" गोडबोले...

"नाही सर अजूनही काहीच माहिती नाही मिळाली...!! कोणालाही त्याच्या विषयी काहीच माहित नाही...??"

"आता तर सध्या तो किलर शांत बसला आहे... जेव्हा पासून विजय वर हल्ला झाला आहे तेव्हा पासून खुनाची बातमी देणार एकही फोन आलेला नाहीये...!!"

"हो सर... विजय सोबत झालेल्या घटनेपासून काहीच झालेलं नाही..."

"ठीक आहे.. कमीत कमी काही दिवस तरी शांत जातील..." एवढं बोलून गोडबोले तिथून निघून जातात...

--------------------------------------

संध्याकाळी घरी परततांना संत्याला गोडबोलेचा फोन येतो... संत्या पटकन आपली जीप वळवून गोडबोले ने जिथे बोलावले होते तिथे जातो.. तिथे पोहोचून तो गोडबोले जवळ जातो...

"किलर आत्तापर्यंत फक्त गुन्हेगारांनाच मारायचा पण आज तर ह्याने सामान्य लोकांना पण मारायला सुरुवात केली आहे... ते बघ तिथे..." गोडबोले म्हणाले... मृतदेह जसे पहिल्यांचे होते तसेच आजही हा मृतदेह तसाच होता... डावा हात तुटलेला आणि दोरीने गळा आवळून मृत्यू...

संत्या त्या मृतदेहाला पाहून विचारात पडतो... ' अरे ह्या माणसाला मी कुठे तरी पाहिलं आहे पण लक्षात येत नाहीये...'

"काय विचार करतोयस संत्या...?" गोडबोलेने विचारले...

"सर... मी ह्या माणसाला कुठेतरी पाहिलं आहे...!! पण आठवत नाहीये कि कुठे पाहिलंय ते...!!" संत्या

"आपण पोलिसवाले आहोत... दिवसभरात आपण कितीतरी लोकांना पाहतो... त्यात पत्रकार हि असतात... हाही त्यापैकीच कोणी असणार... आणि हाही एक पत्रकारच होता..." गोडबोले...

"असू शकतं सर..."

एवढं बोलून संत्या आणि कदम त्या घराची झडती घेत असतात... पण त्यांच्या हाती निराशाच सापडते... लोकांकडून माहित पडतं कि हि व्यक्ती इथे एकटीच राहायची... त्या ठिकाणाची झडती घेतल्यानंतर संत्या आणि गोडबोले जीपमध्ये बसून निघून जातात... गोडबोलेला त्याच्या घरापर्यंत सोडून संत्या आपल्या घरी वळणारच तेवढ्यातच त्याला बंदुकीच्या गोळीचा आवाज येतो... संत्या पटकन गोळीच्या आवाजाच्या दिशेने पाळायला लागतो...

थोडं पुढे गेल्यावर त्याला गोडबोले भेटतात...

"काय झालं सर...? मी आत्ता गोळीचा आवाज ऐकला...??" संत्या...

"आता मी जात होतो तेव्हा मी एका व्यक्तीला पाहिलं त्याने काळे कपडे परिधान केले होते... मी त्याला थांबायला सांगितले... पण तो माझं काहीच न ऐकता पळायला लागला... मी त्याला थांबवण्यासाठी त्याच्यावर गोळी चालवली पण माहिती नाही तो कुठे गायब झाला तो..??" गोडबोले...

संत्या आणि गोडबोले त्याला सर्वीकडे शोधत असतात... शोधत शोधत ते खूप लांबवर येतात... तेवढ्यात गोडबोले म्हणतात, "चल संत्या आपण खूप लांब आलो आहोत...!!"

संत्या गोडबोलेंना घराजवळ सोडून पुन्हा आपल्या जीप जवळ येतो तेव्हा त्याला जाणीव होते कि कोणीतरी त्याला पाहत आहे... तो मागे वळून पाहतो तर त्याला तिथे कोणीच दिसत नाही... पण त्याच्या जीपच्या आरश्यात त्याला ती व्यक्ती कोण आहे ती दिसते... तो जीप घेवून निघून जातो...

--------------------------------------

सकाळी पोलिसस्टेशन मध्ये संत्या गोडबोलेच्या कॅबीनमध्ये जातो... ते सिरिअल किलर विषयीच चर्चा करायला लागतात...

"साहेब... ह्या माथेफिरू सिरिअल किलर विषयी अजूनही काहीच पुरावा सापडत नाहीये... अश्यात आपल्यांना काय करायला पाहिजे...??" संत्याने प्रश्न केला...

दोघांमध्ये काही गुप्त वार्ता होते आणि संत्या तिथून निघून जातो...

--------------------------------------

संध्याकाळी संत्या घरी परत जात असतांना त्याला तीच काळे कपडे वाली व्यक्ती दिसते तो त्याचा पाठलाग करतो... ती व्यक्ती एका अंधाऱ्या खोलीत घुसते... वायरलेस वर संत्या सर्वांना आधीच सूचना देवून टाकतो...

खोलीत घुसताच संत्याही दबक्या पावलांनी तिच्या मागे मागे त्या अंधाऱ्या खोलीत घुसतो... ती खोली तीच असते जिथे माणसांचे तुटलेले हात सापडतात.... घरात घुसून संत्याला ती व्यक्ती त्याच्याकडे पाठमोरी उभी असलेली दिसते... मग संत्या त्या व्यक्तीला मागून पकडतो... त्यांच्यात झटापट होते... पण संत्या त्या व्यक्तीचा तो मुखवटा काढण्यात यशस्वी ठरतो ती व्यक्ती दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता असते...

"सुचिता तू...?? का करतेस तू हे सर्व...?? आणि एवढ्या सहजासहजी तू अशी कशी माझ्या हाती आलीस...?? तरीही मला तुझ्यावर संशय आलाच होता कारण काल मी तुला जीपच्या आरश्यातून पाहिलं होतं..." संत्या म्हणाला...

"ते मलाही नाही माहित कि मी कशी तुझ्या हाती आली... पण मी हे सर्व माझ्या मृत नवऱ्यासाठी करते ज्यांनी ज्यांनी माझ्या नवऱ्याला मारलं आणि ज्यांनी ज्यांनी मला हे सर्व करतांना पाहिलं त्या सर्वांनाहि मीच मारलं..." सुचिता शस्त्र टाकत म्हणाली...

"पण तुझ्या नवऱ्याने असं काय केलं जे ह्या लोकांनी तुझ्या नवऱ्याला मारलं...?" संत्याने प्रश्न केला...

"जसं तुझं माझ्यावर प्रेम होतं तसंच माझंही दुसर्यावर प्रेम होतं... त्यांचं नाव सुरेश होतं... आम्ही दोघांनी पळून लग्न केलं... नंतर नंतर मला सुरेश बद्दल सर्व माहिती माहित पडायला लागली कि तो एक ड्रग्स डीलर आहे... मी त्याला हे सर्व सोडून द्यायला सांगितले, नाही तर मी तुला सोडून जाईन ह्याची धमकी दिली... पण तो ह्यात एवढा गुरफटलेला होता कि त्याच्या साथीदारांना शंका होती कि हा कोणाला तरी सांगून आपला धंदा बंद करू शकतो म्हणून त्यांनी त्याला मारून टाकलं..." सुचिता स्फुंदत म्हणाली...

"मग हे शाकाल आणि टाकाल कोण आहेत...?? आणि तू इथेच राहतेस का...?" संत्याने विचारले...

"हो मी इथेच ह्या खाली पडलेल्या घरात राहते.... शाकाल आणि टाकाल हे सुरेशचे टोपण नावे आहेत..." सुचिता...

तेवढ्यात संत्याची पूर्ण टीम तिथे येते आणि सुचीताला अटक करून घेवून जाते... आणि त्या घराची झडती घेतल्यावर तिथे पोलिसांना तो सुरा आणि एक रक्ताने माखलेली दोरी सापडते... 


समाप्त...

Friday, 2 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग सातवा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा
भाग सातवा

"ठीक आहे साहेब..." एवढं बोलून कदम तिथून उठून निघून जातो...


तितक्यात संत्याच्या भ्रमणध्वनीवर मेघनाचा कॉल येतो...


