Welcome to Marathistories .

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

लवकरच तुमच्या समोर सादर होणार आहे एक नवीन कथा.... ~ ~ ना, री..! स्त्रीची विटंबना ~ ~

Saturday, 6 February 2016

~ ना, री...! स्त्रीची विटंबना ~ भाग - २

~ ना, री...! स्त्रीची विटंबना ~ 

 भाग - २  
 
निर्मला हे सर्व आपल्या मनातून काढून टाकण्याचा प्रयत्न करतच होती कि दुर्दैवाने एक दुर्दैवी घटना घडलीच... लांबून कोणाच्या तरी पावलांच्या आवाजाने निर्मालाचे कान टवकारले गेले, "चल बिट्टू..." निर्मला तिला उचलत तिच्या कानात कुजबुजली, "कदाचित कोणी इथेच येत आहे... थोडावेळ शेतात लपून बसुयात..."


पण नियतीला तर कोणी रोखलं आहे का... जसेच निर्मला दिशाला कडेवर घेवून शेतात घुसली, उसाच्या झाडाचं टोकदार पान दिशाच्या डोळ्याच्या कडेला लागून तिथे थोडसं खरचटलं गेलं आणि तिने अचानक रडायला सुरुवात केली... निर्मलाने तिच्या तोंडावर हात ठेवून तिला गप्प तर केलं, पण तोपर्यंत तिथे येणाऱ्या व्यक्तीने तिथून आलेला आवाज ऐकला होता....

 

"ओय... कोण आहे तिकडे... आज नाही सोडणार तुला साल्या...!" आणि अचानक संथ गतीने चालत येणाऱ्या चपलांचा आवाज आता पळत येणाऱ्या आवाजात परावर्तीत झाला होता... लवकरच ती व्यक्ती शेताच्या बाहेर त्यांच्या जवळ येवून उभी राहिली होती... आत पर्यंत येणाऱ्या उजेडाने साफ कळत होतं कि त्या व्यक्ती जवळ टॉर्च होती...
 

"अच्छा हरामखोर, चोराच्या मनात चांदण्या...! माझ्याच शेतातून उस चोरी करून माझ्याच शेताच्या गवतावर बसून खात होतास व्हंय.. साल्या, हे उस तुझा बाप लावून गेला होता काय..? आता लवकर बाहेर निघ आणि आपल्या ढुंगणावर दोन काठी खा चल... नाहीतर मी आत आलो तर विचार कर मी तुझी काय हालत करेन... लवकर बाहेर निघ साल्या, तुझ्या तर..!"
 

शेताच्या बाहेर उभा असलेल्या व्यक्तीच्या खूप साऱ्या शिव्या ऐकल्या नंतर, शेवटी निर्मलाने बाहेर निघण्याचा निर्णय घेतला... ह्यापेक्षा तिच्याजवळ दुसरा पर्यायच नव्हता... जर तिने तिथून अजून आत जाण्याचा विचार केला असता तर पानाच्या आवाजामुळे ती पकडली गेली असती... आणि बाहेर उभ्या असलेल्या व्यक्तीच्या हातात टॉर्च होती... त्यामुळे त्या व्यक्तीला तिला शोधायला वेळही लागला नसता...
 

सातत्याने सुरु असलेल्या शिव्यांच्या भडीमारामुळे आणि होणाऱ्या आवाजामुळे निर्मलाचा जीव भांड्यात अडकला होता... "साल्या लवकर बाहेर निघ... आत आलो तर खूप वाईट अवस्था करेन मी तुझी... १५ दिवसांपासून माझे उस चोरी करतोयस तू... आज मी तुला सोडणार नाहीये... बोल, तू बाहेर येतोयस का मी आत येवू...?" बाहेर उभ्या असलेल्या व्यक्तीने एकदा जोरात काठी जमिनीवर आपटत ओरडला...
 

"मssss मी... मी येते..." निर्मलाच्या तोंडून हळूच हे वाक्य निघालं... तिने दिशाला आणखीन जोरात आपल्या छातीशी लावलं आणि ती बाहेर निघायला लागली...
 