"हेल्लो... मी तुमची माझ्या घरी केंव्हा पासून वाट पाहते पण तुम्ही आला नाहीत... आणि माझा फोन कुठे आहे..?" मेघनाने संत्याच्या फोन उचलल्या उचलल्या त्याच्यावर प्रश्नांचा भडीमार केला...


"सध्या मी थोडा कामात व्यस्त आहे... संध्याकाळी मी तुमचा मोबाईल घेवून येईन..." संत्या म्हणाला...


"ठीक आहे, मी वाट पाहेन..." एवढं बोलून तिने फोन कट केला...


फोन कट झाल्या नंतर संत्या त्या मुलगी विषयी विचार करायला लागतो जी आज त्याला त्या बाजारात दिसली होती.. हि मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता होती... आज एवढ्या वर्षानंतर संत्या तिला इथे पाहून दचकला होता... गोडबोलेच्या आवाजाने त्याची तंद्र भंगली...


"काय विचार करतोयस...??"


"काहीच नाही सर..."


"किलर विषयी काही माहित पडलं...??"


"नाही साहेब... त्याच्या विषयी तर काहीच माहिती सापडली नाही... पण कदम एक माहिती जरूर घेवून आला आहे...!!" संत्या गोडबोले साहेबांना पूर्ण माहिती सांगून टाकतो...


"कोण असू शकतो हा शाकाल... ह्याच्या विषयी लवकरात लवकर माहिती मिळवा...?" संत्याची गोष्ट ऐकल्यावर गोडबोलेंनी प्रतिक्रिया दिली...


"साहेब... मी कदमला त्याच विषयी माहिती आणायला पाठवलं आहे... आणि सध्या तो त्याच कामात व्यस्त आहे..." संत्या म्हणाला...


+++++++++++++++++++++


संध्याकाळी संत्या मेघनाच्या घराच्या बाहेर उभा राहून दारावर टकटक करतो...


"ये संतोष मी तुझीच वाट पाहत होते..." दार उघडताच मेघना म्हणाली... दोघेही येवून सोफ्यावर बसले...


"हा घे तुझा मोबाइल..." संत्या


"धन्यवाद संतोष, हा कुठे सापडला तिथेच ना जिथे मी सांगितले होते...??" मेघना


"हो... मोबाईल त्या घटनावाल्या घरात सापडला होता..." संत्या...


"हम्म... म्हणजे त्या काळे कपडे वाल्यानेच हा मोबाईल उचलून तिथे घेवून गेला असेल...!!" मेघना...


"हो... असं असू शकतं..." संत्या...


"तू बस... मी तुझ्यासाठी कॉफी घेवून येते..." मेघना...


"नाही नको... मी सध्या घाईत आहे... नंतर कधी तरी येईन..." संत्या...


"त्या दिवशी पण तू असाच निघून गेला होतास... आज जावू नाही देणार मी तुला..." मेघना त्याला दटावत म्हणाली आणि उठून किचन
मध्ये गेली...

मेघना जाताच संत्याचा मोबाइल वाजायला लागतो... मोबाईल वर अक्कीचं नाव झळकत होतं... तो पटकन तो फोन उचलतो...


"कुठे आहेस यार... फोन बिन काहीच नाही ... कुठे व्यस्त असतोस आजकाल...?" अक्की...


"काहीच नाही यार... त्या सिरिअल किलरच्या केस मध्येच गुंतलेला असतो सध्या मी... आणि त्यात सध्यातरी काहीच मार्ग सापडत नाहीये... त्याच चक्कर मध्ये इथे तिथे फिरतोय मी..." संत्या म्हणाला...


"नाही... अजून कुठली तरी गोष्ट आहे जी तू माझ्या पासून लपवत आहेस... कुठे हरवलेला असतोस, आज दिवसा मी तुला बाजारात पाहिले... आणि तुला मी आवाज पण दिला पण स्वारी दुसऱ्याच दुनियेत हरवलेली होती त्यामुळे आम्हा गरिबांची आठवण कशी येणार..." अक्की...


"नाही यार... मी कोणाचा तरी पाठलाग करत होतो..." संत्या म्हणाला...


"कोणाचा पाठलाग करत होतास...?" अक्की...


"मी थोड्या वेळाने तुझ्या घरी येतो तेव्हा तुला सर्व काही सांगतो..." संत्या...


"आता कुठे आहेस...??" अक्की...


"खूप प्रश्न विचारतोस यार तू... आत्ता मी मेघनाच्या घरी आहे... आणि लगेच जे काही तुझ्या मनात आलं असेल ना तसलं काहीच नाही आहे.. ठीक आहे..." संत्या...


"मी कुठे काय बोललो... ठीक आहे तू ये मी वाट पाहतोय तुझी..." अक्की ने बोलून फोन कट केला...


तेवढ्यात मेघना कॉफी घेवून येते आणि त्याला एक कॉफीचा पेला देवून दुसरा ती घेते आणि सोफ्यावर बसते...


"त्या सिरिअल किलर विषयी काही माहित पडलं कि नाही...??" मेघनाने प्रश्न केला...


"नाही सध्या तरी तपास सुरु आहे... फक्त एवढंच माहित पडलं आहे कि तो फक्त गुन्हेगारांनाच मारतोय..." संत्या म्हणाला..


"मग तर हि चांगली गोष्ट आहे... कमीत कमी सर्वसामान्य माणसांच्या जीवाला तरी त्याच्यापासून धोका नाही आहे..." मेघना...


"नाही असं नाही आहे... असली लोकं विश्वास करायच्या लायकीची नाहीत... ते कोणावरही हल्ला करू शकतात... आणि हा फक्त एक योगायोग असू शकतो कि त्याने ज्यांना ज्यांना मारलं आहे ती लोकं गुन्हेगार होते..." संत्या आपली कॉफी संपवत म्हणतो... "ठीक आहे... धन्यवाद मी आता निघतो मला एका मित्राच्या घरी जायचे आहे..."


"ठीक आहे बाय..." मेघना...


"बाय... टेक काळजी..." संत्या म्हणतो आणि बाहेर निघून आपल्या जीपमध्ये जावून बसतो... जीप चालू करून तो जीप अक्कीच्या घराकडे वळवतो... थोडं पुढे गेल्यावर त्याला कदमचा फोन येतो...


"बोल कदम..." संत्या म्हणतो...


"......................................" कदम


"काय...???? मी आता इस्पितळात पोहोचतो..." जीपला करकचून ब्रेक लावून संत्या आश्चर्याने म्हणतो... आणि जीप इस्पितळा कडे वळवतो... आणि लगेच तो अक्कीला फोन लावतो हे कळवण्यासाठी कि आज तो येवू शकत नाही... पण त्याचा फोन बंद दाखवत होता... त्यानंतर लगेच तो त्याच्या घराचा नंबर लावून प्रयत्न करतो... पण तिथेही कोणी फोन उचलत नाही... तो इस्पितळात पोहोचून थेट कदमकडे जातो...


"हे सर्व कसं झालं... आणि आता विजय हवालदार कसा आहे...??" संत्या...


"सर मला एका अज्ञात व्यक्तीचा फोन आला होता कि, कोणीतरी रस्त्यावर रक्तामध्ये तळमळत आहे... जेव्हा आम्ही तिथे पोहोचलो तेव्हा तो दुसरा तिसरा कोणी नसून विजय होता... कोणी तरी त्याला खूप क्रूर पणे मारलं आहे... जीव तर वाचला आहे पण सध्या तरी तो कोमामध्ये आहे..." कदम म्हणाला...


"काही माहित पडलं हे कोणी केलं असेल ते...??" संत्याने पुन्हा प्रश्न केला....


"अद्याप तरी नाही सर, पण नक्कीच हे काम त्या सिरिअल किलरचं असणार...!!" कदम...


"जरुरी नाही आहे कि हे काम त्यानेच केलं असावं कारण सिरिअल किलर आपल्या सावजाला सहजासहजी सोडत नाही... आणि दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे तो फक्त गुन्हेगारांवरच हल्ला करतो..." संत्या म्हणाला...


"पण साहेब, आणखीन हे सर्व कोण करू शकतो...!! आणि हो हा सुरा तिथे सापडला आहे... मला असं वाटतंय कि ह्याच हत्याराने विजयवर हल्ला झाला आहे...?" कदम...


संत्या सुरा पाहून दचकतो... 'हा सुर तर मी अक्कीच्या घरी पाहिला होता...??' तो मनातल्या मनात विचार करत असतो...


"ठीक आहे तू ह्या सुऱ्यावर हाताचे ठसे मिळत आहेत का ते बघ आणि मला सकाळी रेपोर्ट दे... आता तर पूर्ण गोष्ट तेव्हाच माहित पडणार जेव्हा विजय शुद्धीत येईल...!" संत्या...


संत्या पुन्हा झपाझप आपल्या जीपकडे येतो आणि आपल्या घराकडे निघतो... घरी पोहोचून जेवण वैगेरे जेवून तो निवांत टीवी पाहत असतो... पाहता पाहता तो च्यानल बदलतो आणि न्यूज च्यानल लावतो... न्यूज च्यानल लावल्यावर त्यातील बातमी पाहून तो आणखीनच क्रोधीत होतो... आणि विचार करत असतो, 'आता हि गोष्ट कोणी पत्रकारांना सांगितली कि हत्यारा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतो ते...??' तो रागाने टीवी बंद करून आपल्या बेडरूममध्ये जावून पहुडतो... आणि विचार करत असतो, 'फक्त एका सुऱ्या ने हे सिद्ध होत नाही कि अक्कीच तो सिरिअल किलर आहे...!! असा सुरा तर खूप लोकांकडे असू शकतो...!! त्याला मी लहानपणासून ओळखतो... तो असं कधीच करू शकत नाही... आता त्या सिरिअल किलरला लवकरात लवकर पकडले पाहिजे... कारण आता तर त्याने सर्वसामान्य लोकांना पण मारण्याची सुरुवात केली आहे...' हाच विचार करता करता तो झोपी गेला...


-------------------------------------------


मेघना आपल्या बेडरूममध्ये झोपलेली आहे... तेव्हा एक सावली तिच्या घरात घुसते आणि ती सरळ तिच्या बेडरूममध्ये जाते... त्या सावलीच्या हातात एक दोरी आहे आणि तो हळू हळू करून मेघनाच्या उशीजवळ पोहोचतो... आणि दोरीला तिच्या गळया भोवती गुंडाळून तिचा गळा आवळायला लागतो, मेघना तडफडायला लागते, हात पाय मारून ती ह्याच्यातून आपली मुक्तता करायला पाहते... पण त्या सावलीने ती दोरी एकदम घटत पकडून ती दोरी पलंगाला बाधत असते आणि आपल्या हातात एक सुरा घेवून ती सावली मेघनाचा हात कापायला लागते कि अचानक फोनच्या घंटीचा आवाज घुमला जातो...


क्रमशः...

Thursday, 25 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग सहावा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग सहावा

संत्याने उठून टेबलाच्या खणातून तो मोबाईल
बाहेर काढला... मोबाईल मेघनाचा होता... संत्या ने पुन्हा तो मोबाईल त्या टेबलाच्या खणात ठेवला... आणि पुन्हा येवून आपल्या जागेवर बसला... तेवढ्यात गोडबोले पण ड्रिंक घेवून येतात...

"हे घे संत्या..." गोडबोले म्हणाले..


"धन्यवाद साहेब..." संत्या म्हणाला आणि दारूचा एक जळजळीत घोंट त्याने आपल्या पोटात टाकला...


"काय विचार करतोयस संत्या..??" गोडबोले म्हणाले...


"काहीच नाही साहेब... मला फक्त एक विचारायचे आहे कि तुमच्या त्या टेबलाच्या खणात तो मोबाईल कोणाचा आहे... ??" संत्याने प्रश्न केला...


"हा मोबाईल मला खुनवाल्या घरात मिळाला आहे.. मी त्या घरातील सर्वांना विचारले कि हा मोबाईल कोणाचा आहे... तर सर्वांनी तो कोणाचाच नसल्याचा नकार दिला... त्यामुळे दुसऱ्या दिवशी पोलिस स्टेशन मध्ये जमा करेन ह्या उद्देशाने मी ह्या मोबाईलला घरी घेवून आलो आणि आज सकाळी घेवून जायलाच विसरलो... अरे ह्यावर तर मिस कॉल आला आहे...??" गोडबोले म्हणाले...


"होय साहेब... हा मोबाईल माझ्या एका मैत्रिणीचा आहे... आणि तिने मोबाईल हरवल्याची तक्रार पोलिस स्टेशनमध्ये देखील केली आहे आणि हा मिस कॉल माझा आहे..." संत्या म्हणाला...


"तुझी मैत्रीण... पण तिचा मोबाईल तिथे कसा पोहोचला....!!" गोडबोलेंनी प्रश्न केला..... त्यामुळे संत्याने त्यांना पूर्ण कहाणी सांगितली...


पूर्ण गोष्ट ऐकल्यानंतर गोडबोले म्हणाले, "संत्या हि गोष्ट मला पचली नाही... कारण ज्या प्रकारे हत्यारा हत्या करत आहे आणि त्या प्रमाणे तो आपल्या शिकारला अश्या प्रकारे सहजासहजी सोडू शकत नाही...??"


"म्हणजे तुम्हाला बोलायचं काय आहे...??" संत्याने प्रश्न केला...


"तू आपल्या त्या मैत्रिणीची काळजी घे कारण... तिच्यावर पुन्हा हल्ला होण्याची शक्यता आहे..." काही वेळ थांबून आणि हळू आवाजात... 'आणि नाही पण...??'


संत्या ने गोडबोलेंनी बोललेल्या हळू आवाजातल्या शब्दाला बरोबर टिपला... पण संत्या बोलला काहीच नाही...


"ठीक आहे साहेब... मी आत्ता निघतो..." संत्या


"ठीक आहे... तू पोलिस स्टेशनला पोहोच... मी थोड्यावेळाने येतो आणि हो हा मोबाईल तू घेवून जा..." गोडबोले...


संत्या बाहेर येतो आणि जीप स्टार्ट करतो... आणि वेगाने गाडी चालवायला लागतो... पूर्ण रस्त्यात तो हाच विचार करत असतो कि काय चुकीचं आहे आणि काय बरोबर...?? पहिले आकीच्या घरी तो सुरा सापडणं आणि आता गोडबोले साहेबांच्या घरी मोबाईल मिळणं आणि गोडबोले साहेब उलट मेघना वरच शंका घेत होते... खरंच गोडबोले साहेब बरोबर बोलत होते का...!! कारण मी स्वतः मेघनाला आता काही दिवसांपूर्वी पासूनच ओळखतो आहे...!! कधी सुटेल हा त्याच्या डोक्यावरचा ससेमिरा...!! विचार करता करता त्याचं डोकं दुखायची पाळी आली होती...


पोलिस स्टेशन समोर आपली गाडी उभी करून... संत्या तडक आतमध्ये घुसतो आणि कदमला त्या मर्डर केसेची फाईल्स आणायला लावतो... कदम त्या फाईल्स त्याला आणून देतो ती घेवून तो वाचायला लागतो... संपूर्ण फाईल्स नीट लक्षपूर्वक वाचल्या नंतर त्याला एक गोष्ट खटकते ज्याला वाचून तू ताडकन उठून उभा राहतो...


त्याला उठलेला पाहून कदम पण उठून म्हणतो... "काय झाले साहेब...??"


संत्या त्याला ती गोष्ट सांगतो आणि ती ऐकून कदमचा पण चेहरा पांढरा फटक पडतो...


"साहेब ह्या मुद्द्यावर तर आपलं लक्षच गेलं नाही..." कदम म्हणाला...


संत्या गोडबोलेला फोन करून ताबडतोब पोलिस स्टेशनला यायला सांगतो... गोडबोले आल्यानंतर संत्या आणि कदम फाईल्स घेवून गोडबोले साहेबांच्या कॅबीनमध्ये घुसतात...


"काय झालं संत्या मला असं लगेच बोलावून घेतलं ते... काय माहिती तुझ्या हाती लागली आहे...?" गोडबोले


"हत्याराने आज पर्यंत जी काही हत्या केली आहे, त्या लोकांनी काही ना काहीतरी गुन्हा केला किंवा त्यांच्यावर केस चालू आहेत...!!" संत्या म्हणाला...


"ह्याचा अर्थ असा आहे कि हा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतो आहे... ह्याचा अर्थ असा झाला कि हा सिरिअल किलर गुन्हाच्या विरुद्ध आहे...!!" गोडबोले...