"साल्या हरामखोर... आता का फाटली तुझी...? लवकर ये साल्या, चोर साल्या...!"
 

चोर समोर येताच टॉर्चचा प्रकाश तिच्यावर पडताच आणि तिला सलवार ड्रेसमध्ये पाहून त्या व्यक्तीचं तोंड आश्चर्याने उघडच राहिलं, "आँ?... तू... तू... तर चोरनी आहेस..."
 

निर्मलाने काहीच उत्तर दिलं नाही... गपचूप मान खाली घालून ती बाहेर निघाली आणि घाबरलेल्या दिशाला आपल्या मागे लपवलं...
 

निर्मलाच्या समोर उभा असलेला तो बलदंड शाली व्यक्ती सत्तावीस अठावीस वर्षांचा कोणी युवक होता... हातामध्ये काठी घेवून तो काळोखात कोणी राक्षस दिसत होता, "अच्छा, आता समजलो...! मुलगी चोरून पळत होतीस ना, बोल..?"
 

"हssss हि... माझी मुलगी आहे...!" निर्मला कोणत्या तरी गुन्हेगारासारखी घाबरून थिजून उभी होती, "मी फक्त... एकच उस तोडलं होतं हिच्यासाठी..."
 

"मला काय तू कोणी आंधळा समजला आहे का...?" त्या व्यक्ती ने निर्मलाच्या चेहऱ्यावर टॉर्चचा प्रकाश मारला... "एवढी मोठी मुलगी आणि तुझी...? गपचूप सांग कोठून चोरून आणली आहेस ह्या मुलीला तू..? कोणत्या काळ्या जादू मध्ये हिचा बळी तर नाही ना द्यायचा इरादा आहे तुझा...?"
 

"देवाची शपथ, हि माझी मुलगी आहे...!" निर्मलाच्या आवाजात आता थोडा कमी रड्केपणा आणि थोडा जास्त साहस होता...
 

"थांब, मी तिलाच विचारतो... ए मुलगी, इकडे तर ये बेटा...! काय नाव आहे तुझं...?"
 

प्रतिउत्तरामध्ये दिशा आपल्या आईला आणखीनच बिलगत हळूच म्हणाली, "दिशा...!"
 

"अरे वाह...! तुझा आवाज तर खूप गोड आहे... चल आणखीन एक गोष्ट सांग कि तू कोणाची मुलगी आहेस बेटा...?"
 

"तुम्ही आम्हाला मारणार काय, काका..?"
 

दिशाच्या त्या गोड आवाजाने त्या अनोळखी व्यक्तीच्या उसाची परतफेड करून त्याचा राग कधीच हवा करून टाकला होता, "नाही बेटा...! मी भलं तुला का मारणार...? मी तर हिला मारणार जी तुला एवढ्या रात्री लाडीगोडी लावून, कोणास ठावूक कशासाठी तुला घेवून आली आहे.."
 

"तुम्ही मम्मीला पण नका मारू, काका...! माझी मम्मी खूप चांगली आहे..." दिशा घाबरून पुन्हा एकदा निर्मलाला बिलगली... ह्यावेळी कदाचित आपल्या आईला वाचवण्यासाठी...!
 

"ह्म्म्म... आहात तर तुम्ही मायलेकी... पण जरा मला हे तरी सांगा कि एवढ्या रात्री इथे काय करण्यासाठी आलात...? आणि हि काय वेळ आहे का एकट्या बाईने घरा बाहेर निघायची...?"
 

"आम्हाला प्लीज तुम्ही जावू द्या ना...!" निर्मलाने आपले हात जोडले...
 

"जावू देणार...! पण पहिले मला हे सांग तू एवढ्या रात्री इथे काय करतेस...? काही ना काही तरी गडबड जरूर आहे... तू मला वेडा नको समजूस... तू पूर्ण गोष्ट सांगितल्या शिवाय मी तुला इथून जावू देणार नाही..." त्या व्यक्तीने सांगितले...
 

"मी काहीच सांगू शकत नाही... प्लीज, तुम्ही आम्हाला इथून जावू द्या... मी खूप संकटात आहे...?" निर्मलाने पुन्हा एकदा हात जोडून विनंती केली..
 