"होय साहेब... पण हे पण तर असू शकतं कि हा पण कोणी गुन्हेगार असेल... आणि आपल्या शत्रूला मारत असेल... किंवा हा फक्त एक योगायोग असेल..." काही वेळ थांबून... "आणि होय साहेब आणखीन एक गोष्ट माहित पडली आहे कि हे सगळे लेफ्टी होते..."


"काही पण असो संत्या... हे न्याया विरुद्ध आहे... आणि आपण त्याला पकडलंच पाहिजे..." गोडबोले...


+++++++++++++++++++++++++++++++++++


रात्री घरी आपल्या बेडवर संत्या हाच विचार करत असतो कि हा हत्यारा जो रोज हत्या करत आहे ते चुकीचं आहे कि बरोबर...?? हा न्याया सोबत आहे कि विरुद्ध...?? हे सर्व विचार करता करता त्याचं आणखीन डोकं दुखायला लागतं... अक्की पण क्राईम विरुद्ध आहे आणि तो पण क्राईम संपवण्याच्या विचारात आहे... कारण त्याच्या गर्लफ्रेंडला एका चोराने तिचा बलात्कार करून तिची हत्या केली होती... आणि गोडबोले पण क्राईमच्या विरुद्ध आहे... त्यांना असं वाटतं कि गुन्हेगाराला सरळ फाशी व्हायला पाहिजे...


विचार करता करता संत्याला डोळा लागला आणि तो झोपी गेला...


सकाळी उठल्यावर तो फ्रेश होवून पोलिस स्टेशनला पोहोचतो आणि तडक आपल्या कॅबीनमध्ये जावून बसतो... आणि एका हवालदाराला कदमला बोलवायला सांगतो...


"कदम... हत्यारा विषयी आणखीन काही माहिती मिळाली का..??" संत्याने कदमला विचारले...


"साहेब, मी आतापर्यंत जेवढे पण गुन्हे झालेत त्यांच्या घरांच्या शेजारी-पाजारी पण चौकशी केली.... पण लोकांनी असल्या माणसाला (हत्याराला) पाहिलं असल्याचा नकार दिला आहे...!!" कदम म्हणाले...


"कदम, तुम्ही सध्या हि माहिती काढा कि आता पर्यंत ज्यांचे ज्यांचे खून झाले आहेत त्यांची कोणा कोणाशी शत्रुता होती का..?? असं असू शकतं कि त्यांचा एकच शत्रू असू शकतो...!!" संत्या


"साहेब, जेवढे पण खून झाले आहेत त्यानुसार त्यांचे शत्रू पण खूप असतील...!!" कदम


"काही पण असो... आपल्यांना हत्याराला पकडण्यासाठी कोणती ना कोणती दिशा तरी शोधलीच पाहिजे... आपण असे हातावर हात ठेवून असे गप्प बसू शकत नाही..." संत्या डाफरत म्हणाला, "आणि हो एक गोष्ट लक्षात ठेव हि माहिती पत्रकारांना कळता काम नये कि हत्यारा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतोय ते...!!" संत्या


"का साहेब... उलट हि गोष्ट कळल्यावर लोकं थोडं शांत होतील आणि पत्रकारांची तोंडं पण बंद होतील...??" कदम...


"तुझं म्हणणं पण बरोबर आहे... पण हा पण विचार कर ना कि जर ह्याचा परिणाम उलटा झाला तर...!!" संत्या म्हणाला...


"म्हणजे काय साहेब...?" कदम...


"असं असू शकतं कि जेव्हा त्याला हि गोष्ट माहित पडणार तेव्हा तो आपल्यांना भ्रमित करण्यासाठी निरपराध लोकांना पण मारायला सुरुवात करेल...!!" संत्या...


"हम्म.. हे होवू शकतं..." एवढं बोलून तो तिथून निघून जातो...


संत्या पण बाहेर निघून जीपमध्ये बसतो आणि रस्त्यात तो मेघनाला फोन लावतो...


"हेल्लो, मेघना तुझा मोबाईल मिळाला आहे आणि तो माझ्याकडे आहे...??" संत्या...


"धन्यवाद संतोष, माझा मोबाईल माझ्या साठी खूप महत्वाचा आहे कारण त्यात माझे काही जरुरी नंबर्स होते, तू माझा तो मोबाईल आता आणून देवू शकतो का...?? प्लीज....!!" मेघना विनवणी करत बोलली...


"ठीक आहे, मी आत्ता येतो तुझ्या घरी..." संत्या...


"नाही, नको नको... मी आत्ता घरी नाही आहे.. तू एक काम कर एका तसा नंतर घरी ये..." मेघना जरा चाचरत बोलत होती...


"मग आत्ता कुठे आहेस...??" संत्याने विचारले...


"आता मी ऑफिस मध्ये आहे...?" काहीवेळ विचार करून मेघना म्हणते...


"ठीक आहे मी तुझ्या ऑफिसच्या इथे येतो तुझ्या ऑफिसचा पत्ता मला म्यासेज कर..." संत्या...


"नाही... नको... माझे बॉस खूप रागीष्ट आहेत... तू ऑफिस मध्ये नको येवूस... मी तुला एका तासा नंतर माझ्या घरी भेटते... ठीक आहे बाय माझा बॉस येतोय मी फोन ठेवते..." संत्या ची गोष्ट ऐकून आणखीन दचकत मेघना म्हणाली आणि लगेच फोन कट केला...


संत्याला काहीतरी विचित्र वाटत होतं, तो मनातल्या मनात म्हणतो... 'काही ना काही तरी गडबड आहे... मेघना सांगत होती कि ती ऑफिस मध्ये आहे पण फोन मधून तर ट्राफिक चा आवाज येत होता...??' संत्या जीपला थोडं पुढे जावून एका वळणावर आपल्या जीपला वळवतो आणि एका बाजारात पोहोचतो जिथे खूप वर्दळ असते... त्या वर्दळीत त्याला एक तरुणी दिसते, तिला पाहून संत्या दचकतो... ती तरुणी संत्या पासून खूप लांब पाठमोरी उभी होती... पाठमोरी उभी असल्याने आणि एवढ्या लांब उभी असली तरी संत्या तिला ओळखतो... 'हे कसं होवू शकतं....!! हि इथे नाही येवू शकत... हि तर...??' संत्या आपल्या मनात विचारच करत असतो कि... तेवढ्यात ती तरुणी बाजारातून निघून एका रिक्षामध्ये जावून बसते... लगेच संत्या आपली जीप त्या रिक्षाच्या मागे लावून तिचा पाठलाग करतो... तो जीप रिक्षा पासून काही अंतरावरच ठेवतो जेणे करून तिला असं वाटलं नाही पाहिजे कि कोणीतरी तिचा पाठलाग करत आहे... कारण ती तरुणी संत्याला चांगल्या प्रकारे ओळखते... थोडं पुढे गेल्यावर एका सिग्नल वर संत्याची जीप येवून फसते आणि ती रिक्षा पुढे निघून जाते... सिग्नल संपल्यावर जेव्हा संत्या पुढे जातो तेव्हा त्याला ती रिक्षा कुठेच दिसत नाही... हि तीच होती कि हा माझा भास होता...!! हे तर देव जाणो...?? संत्या पुन्हा जीपला पोलिस स्टेशनच्या दिशेने वळवतो...


++++++++++++++++++++++++


संत्या पोलिस स्टेशनमध्ये आपल्या कॅबीनमध्ये परततो तेव्हा कदम त्याच्या जवळ येतो...


"साहेब,... आपण जी माहिती मला आणायला सांगितली होती ती मी आणली आहे...??" कदम...


"गुड... तर लवकर सांग काय माहिती आणली आहेस...??" संत्या ती गोष्ट ऐकण्यासाठी अधीर झाला होता...


"साहेब, काही खास गोष्ट नाही आहे.. कारण सर्वांच्या शत्रूंची लिस्ट खूप लांब लचक आहे... आणि ज्यांची हत्या झाली आहे ते पण एकमेकांचे शत्रू होते... पण ह्यांच्यामधून एक गोष्ट महत्वाची माहित पडली आहे कि एक व्यक्ती अशी आहे ज्याचं नाव ह्या सर्वांच्या लिस्टमध्ये सर्वात वरती आहे... आणि ते नाव आहे 'शाकाल'... पण सर त्याच्या विषयी आपल्याकडच्या रेकॉर्ड मध्ये काहीच माहिती नाही आहे... आणि त्या शाकाल नावाच्या व्यक्तीला आज पर्यंत कोणी पाहिलेच नाही... आणि त्याचा ठाव ठिकाण कोणालाच माहित नाही...??" कदम...