"संकटात आहेस काय...?" त्या व्यक्तीने निर्मलाची गोष्ट रिपीट केली...
 

"हो, देवाची शपथ...! आपल्या मुलीची शपथ...!"
 

"सांगू शकत नाही...?" ती व्यक्ती अशा प्रकारे बोलत होती कि जसं त्याच्याजवळ खूप वेळ आहे...
 

"नाही सांगू शकत, प्लीज आता जावू द्या ना...! मी तुमच्या पुढे हात जोडते..."
 

"कुठे जावू देवू...?"
 

"इथून... कुठे हि...!"
 

"असं तर मी नाही जावू देवू शकत... माझं मन सांगतं..." ती व्यक्ती आपल्या शब्दावर ठाम होती...
 

"क..का...?" निर्मला त्याच्या ह्या व्यवहारामुळे आणखीनच घाबरली...
 

"का.. वा.. सगळं माहिती पडेल... गपचूप माझ्या मागे चल... उद्या सकाळी मी विचार करेन कि काय करायचं आहे तुझं.." त्या युवकाने एवढं बोलून दिशाचा हात पकडून तिला आपल्या जवळ खेचलं...
 

"प्लीज... आम्हाला जावू द्या प्लीज, मी तुमच्या पाया पडते..." कदाचित ह्या सामसूम ठिकाणी एका संकटाच्या स्वरुपात निर्मलाला अजून एक ठाकूर भेटला होता...
 

"असं कसं जावू देवू तुला...? देव जाणो एवढ्या रात्री काय गडबड घोटाळा करून माझ्या शेतात लपायला आली आहेस... उलट देवाचे आभार मान कि तुम्हा मायलेकी वर दया करून मी पोलिसांना फोन नाही केला तो... सकाळ पर्यंत माझं समाधान झालं तर ठीक, नाही तर सरळ पोलिसांकडे... बोललो ना गपचूप माझ्या मागे चल..." निर्मलाला आपल्या जागेवरून न हलताना पाहून त्या व्यक्तीने दिशाला उचलून घेवून पुढे चालण्यास सुरुवात केली, दिशा तर एवढी घाबरली होती कि त्या व्यक्तीला ती आपल्या आईकडे जायचे आहे हे सांगायला हि घाबरत होती...

निर्मला जवळ अजून काहीच पर्याय उरला नव्हता... शिवाय गपचूप त्या व्यक्तीच्या मागे विनंती करत चालत राहण्याचे...!


"इथे...!" जवळ जवळ वीस मिनिटं चालल्यावर दिशाला कडेवर घेवून निर्मलाच्या पुढे पुढे चालणारा तो युवक कोणत्या तरी गावाच्या बाहेर बनलेल्या एका घराच्या समोर उभा राहून निर्मलाकडे वळला, "चल, आतमध्ये ये..."


निर्मलाचं हृदय खूप वेळेपासून खूप जोरात धडधडत होतं... तिला समजत नव्हतं कि दरवेळी देव तिच्यासोबतच असलं घाणेरडं खेळ का खेळतोय... कसं बसं करून ठाकूरच्या कैदेतून निसटून पळाली तर इथे येवून फसली... "देवाच्या पायी... मला माझी मुलगी द्या... आणि आम्हाला जावू द्या..."


"वेडा समजतेस का मला...? तुला जावू दिलं असतं तर तिथूनच नाही का पळवून लावलं असतं... चुपचाप आतमध्ये ये..." त्या व्यक्तीच्या आवाजात थोडा राग आणि थोडं सहानुभूती दिसत होती...

 

"मी तुमच्यासमोर हात जोडते...! मी..." निर्मला अजून काही तरी बोलायला पाहत होती कि घरातून येणाऱ्या एका आवाजाने ति शांत राहिली...

"आता कोणाशी बोलत बसले आहेत दादा...? लवकर आतमध्ये येवून जेवून घ्या... मला मग झोपायचं पण आहे... सकाळी ट्युशनसाठी रोज लेट होते..."


"तू अजून झोपली नाहीस छोटी...? बाहेर तर ये जरा एकदा..."