"तर लवकरात लवकर हे माहित करा कि हि व्यक्ती कोण आहे, काय करते आणि कुठे राहते...??" संत्या म्हणाला...


क्रमशः.... 

MERRY CHRISTMAS TO ALL MY FRIENDS

Sunday, 21 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग पाचवा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग पाचवा  
"ओक... सर..." एवढं बोलून संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर येतो... आणि मनातल्या मनात म्हणत असतो, 'साल्या तुला काय माहित आम्ही दिवस रात्र ह्याच केस विषयी बोलत असतो... तू करून बघ कशी हजामत होते ती...' तो येवून आपल्या जीप मध्ये बसतच असतो कि त्याचा भ्रमणध्वनी खणखणला जातो...  
आता पुढे.....


भ्रमणध्वनीवर मेघनाचं नाव झळकत होतं...


"हेल्लो, संतोष कुठे आहेस... मला तुला अर्जंट भेटायचे आहे..." मेघना जरा भीत भीतच बोलल्यासारखी वाटत होती...


"आता तर मी ड्युटी वर आहे... संध्याकाळी भेटतो..." संत्या म्हणाला...


"ठीक आहे..." एवढं बोलून तिने फोन कट केला...


"अरे पण...??" संत्या चं वाक्य तोंडातल्या तोंडातच राहिलं


संत्या आपली जीप चालवत पोलिस स्टेशनला पोहोचतो... तिथे इन्स्पेक्टर गोडबोले त्याची वाट पाहत होते...


"नमस्कार सर..." संत्या म्हणाला...


"नमस्कार... पवार... कसे आहात... खूप दिवसांनी आपल्याला एकाच केस वर काम करण्याची संधी मिळाली आहे... मला ह्या केस संबंधी संपूर्ण माहिती सांगा..." गोडबोले म्हणाले...


संत्या त्यांना पूर्ण केसची सुरवाती पासूनची इथांभूत माहिती सांगून टाकतो...


"खरंच हि केस खूप गुंतागुंतीची आहे... ठीक आहे चांगलंच आहे.. असल्याच केसला सोल्व करण्यातच मजा येते..." गोडबोले म्हणाले...


"ते तर खरंच आहे सर..." संत्या म्हणाला...


"कदम कडून अजून कुठली माहिती मिळाली का...?? आणि हो तो आहे तरी कुठे...?" गोडबोले ने प्रश्न केला...


"सर... तो त्याच खुनाच्या घरी तपास करण्यासाठी गेला आहे..." संत्या...


++++++++++++++++++++++++++


संध्याकाळी थकून माकून संत्या आपल्या घरी पोहोचतो... तेव्हा त्याला आठवतं कि त्याला मेघनाला पण भेटायला जायचे आहे... तो लगेच मेघनाला फोन करतो...


"हेल्लो... मेघना कुठे आहेस...??" संत्या म्हणाला...


"मी घरीच आहे... तू ये..." मेघना...


संत्या लगेच मस्त पैकी नवीन कपडे घालून आणि मस्त नटून थटून मेघनाच्या घरी पोहोचतो आणि दारावरची बेल वाजवतो... दरवाजा मेघना खोलते...


"ये आत ये... संतोष... काय घेणार... चहा किंवा... थंडा गरम..." मेघना हासत म्हणाली...


"नको काहीच नको... तू सांग मला का बोलावलेस ते...?" संत्या ने प्रश्न केला...


"मी तुझ्याशी ना.. तुला ना.. त्या सिरिअल किलर विषयी सांगणार आहे..." हि गोष्ट ऐकून संत्या ताडकन आपल्या जागेवरून उठतो... आणि तिच्या जावून बसून म्हणतो... "सिरिअल किलर विषयी... बोल काय बोलायचे आहे तुला... घाबरू नकोस बिलकुल...!!"


"त्या दिवशी जेव्हा मी डिस्को मधून घरी येत होते... तेव्हा रस्त्यामध्ये कोणीतरी माझा पाठलाग करत होतं... मी खूप वेळा मागे वळून पाहिलं, पण तिथे कोणीच नव्हतं, मग मला वाटलं कि हा माझा भास असेल... पण मी अजून पुढे गेल्यावर मला माझ्या मागे एक सावली दिसली... त्यामुळे मी झपाझप पावलं टाकत पुढे जायला लागली... तो पण माझ्या मागे मागे पटापट येवू लागला... त्यामुळे मी आणखीनच भिवून पाळायला लागले आणि पुढे गेल्यावर एका वळणावर मला एक ट्याक्सि दिसली... मी पटकन त्याच्यात बसली आणि घरी आले... आणि मी ज्या घराच्या इथून ट्याक्सि पकडली होती त्याच घरात खून झाला होता..." मेघनाचा श्वास जड झाला होता... ते सर्व आठवून तिच्या अंगावर शहारे आले होते...


"ठीक आहे तू घाबरू नकोस... त्या व्यक्ती विषयी तू आणखीन काही सांगू शकतेस...??" संत्याने विचारले...


"अं..?? च्याक... काहीच सांगू शकत नाही... कारण तिथे खूप अंधार होता..." मेघना म्हणाली...


"तू मला दुसऱ्या दिवशी पण सांगू शकली असतीस... जेव्हा तू पोलिस स्टेशन मध्ये आली होतीस तेव्हा...??" संत्या म्हणाला...


"तेव्हा मला माहित नव्हतं कि तो सिरिअल किलर आहे... ते तर मला मी न्युज पाहिल्या नंतर माहित पडलं..." मेघना


"मग तू हे ठाम पणे कशी सांगू शकतेस कि तोच सिरिअल किलर होता ते...?" संत्या...


"जेव्हा मी ट्याक्सि पकडली तेव्हा मी मागे वळून पाहिले कि कोण आहे ते... तेव्हा मी पाहिलं कि त्याच्या हातात एक दोरी आणि त्याने काळे कपडे घातले होते..." मेघना...


"ठीक आहे चल मी आता निघतो..." संत्या...


"एक गोष्ट तर मी तुला सांगायचं विसरूनच गेले... ट्याक्सि मध्ये बसतेवेळी.. माझा फोन तिथेच पडला होता... कदाचित तो फोन त्यानेच उचलला असेल..." मेघना...


"असू शकतं... एक काम कर तू तुझा मोबाइल नंबर मला दे... मी चेक करतो..." संत्या...


मेघना त्याला आपला नंबर देते... तो नंबर घेवून संत्या डायल करतो...


"नंबर बंद येतोय... मी नंतर पुन्हा प्रयत्न करतो..." एवढं बोलून संत्या तिथून निघतो... तो आपल्या घरी न जाता आपली जीप अक्कीच्या घराकडे वळवतो...


अक्कीच्या घरी पोहोचून संत्या दारावरची बेल वाजवतो... अक्की दरवाजा उघडून दचकून म्हणतो, "अरे संत्या ह्यावेळी तू इथे ये आत ये..."


"का रे दचकलास का...!!" संत्या म्हणाला...


"अरे तू येणार असं मला वाटलं नव्हतं म्हणून... तू बोल काय काम आहे...??" अक्की...


"काहीच नाही यार... मेघनाच्या घरी गेलो होतो..." संत्या म्हणाला...


"क्या बात है... एवढ्या लवकर साहेब तिच्या घरापर्यंत पण पोहोचले... मग तुमची गोष्ट कुठपर्यंत पुढे गेली...!!" अक्की...


"छे छे !!... असं काहीच नाही आहे यार... असंच तिने बोलावले होते म्हणून गेलो होतो..." संत्या म्हणाला...


"चल ठीक आहे... ठीक आहे... तू बस मी तुझ्यासाठी चहा बनवून आणतो..." अक्की म्हणाला आणि किचन मध्ये घुसला...


संत्या सोफ्यावर जावून बसतो, त्याचं लक्ष टीवी कडे जातं आणि तो ती ऑन करून पाहायला लागतो... टीवी पाहता पाहता त्याचं लक्ष अचानक टेबलावर ठेवलेल्या सुर्यावर जातं... तो जवळ जावून पाहतो तर काय... त्या सुर्यावर लाल लाल रंगाचं काही तरी लागलेलं असतं... नीट लक्ष देवून पाहिल्यावर त्याला समजतं कि ते रक्त आहे..