"आली दादा..." आतमधून पुन्हा एकदा एक गोड आवाज आला आणि थोड्याच वेळानंतर ती दारा जवळ आली, "हे काय...? अरे...! दादा, हि ताई कोण आहे तुमच्यासोबत...?" त्या मुलीची नजर पहिले त्याच्या कडेवर असलेल्या दिशावर आणि मग त्याच्या मागे थिजून उभ्या असलेल्या निर्मलावर पडली...


निर्मलाने घरात एक मुलगी आहे हि गोष्ट जाणून एक दीर्घ श्वास घेवून आपल्या हृदयावर हात ठेवला... ती आता खूप आश्वस्त झाली होती...


"मला तर काहीच सांगितलं नाही हिने... तुला सांगते का ते विचार... एवढ्या रात्री आपल्या उसाच्या शेतात लपून बसली होती आपल्या मुलीला घेवून... येड्यावानी करते बघ... स्त्रियांसाठी एकट्याने शेतामध्ये हि वेळ येण्या-जाण्यासाठी असते काय..? दोघीही चेहऱ्यावरून भुक्या दिसतायत... तू असं कर, माझं जेवण ह्यांना दे... मी दूध जास्त पिईन... आणि हो... आता ह्यांना कुठे जावू नको देवूस... सकाळी निघून जाइल, हिला जिथे हि जायचं आहे तिथे... ठीक आहे ना...?" युवकने निर्मलाकडे पाहून समजावले, आणि तो आपल्या बहिणीकडे वळला, "मी आंघोळ करून घेतो..." एवढं बोलून त्याने दिशाला आपल्या बहिणीकडे दिलं आणि तो आतमध्ये आपले कपडे घेण्यासाठी गेला...


"ये ना ताई, आत ये..!" त्या मुलीने खूप प्रेमाने निर्मलाला निवेदन केलं...


"हा... हा तुझा भाऊ आहे..?" निर्मलाने दीर्घ श्वास घेत विचारले...


"हो.. तुम्हाला घरी आणून मनीष दादाने खूप चांगलं काम केलं... या ना आत...!" त्या मुलीने निर्मलाचा हात पकडून तिला आतमध्ये खेचलं तर निर्मलाने हि तिला काहीच विरोध केला नाही... उलट ती मनातल्या मनात देवाचे आभार मानत होती... तिला रात्र घालवण्यासाठी आणि आधार देण्यासाठीच तर देवाने त्याला पाठवले होते..!


"खर सांगू.. नेहा...! मी घरात तुझा आवाज ऐकण्याआधी एवढी घाबरलेली होती कि... आता तर कोणाच्या कपाळावर तर हे लिहिलेलं नसतं ना कि कोणता माणूस कसा असेल...! ह्याने एकदाही हे नाही सांगितले कि हा मला आपल्याच घरी घेवून जात आहे आणि तिथे माझी एक बहिण पण आहे... मी तर उगाचच... तुला माहित नाही मी पूर्ण रस्त्यामध्ये काय काय विचार करून घाबरत होते..." निर्मला तिच्या ह्या प्रेमळ स्वभावामुळे एकदम आनंदी आणि ऋणी झाली होती.. जेवण झाल्यावर दिशाला झोपवून नेहाच्याच बाजूच्या पलंगावर झोपून दोघेही बोलत होते...


"पूर्ण पागलचा पागल आहे हा पागल..!" नेहा आपल्या भावाची टिंगल करत हासत म्हणाली, "पहलवान आहे ना...! त्यामुळे त्याच्यात एवढंसही डोकं नाही... हे तर त्याला स्वतःला विचार करायला हवं होतं कि एका परस्त्रीला दम भरून जबरदस्ती आपल्या घरी घेवून येशील तर ती भलं काय विचार करणार..! सांगितलं पाहिजे होतं ना ह्याने... पण तुम्ही एवढ्या रात्री तिथे काय करत होता...? सांग ना, ताई...? आणि जर दादाने तुम्हाला इथे आणलं नसतं मग तुम्ही गेला तरी कुठे असता..?"


"आता झोपून जा तू.. सकाळी लवकर उठायचे आहे ना...?" निर्मला त्या गोष्टीला टाळत म्हणाली आणि दुसरीकडे कूस बदलून झोपली... वाड्यातून पळून आल्यावर सुद्धा त्या विचारानेच ती शहारत होती... तिच्या दयनीय जीवनात ठाकूरच्या अचानक अतिक्रमणामुळे तिच्या जीवनाला तीन दिवसातच नरकासारखं बनवलं होतं... निर्मला आपल्या भूतकाळाच्या गेल्या दोन दिवसाला आठवून शहारली.......... दूरवर कोठेतरी एक गाणं चालू होतं जसं ते तिच्याचसाठी आहे आणि त्या गाण्याच्या बोल असे होते.......


दुनिया, छूना, चाहें मुझको यूँ
जैसे उनकी सारी की सारी, मैं
दुनिया देखे रूप मेरा, कोई ना जाने बेचारी मैं

 

[ क्रमशः ]

Wednesday, 27 January 2016

~ ना, री...! स्त्रीची विटंबना ~ भाग - १


NOTE:: १. (ही कथा पुर्णपणे काल्पनिक असून यातील घटना, स्थळ, प्रकाशचित्रे आणि व्यक्ती यांचा संबंध कोणत्याही मृत अथवा जिवित व्यक्तीशी नाही. याची कृपया नोंद घ्यावी. धन्यवाद!)
२. हि कथा माझी नसून... ह्या कथेचा मूळ लेखक माझा मित्र दीपक आहे... त्यानेच हि कथा मला मराठीत भाषांतर करून इथे पोस्ट करण्यासाठी सांगितली आहे...


~ ना, री...! स्त्रीची विटंबना ~

भाग - १

"मालक, रघु ची बायको खाली नाहीये... मी वाड्यात सगळीकडे पाहून आलोय..." हातामध्ये आपल्या उंचीच्या आकाराची एक जाड काठी घेवून सुबे दिवाणखानात चिंतातूर होवून येरझाऱ्या घालणाऱ्या ठाकूरच्या जवळ येवून म्हणाला...

"काय मुर्खासारखा बरळतोय बे...? आता अर्ध्या तासापूर्वीच राकेशला शिकवणी देवून गेली आहे... ती दिशाला झोपवायला गेली होती... इथे राकेशचं संपूर्ण अभ्यास अर्धवट राहिलं आहे... पुन्हा जावून व्यवस्थित पहा...!" ठाकूर उलट सुबे वरच डाफरत म्हणाले...

"मालक, हिंदीत ती म्हण आहे ना 'छोटा मुँह बडी बात...' मालक... तुम्ही म्हणलेलं खरं तर झालं नाही ना...??" सुबे थोडा जवळ येवून हळूच म्हणाला...

"काय...?" ठाकूर ने आतुरतेने सुबेकडे पाहत विचारले...

"हेच कि तिची वर्तणूक ठीक नाहीये... क्षमा करा मालक, पण राजूचा तर तिच्यावर कालपासूनच डोळा आहे... तो हि कुठे दिसत नाहीये... नवीन पोरगा आहे, गोड गोड बोलून कुठे घेवून तर...."

"बंद कर आपला मूर्खपणा, नाही तर तुझी जीभ छाटून टाकीन..." सुबेची गोष्ट ऐकताच ठाकूर साहेबांनी दात खात आपल्या एका हाताचा ठोसा दुसर्या हातावर दिला, "मी इथे असतांना वाड्यात कोणी हि हरकत केली तर जिवंत सोडणार नाही..."

"सुबे... ओ... सुबे...!" बाहेरून येणाऱ्या ह्या आवाजाने दोघांचंही लक्ष तिकडे केंद्रित झालं...

"मी लगेच आलो मालक..! कदाचित शेरा ने काही माहिती आणली असेल.."

"आत बोलाव त्याला..! आता मला चिंता व्हायला लागली आहे..." ठाकूर ची आतुरता त्याच्या सफेद पडलेल्या चेहऱ्यावर स्पष्ट झळकत होती...

"जी मालक...!" एवढं बोलून सुबे बाहेर निघाला आणि शेराला आत घेवून आला...