संत्या तो सुरा चुपचाप तिथेच ठेवून देतो... आणि पुन्हा सोफ्यावर जावून बसून तो गपचूप टीवी पाहण्याचं नाटक करतो...


"साहेब तुमच्या समोर चहा ठेवलेली आहे... आणखीन काही पाहिजे आहे का...??" अक्की...


"धन्यवाद यार... आणि हो ह्या सुर्यावर हे रक्ता सारखं काय लागलं आहे...??" संत्याने प्रश्न केला...


अक्की थोडा दचकतो, आणि लगेच स्वतःला सावरून म्हणाला, "अरे यार काहीच नाही... हे रक्त तर कोंबडीचं आहे... आज घरी चिकन केलं होतं... आणि हा सुरा इथून घेवून जायचं विसरूनच गेलो...!!"


संत्याला हि गोष्ट थोडी विचित्र वाटली कारण अक्कीला तर चिकन बनवायला आवडतच नाही... आणि जरी त्याचं खायचं मन झालं असतं तर तो हॉटेल मध्ये जावूनच चिकन खातो, पण तो घरी कधीच नाही बनवत...


"अरे यार... काय विचार करतोयस... तुझा चहा थंड होतोय...!!" अक्की म्हणाला... ह्या गोष्टीने संत्या आपल्या विचारांच्या दुनियेतून बाहेर आला...


"काहीच नाही यार... त्या सिरिअल किलर विषयी विचार करत होतो... खूप शातिर किलर आहे तो... आपल्या मागे काहीच पुरावा सोडत नाही तो..." संत्या म्हणाला...


"तू त्या किलर विषयी विचार करायचं सोडून दे आणि मेघना विषयी विचार कर... पूर्ण तीन वर्षानंतर तुला कोणी युवती पसंत पडली आहे..." अक्की म्हणाला...


"अं..?? छे...?? च्याक... जे तू समजतोय असं काहीच नाही आहे यार..." संत्या म्हणाला...


"यार का नाटक करतोयस... मी तुला चांगल्या प्रकारे ओळखतो... सुचिता नंतर तू ने पहिल्यांदा कोणत्या युवती सोबत फ्रेन्डशिप केली आहे... आणि तू बोलतोयस असं काहीच नाहीये... आणि हो ह्या आधी किती मुलींनी तुझ्याशी फ्रेन्डशिप करायचा विचार केला होता त्या सर्वांना तू नकार दिलास... मग हिच्याशी का फ्रेन्डशिप केलीस..." अक्की म्हणाला...


"मी तुला कितींदा बोललो आहे कि माझ्या समोर त्या सुचिता चं नाव पण घेत जावू नकोस... तुला माहित आहे ना तिने माझ्यासोबत काय केलं आहे ते...!!" संत्या भावुक होत म्हणाला...


"सॉरी यार... तू बोलतोच तसा तर मी काय करणार..." अक्की म्हणाला...


"ठीक आहे यार... चल मी आता निघतो.. खूप कामं पडली आहेत..." संत्या म्हणाला आणि जायला निघाला....


तेवढ्यात अक्की त्याला अडवत म्हणाला... "यार... तू ह्यावेळी कुठे चालला आहेस... आणि बाहेर निघणं पण किती खतरनाक आहे हे तुला तर माहित आहे ना..."


"तू एक गोष्ट विसरतोय... मी एक पोलिस ऑफिसर आहे... आणि माझ्या जवळ माझ्या सेफ्टी साठी माझी बंदूक आहे... सो डोन्ट वोरी..." संत्या म्हणाला... आणि झपाझप पावलं टाकत बाहेर आला आणि आपल्या जीप मध्ये जावून बसला... रात्रीच्या ठीक १० वाजता समता नगर परिसराचे रस्ते खूप चिडीचूप झाले होते... कारण फक्त एकच होतं त्या सिरिअल किलर मुळे...


+++++++++++++++++++++


दुसरी कडे घटना स्थळी


"समता नगर मध्ये पुन्हा एकदा खळबळ जनक घटना घडली आहे... काल पासून मर्डर वर मर्डर होत आहे तरी देखील आपले पोलिस खाते काहीच करू शकले नाहीत..." एक पत्रकार बातमी देत होता...


सकाळी सकाळी गुन्हाची बातमी देणारा कदमचा फोन येतो आणि संत्या ताडकन आपल्या कॅबीन मधून बाहेर पडून कदम ने सांगितलेल्या ठिकाणी पोहोचतो... तिथे पोहोचल्याच क्षणी पत्रकारांचा लोंढा त्याच्याजवळ एकच गर्दी करतात... बातमीच्या शोधात आलेले न्युज रिपोर्टरांची गर्दी जमली होती.


‘हे बघा, तुम्ही उगाच इथे गर्दी करु नका, तपास कार्य पुर्ण झाले की तुम्हाला पुर्ण माहीती दिली जाईल’ इ.पवार पत्रकारांना बाहेर लोटत म्हणत होते.


‘कधी होणार तुमचा तपास पुर्ण? आधीच समता नगर मध्ये तीन लोकांचा जिव गेला आहे, अजुन कित्ती लोकांना आपला जिव गमवावा लागेल?’ रिपोर्टर


‘आमचा तपास चालु आहे..अधीक..’


‘काय तपास चालु आहे? काय माहीती लागली तुमच्या हाती?’ रिपोर्टर


‘हे कार्य एखाद्या सिरीयल माथेफिरू खुन्याचेच असले पाहीजे’ इ.पवार


‘कशावरुन?’, रिपोर्टर


‘कश्यावरुन नाही?’, वैतागुन इ. पवार म्हणाले, ‘हे बघा दोन्ही खुनांमध्ये खुनाचा मोटीव्ह काहीच दिसत नाही... हे दोन्ही खुन एकापाठोपाठ घडले आहेत आणि खुनासाठी वापरण्यात आलेला सुरा हा एकाच बनावटीचा असल्याचा निर्वाळा डॉक्टरांनी दिलेला आहे’


‘याशिवाय अधिक माहीती सध्या तरी आमच्याकडे नाही. अधिक तपासांनंतरच अधीक खुलासा होऊ शकेल.’ इ.पवार


‘म्हणजे तुम्हाला म्हणायचे आहे की या शहरात एक माथेफिरु खुनी मोकळा फिरत आहे.... आणि सध्यातरी तुमच्या हातात काहीच सुगावा / पुरावा नाही?.... आणि जोपर्यंत तुमचा तपास पुर्ण होत नाही तो पर्यंत शहरातील लोकांनी त्या खुन्याचे बळी होत रहायचे की काय?...’ संतप्त होत पत्रकार इ.पवारांना प्रश्न विचारत होते.


‘हे बघा, मला असं काहीही म्हणायचं नाही आहे,.... आमचा तपास सुरु आहे, अधीक माहीती मिळाली की तुम्हाला नक्की कळवले जाईल…’ असं म्हणत त्यांनी त्या गलक्याला बाहेर काढायला सुरुवात केली...


पत्रकारांना बाहेर पिटाळून लावून इ. संत्या कदम कडे वळले, "कदम... हि पण हत्या त्याच प्रकारे झाली असेल... नाई का...?  ज्या प्रकारे पहिली झाली होती...??" संत्या म्हणाला...


"होय साहेब, इथे पण तेच झाले आहे...!!" कदम म्हणाले...


"ह्या किलर ला शेवटी पाहिजे तरी काय...?? जो हत्या वर हत्या करत आहे... आणि डावा हात काढून घेवून जात आहे... काहीच कळायला मार्ग नाही... आणि वरून कमिशनर साहेबांचे फोन वर फोन येत आहेत... कि गुन्हेगारला पकडा गुन्हेगाराला पकडा... अरे आम्हाला काहीतरी सुगावा किंवा पुरावा सापडला पाहिजे ना... त्याशिवाय आम्ही हत्याराला कसे पकडणार... आणि आता पत्रकार पण आपल्यांना वेठीस धरणार... जगणं मुश्किल करून टाकतील आपलं.. काही पण करून ह्या हत्याराला लवकर पकडायला पाहिजे नाही तर... आणखीन किती हत्या होतील देवजाणो..." गोडबोले म्हणाले...