"मालक, पहारेकरी सांगत होता कि रघुची बायको आपल्या मुलीला दाखवण्यासाठी डॉक्टरांच्या जवळ गेली आहे... मालक, ती सांगत होती कि तिला ताप आला आहे..." शेराने आतमध्ये येताच ठाकूर समोर डोकं झुकवून माहिती दिली...

त्याची गोष्ट ऐकून ठाकूरने आपल्या कपाळावर हात मारला... त्याच्या मनात कोणास ठावूक काय काय येत होतं... पण बाहेरून तो ते दाखवत नव्हता, "आता तर खेळत होती चांगली... अचानक ताप कसा आला...? अरे, मला म्हणाली असती तर डॉक्टरांना इथेच नाही का आणलं असतं... सुबे गाडी काढ, आपण आत्ताच्या आत्ता डॉक्टरांच्या इथे जावून येवूयात... रघु पण इथे नाहीये... रात्र झाली आहे, जर कुठे काही अघटीत झालं तर मी कोणाला तोंड देखील दाखवायच्या लायकीचा राहणार नाही..."

"जी मालक...!" एवढं बोलून सुबे मागे वळला आणि नजरेनेच शेराला हि आपल्यासोबत येण्याचा इशारा केला...

ठाकूर डॉक्टरांकडे हि निर्मलाला न पाहून आपले हात एकमेकांना चोळत बसला... त्याने तिथेच बेडवर पहुडून आपल्या एका नोकराला बोलावले आणि त्याला गावात रघूच्या घरी जावून तिची माहिती आणायला सांगितली... पण तो हि काही वीस-एक मिनिटांनी पुन्हा परतला होता...

"आपल्या घरीही नाही आहे ती मालक... तिथे तर कुलूप लागलं आहे... मी शेजाऱ्यांना देखील विचारून आलोय... तिला जवळपास देखील कोणी पाहिलं नाही..." नोकराने परत आल्या आल्या ठाकूरला माहिती पुरवली होती...

ठाकूरचा पारा चढला होता... स्वतः त्याला काहीच समजत नव्हते कि ती आपल्या हातून निसटली ह्या गोष्टीवर राग करायचा किंवा त्याला डच्चू देवून पळून जाणाऱ्या 'विश्वासघातकी' निर्मला वर..

"अबे साल्यांनो, हरामखोरांनो...! ती गावात डॉक्टरांकडे गेली नाही, आपल्या घरी हि गेली नाही... मग ती गेली कुठे...? ती एवढ्या रात्री शेवटी वाड्याच्या बाहेर गेली तरी कशी...? रघुला काय तोंड दाखवणार मी...! एवढ्या रात्री कुठे ती शहरात तर... ए सुबे, इथे ये लवकर...!" ठाकूरने उभं राहत सुबेला आवाज दिला आणि तो येण्या आधीच ते बाहेर निघाले...

"जी मालक...!"

"मालक वालक सोड आणि लवकर गाडी चालू कर.." एवढं बोलून ठाकूर साहेब गाडीत बसले, "वाड्यात पोहोचताच दोन माणसांना गाडी देवून शहराकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर पाठवून दे... सालीला एवढ्या रात्री कोणतंच साधन मिळणार नाही.. चालतच जात असेल तर दोन किलोमीटर पेक्षा जास्त लांब गेली नसेल... आणि हो, दहा बारा लोकांना सांगून ठेव कि गावातील प्रत्येक घरात जावून तिला शोधून काढायचं... कोणास ठावूक साली कुठे लपून बसली असेल..."

एकाच श्वासात बोलून ठाकूरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि मग लगेच अचानक काहीतरी आठवल्यागत म्हणाला, "दोन चार लोकं जावून गावाच्या शेतांमध्ये हि चक्कर लावून येतील... असं वाटतंय काल रात्री रघूने मारहाण केल्यामुळे संतापून निघून गेली असेल..." ठाकूर पूर्ण रस्त्यात आपले हात चोळत, काही ना काही तरी बडबडत होता...

***************

"आपण एवढ्या रात्री मोठ्या आईच्या घरी का जातोय मम्मी...?" दिशाने मम्मीचं बोट पकडून, तिच्यासोबत पटपट चालत म्हणाली... खूप दूरपर्यंत तरी निर्मलाने तिला उचलून घेतलं होतं... पण आदल्या दिवशीच्या मारहाणी मुळे आणि आता शांत रात्रीत अजून कोणता प्रसंग होण्याच्या भीतीने तिच्यात हिम्मत उरली नव्हती कि ती तिला अजून उचलून घेवून जास्त लांब ती चालू शकली असती...

"बडबड नको करूस बेटा... बस तू चालत राह..." पूर्णपणे घाबरलेल्या निर्मलाने तिचं बोट सोडून तिचा हात धरला...

"पण दिवसा गेलो असतो तर मस्तपैकी बसमध्ये बसून गेलो असतो ना..." दिशा निराश होत म्हणाली, "माझे पाय दुखायला लागले आहेत मम्मी..! आता अजून किती लांब आहे मोठ्या आईचं गाव...?"

"ये..." निर्मलाने दिशाला पुन्हा एकदा उचलून घेतलं... तिला स्वतःला देखील माहित नव्हतं कि शेताच्या पायवाटेने तिचं स्वतःचं गाव किती लांब असेल... तिला तर हेही माहित नव्हतं कि हि पायवाट तिला तिच्या गावाच्या जवळ आणत आहे कि उलट अजूनच लांब घेवून जात आहे... तिला तर बस फक्त आजची हि भयानक आणि अपशकुनी रात्र घालवायची होती... तिला जितकं होवू शकतं, तितकं लांब चालत जायचं होतं... ठाकूरच्या कैदेतून लांब, तिला त्याच्या अत्यंत दुष्ट हेतूपासून लांब जायचे होते...

आपला भूतकाळ आणि वर्तमान काळ आठवून तिच्या अंगावर दरवेळी शहारे यायचे... तिच्या निरुपयोगी नवर्यामध्ये तिची रक्षा करण्यासाठी काहीच आकांक्षा आणि सामर्थ्य हि नव्हतं...!

रात्री रघुने तिला केलेली शिवीगाळ आणि हाडंतोड मारहाण निर्मलासाठी काय हे नवीन नव्हते... ती पहिल्या रात्री पासूनच हे सहन करण्यासाठी लाचार होती... रघुने तेव्हापासूनच ह्या निरपराध अबलेला आपल्या क्रोधाचा शिकार बनवायला सुरुवात केली होती; जेव्हा वीस वर्षांच्या निर्मलाला आपल्या कॉलेजचा अभ्यास अर्धवट सोडून तीस वर्षांच्या रघुच्या घरी आपल्या मोठ्या बहिणीची जागा घेण्यासाठी यावं लागलं होतं... त्याच दिवसांपासून तिच्या छोट्याश्या मनाने, कोणास ठावूक किती तरी आशेला आणि भावी स्वप्नांना तिने तिच्या स्वप्नामध्ये तुडवल्या होत्या आणि पाश्विक क्रूरतेने नवीन गोष्टी तिच्यावर थोपवल्या जात होत्या... रघुच्या घृणास्पद जीवनात, पहिल्यापासूनच तडकलेल्या निर्मलाच्या भावना, त्याच दिवशी विखुरल्या गेल्या होत्या...

पण निर्मला करणार तरी काय...? जेव्हा तिने ह्याविषयी तिच्या आईला सांगण्याचा प्रयत्न केला तर तिच्या आईने दरवेळी प्रमाणे, तिलाच ना,री असल्याचा धडा शिकवायला सुरुवात केली, "तर काय झालं पागल..! तुझ्या नवर्यानेच तर तुला मारलं आहे... जर हात उचलला तर कोणता मोठा डोंगर कोसळला... मी पण तर तुझ्या बाबांचा मार खावून खावूनच तर हुशार झाली आहे... तुला तर त्याच्या खालीच राहायचं आहे ना...! हि ह्या समाजाची परंपरा आहे बेटा...!"