"तुम्हाला तर माहितीच आहे आमचे प्रयत्न तर सुरूच आहेत..." संत्या म्हणाला...


कदमला काही तुरळक माहिती आणि कामं देवून इ. गोडबोले आणि संत्या जीप मध्ये येवून बसतात... संत्या अक्कीच्या घरी सापडलेल्या सुर्या विषयी विचार करून चिंतीत होता... कारण त्याला माहित होते कि अक्की एकदा मानसिक रोगी राहिलेला आहे... गोडबोले जेव्हा संत्यला चिंतीत पाहतात तेव्हा बोलतात, "काय झालं पवार चिंतीत दिसतोयस...??"


"नाही साहेब... ह्या सिरिअल किलर ने तर डोक्याचं भजं केलंय...!" संत्या डोकं पकडत म्हणाला...


"ते तर आहे... चल ठीक आहे यार... चिंता सोड आणि माझ्या घरी चलून थोडी ड्रिंक घे म्हणजे थोडं मन फ्रेश होईल..." गोडबोले म्हणाले...


"साहेब... तुम्हाला तर माहिती आहे मी ड्रिंक घेत नाही..." संत्या म्हणाला...


"अरे यार.. कधी कधी घेतलेली चालते..." गोडबोले...


"ठीक आहे साहेब..." एवढं बोलून संत्या त्याची जीप गोडबोले साहेबांच्या गहाराकडे वळवतो... घरी पोहोचल्यावर गोडबोले साहेब म्हणतात, "संत्या तू बस मी आत्ता लगेच दोन ग्लास घेवून येतो..."


संत्याला बसल्या बसल्या मेघनाच्या
फोन विषयी आठवतं आणि तो लगेच आपला मोबाईल काढून तिचा नंबर डायल करतो...

ह्यावेळी नंबर लागताच बेल वाजायला सुरुवात होते... पण त्या बेलचा आवाज समोरच्या टेबलाच्या खणातून यायला लागतो...


क्रमशः....

Thursday, 18 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग चौथा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग चौथा

जीप मध्ये संत्या आणि मेघना एकदम शांत बसले होते... कोणीच बोलण्याचा पुढाकार घेत नव्हतं.... शेवटी न राहवून संत्यानेच तिला प्रश्न केला...

"तुमच्या घरात कोण कोण आहे...??" संत्याने तिला प्रश्न केला...

"आमच्या घरात मी एकटीच राहते... तीन वर्षांपूर्वी एक कार दुर्घटनेत माझ्या आई बाबांचा मृत्यू झाला होता..." हे बोलतांना मेघना चा आवाज जड झाला होता...

"ओह्ह... सॉरी... मी हा प्रश्न विचारायला नाही पाहिजे..." संत्या क्षमा मांगत म्हणाला...

"ठीक आहे... आता तर मला एकट राहण्याची सवयच पडली आहे... त्यामुळे असं वाटून घेणं कधीच वाटलं नाही..." मेघना म्हणाली...

"आपण मित्र बनू शकतो का...!!" शेवटी संत्याने मित्रत्वाचा हात पुढे केलाच...

"हो... का नाही..." मेघना थोडी अचंबित होवून म्हणाली...

"बस... इथेच माझं घर आलं..." मेघना त्याला थांबवत बोलली...

"हे घे हा माझा नंबर आहे... कधीही गरज पडली कि मला फोन कर... ओके बाय..." संत्या आपला कार्ड तिला देत म्हणाला....

"अरे... आत तर ये... चहा / कॉफी घेवून जा..." मेघना म्हणाली...

"नको... आता नको... नंतर कधी तरी..." संत्या म्हणाला...

"ओके देन... बाय..." मेघना...

संत्या लगेच आपली जीप आपल्या घराकडे वळवतो...

घरी पोचल्यावर संत्या मेघना विषयीच विचार करत असतो... मेघना विषयी विचार करता करता त्याला सुचिता ची आठवण येते आणि अचानक लगेच त्याचे डोळे पाणावले जातात... आणि तो भूतकाळात कुठे तरी हरवला जातो... इथे संत्या आपल्या विचारांमध्ये हरवलेला आहे... तर दुसरीकडे एक व्यक्ती काळ्या कपड्यांमध्ये तोंडावर मुखवटा लावून, हातात दोरी घेवून आपल्या घरातून निघून आणि घराला कुलूप लावून रस्त्यावर चालायला लागतो... आपल्या नवीन सावजाला संपवण्यासाठी... कोण असेल ती व्यक्ती...??? का करतो आहे तो किंवा ती हे सगळं...? सर्वच प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला या कथेत मिळत राहतील...

+++++++++++++++++++++++++++++

दुसर्या दिवशी....

संत्या पोलिस स्टेशन मध्ये बसला होता तेव्हा त्याच्या जवळ कदम येतो...

"शुभ प्रभात सर..." कदम म्हणाला...

"शुभ प्रभात कदम... बोला काय माहिती आणलीत..." संत्या म्हणाला...

"सर, प्रेमनगर मध्ये एक मर्डर झाला आहे..." कदम...

कदमांच हे वाक्य ऐकून संत्या ताडकन उठून उभा राहिला आणि म्हणाला, "काय...??? एक काम करा तुम्ही जीप काढा आणि लवकर निघायची तैय्यारी करा..."

संत्या, कदम आणि त्याची टीम प्रेम नगरला जायला निघते... आणि काही वेळात त्यांची जीप रस्त्यावर भरधाव धावायला लागते... आणि थोड्याच वेळात मर्डरवाल्या जागी त्यांची टीम उतरते... संत्याने एक सुटकेचा श्वास टाकला कारण इथे अजूनही पत्रकार आणि न्यूजवाले तिथे पोहोचलेले नव्हते... पटापट सगळे घरात घुसले... पण बेडरूम मध्येच एक विदारक दृष्य त्यांच्यासाठी वाढून ठेवले होते. जसे त्यांनी ते दृष्य बघितले, त्यांच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला होता. त्यांच्यासमोर सोफ्यावर एक व्यक्ती मृतावस्थेत पडलेली होती, गळा कापलेला, सगळ्या वस्तू अस्ताव्यस्त झालेल्या, डोळे बाहेर आलेले, आणि डोकं एका बाजूला लूढकलेलं. त्याचाही खुन अगदी त्याच पध्दतीने झालेला होता. वस्तू अस्ताव्यस्त विखूरलेल्या होत्या त्यावरुन असे जाणवत होते की त्यानेही मरायच्या आधी बरीच तडफड केली असली पाहिजे.

आपल्या टीम ला पटापट कामाला लावून संत्या त्या घरातील मालकीण बरोबर बोलत होता, "तुम्ही कुठे होता, जेव्हा हा खून झाला होता तेव्हा...???"

"साहेब, मी आणि माझा मुलगा काल रात्री एका लग्नाला गेलो होतो... आणि आज सकाळी जेव्हा आम्ही परतलो तेव्हा घराचा दरवाजा सताड उघडा होता... आणि हे आपल्या बेडरूम मध्ये जमीन वर रक्त बंबाळ अवस्थेत पडले होते..." एवढं बोलून ती बाई हुंदके देत रडायला लागते...

"सर हा खून, पण त्याच प्रकारे झाला आहे जसे आधीचे दोन खून झाले आहेत...!" कदम येवून संत्यावर अजून एक बॉम्ब टाकला...

"साहेब ह्याचा अर्थ असा होतो कि कांदिवली मध्ये कोणीतरी माथेफिरू सिरीयल किलर फिरत आहे...??" कुलकर्णी बोलले...

"मला पण तेच वाटतंय, तुम्ही दोघे एक काम करा देहाला पोस्टमार्टम साठी पाठवून द्या आणि एक गोष्ट लक्षात ठेवा कि हि गोष्ट पत्रकार किंवा न्यूजवाल्यां पर्यंत पोहोचली नाही पाहिजे... नाही तर लोकांच्या मनात दहशत निर्माण होईल..." संत्याने त्यांना आणखीन काही किरकोळ कामाला लावून तो स्वतः जीप मध्ये येवून बसला आणि वेगाने गाडी चालवत तो पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परतला...
संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये पोहोचून आणि गरम गरम चहा घेवून हाच विचार करत असतो कि, 'कोण हे सर्व करत असेल... जो लोकांना मारून त्यांचा डावा हात कापून आपल्या सोबत घेवून जात आहे... खरंच कोणी माथेफिरू आहे कि भूत पिशाच्च आहे ह्या मागे...??' भूत पिशाच्च आठवताच त्याच्या कपाळावर घर्मबिंदू उमठ्ले... तेवढ्यात त्याच्या टेबलावरील फोन खणखणला, त्यामुळे संत्या आपल्या विचारांच्या तंद्री तून दचकून बाहेर आला... 

"हेल्लो, अक्की बोल..." संत्या म्हणाला... 

"काय गोष्ट आहे यार... आज जरा तू खूपच अपसेट वाटतोय...?" अक्की ने प्रश्न केला... 

संत्या ने त्याला मर्डर ची पूर्ण कथा ऐकवून टाकली... 

"अरे यार... हि तर खूप खळबळ जनक गोष्ट आहे... तो / ती व्यक्ती तर दिवसेंदिवस खून करत चालला / चालली आहे...?" अक्की म्हणाला.... 

"होय यार... माहित नाही कोण आहे हा हरामखोर सिरीयल किलर... जो लोकांना मारतो आणि असा गायब होतो जसं गाढवाच्या डोक्यावरील शिंग... माझ्या एकदा तावाडीला सापडला ना तर त्याचं काय करेल मलाच समजत नाहीये..." संत्या दात खात बोलला...

"चल सोड यार ह्या गोष्टींना... आणि चल कुठे तरी माईंड फ्रेश करायसाठी जावूयात का...?" अक्की म्हणाला...

"आता तर नाही... मी तुला संध्याकाळी सांगतो..." एवढं बोलून त्याने अक्कीचा फोन कट केला... तेवढ्यात त्याचा पुन्हा एकदा फोन वाजायला लागतो... आणि फोन वर कदम असतात...

"साहेब, आत्ता चौकशी करतांना एका माणसाने सांगितले आहे कि, त्याने काल रात्री एका काळे कपडे आणि तोंडावर मुखवटा असलेल्या एका माणसाला घटनास्थळी पाहिलं आहे..." कदम म्हणाला...

"काय...? तुम्ही त्या माणसाची उलट तपासणी करा तेवढ्यात मी तिथे पोहोचतो..." एवढं बोलून संत्याने फोन कट केला आणि झपाझप पावलं टाकत तो पोलिस स्टेशन च्या बाहेर पडला... 
 

++++++++++++++++++++++++++


संत्या आपली जीप घेवून लगेच घटनास्थळी पुन्हा परतला...

"हा कदम... कुठे आहे तो माणूस...??" आल्या आल्या संत्याने प्रश्न केला... कदम ने त्या माणसाची ओळख संत्याशी करून दिली...

"तू त्या हत्याराला कधी पाहिले होते...? आणि तू काय काय पाहिले होते...?" संत्याने त्याच्यावर प्रश्नांची सरबत्तीच लावली...

"साहेब, काल रात्री जेव्हा मला झोप येत नव्हती त्यामुळे मी आपल्या खोलीच्या खिडकी समोर येवून उभा होतो तेव्हा मला ह्या घराच्या समोर एक काळे कपडे वाला माणूस दिसला.... मला वाटलं असेल कोणीतरी..! मला काय माहित तो इथे खून करण्यासाठी आला होता ते..." ती व्यक्ती उत्तरली...

"तू ने त्या माणसाचा चेहरा पाहिलास...?" संत्याने उत्सुकतेने विचारले...

"अं...! नाही साहेब... कारण त्या माणसाने चेहऱ्यावर मुखवटा घातला होता..." तो माणूस म्हणाला...

"ठीक आहे... जर तुम्हाला पुन्हा तो माणूस इथे कुठे आसपास दिसला तर आम्हाला जरूर कळव..." एवढं बोलून संत्या पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परततो...

++++++++++++++++++++++++++++

संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये त्या काळे कपडे वाल्या विषयी विचारच करत असतो कि तिथे कदम आणि कुलकर्णी दोघेही येतात...

"साहेब, हे काय होत आहे ह्या शहरात...?? आता तर लोकांच्या मनात काळे कपडे वाल्या माणसाच्या विषयी अजूनच धसका बसला असेल... आता तर लोकांना रात्री अपरात्री घरातून पण निघायला भीती वाटणार..." कदम ने आपली शंका जाहीर केली... 

ते तिघं बोलतच होते कि एक हवालदार येवून त्यांना सांगतो कि, "सर बाहेर काही पत्रकार आले आहेत...?" 

"चला... आले आपले धिंडवडे काढणारे आलेत... बघुयात काय म्हणतायत ते..." संत्या दात खात म्हणाला आणि बाहेर आला... 

".... पवार साहेब.. मुंबई शहरात एक माथेफिरू सिरिअल किलर मोकाट फिरत आहे... आणि त्याने तीन तीन हत्या केली आहे... आणि तो अजूनही पकडला का नाही गेला...??" पत्रकार... 

"आता आमचा तपास सुरु आहे... जसंच आम्हाला काही माहित पडलं कि आम्ही तुम्हाला जरूर सांगू...?" संत्या म्हणाला... 

"पण इन्स्पेक्टर साहेब हा माथेफिरू आहे तरी कोण...?? आणि ह्याचा उद्देश तरी काय आहे...??" पत्रकार... 

"आता मी काहीच सांगू शकत नाही...??" संत्या म्हणाला... 

"लोकांमध्ये दहशत निर्माण झाली आहे... आणि अजूनही तुम्ही आणि तुमच्या टीम ने काहीच केलं नाहीये..." पत्रकार... 

संत्या तिच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून.. पुन्हा आपल्या कॅबीन मध्ये परततो... 

"पाहिलंत तुम्ही... आपल्या शहरात एक माथेफिरू मोकाट फिरत आहे आणि आपली पोलिस काहीच करत नाही आहे... आता फक्त आम्ही तुम्हाला एवढंच सांगू इच्छितो कि तुम्ही घरातून बाहेर निघतांना जरा सांभाळून निघा... कारण त्या माथेफिरू सिरिअल किलर चा पुढचा निशाणा कोणीही असू शकतो... आणि जरा आपल्या शेजारी-पाजारी पण पहा कि कोणी संशयित व्यक्ती तर राहत नाही आहे ना... एबीसी न्यूज मधून कॅमेरामन रोहित सोबत राणी..." 

++++++++++++++++++++++++++++

काही वेळांनी संत्याला कमिश्नर साहेबांचा फोन येतो आणि ते तातडीने त्याला आपल्या ऑफिस मध्ये बोलावतात... संत्या चिडत, 'आता ह्याला काय काम आलं, बहुतेक सिरिअल किलिंग बद्दलच विचारेल...' संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर पडला, आणि आपल्या जीप मध्ये जावून बसला... थोड्यावेळातच तो कमिश्नर साहेबांच्या समोर उभा होता...

"इन्स्पेक्टर पवार तुमची त्या सिरिअल किलर चा तपास कसा चालू आहे...? आणि त्यात काय प्रगती आहे...?" कमिश्नर म्हणाले...

"साहेब... अजूनही काहीच कळत नाहीये... तो माथेफिरू लोकांना दोरीने गळा आवळून मारतो आणि त्यांचा डावा हात कापून घेवून जातो..." संत्या म्हणाला...

"डावा हात कापून घेवून जातो म्हणजे त्याला करायचं तरी काय आहे...?" कमिश्नर...

"साहेब... मला असं वाटतं तो माणूस कोणी पागलच असेल..." संत्या

"पण, मला काहीच निमित्त चालणार नाही... काही पण करून लवकरात लवकर ह्या केस चा निकाल लावा... आणि हो आज पासून तुमच्या सोबत ह्या केस मध्ये इन्स्पेक्टर ए.एस.पी. गोडबोले तुमची मदत करतील... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...

"ओक... सर..." एवढं बोलून संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर येतो... आणि मनातल्या मनात म्हणत असतो, 'साल्या तुला काय माहित आम्ही दिवस रात्र ह्याच केस विषयी बोलत असतो... तू करून बघ कशी हजामत होते ती...' तो येवून आपल्या जीप मध्ये बसतच असतो कि त्याचा भ्रमणध्वनी खणखणला जातो...

क्रमशः...