आणि त्याच दिवसापासून तिने कधीच कोणा समोर रघूच्या दुष्कर्माचं रडगाणं गायलं नाही... दररोज रात्री मार खाल्ल्यानंतर 'ना,री' होण्याच्या शिक्षेवर स्फुंदत स्फुंदत उपाशी पोटी झोपण्याची तिची सवयच बनली होती... पण तरीही तिने कधीच रघुला उपाशी पोट झोपू दिलं नाही; तो कसा हि असला तरी त्यासाठी तिला, त्याच्या लाथा-बुक्क्या किंवा शिवीगाळ अजून मिळाले तरी चालेल...

कॉलेजमध्ये निर्मलाला 'आजची भारतीय नारी' ह्या विषयावर तिने दिलेल्या क्रांतिकारी भाषणाला प्रथम पारीतोशिका सोबतच मिळालेल्या प्रमाण-पत्रकावर रघूने काळा चष्मा घालून स्टुडिओमध्ये काढलेला आपला फोटो लावून एका तुटलेल्या काचेच्या फोटो फ्रेम मध्ये फिट करून ठेवला होता.... स्वतः निर्मालानेच रघुला ते प्रमाणपत्र हाच विचार करून दिला कि 'चला कमीत कमीत त्याचा उपयोग कश्यासाठी तरी झाला'

आता निर्मला 'नारी' ह्या शब्दाला, आणि त्याच्या वास्तविक अर्थाला समजून चुकली होती... नारी, म्हणजे ह्या पृथ्वीतलावरचा एकमात्र भाषाशील निष्पाप जीव, ज्याच्या वाटेत प्रत्येक पावलावर फक्त दुखः आणि समाजाच्या बेड्याच येतात... स्वप्न पाहायला ना..! आपल्या जीवनातला महात्वाहून महत्वाचा निर्णय स्वतः घेण्यासाठी ना...! अत्याचाराचा विरोध करण्यासाठी ना...! 'ना' करण्यासाठी हि ना...! ह्याचा अर्थ " ना,री...! "

"मला भूक लागली आहे मम्मी... आज तु मला जेवण पण दिलं नाहीस..." आईच्या कुशीत असलेल्या दिशाला कोठे माहित होतं कि आज तिची भूक संपण्याच्याही कतीतरी जास्त निर्मलासाठी स्वतःला एका निर्दयी रानटी, आणि हवशि जनावराच्या शिकारीपासून वाचवणं जरुरी होतं... निर्मलाच्या डोळ्यात अश्रू तरळले आणि तिने दिशाला आणखीन जोरात आपल्या छातीशी लावून घेतलं, "बस सोनू... झोपून जा... मी...."

बोलता बोलता अचानक निर्मलाला आठवलं कि ती एका उसाच्या शेतातून चालत आहे... दिशाची भूक भागवण्यासाठी ह्याही पेक्षा अजून सोप्पा उपाय तिच्या जवळ नव्हता... ह्याच निमित्ताने ती थोडावेळ आरामही करेल... निर्मलाने विचार केला आणि दिशाला खाली उतरवलं, "उस खाणार बेटा...?"

"होय, पण घर आणखीन किती लांब आहे मम्मी...? मला काळोखात भीती वाटतेय..." दिशा आजूबाजूला पाहत म्हणाली...

"भीती...! कसली भीती बेटा...?" निर्मलाने जवळच्याच एका शेतातून एक उस तोडून आणून तिथेच सुकलेल्या गवतावर बसून ती त्याला सोलायला लागली, "चांदणं आहे ना उजेडासाठी, आणि मी पण तर आहे तुझ्यासोबत... ये माझ्या कुशीत बस आणि हे घे गोड गोड उस खा... आणि मला सांग कसा वाटला उस...?"

दिशाला समजावता समजावता निर्मलाचं स्वतःच मन कोणत्या तरी अघटीत भयाने व्यापलं गेलं होतं... कोणास ठावूक इथल्या निर्जन ठिकाणी कधी कोणत्या क्षणी, कोणतं नवीन वादळ दोघांवर येवून तुटून पडेल...

तिचं दुर्दैव म्हणा निर्मला हे सर्व आपल्या मनात काढून टाकण्याचा प्रयत्न करतच होती कि दुर्दैवाने एक दुर्दैवी घटना घडलीच....

[ क्रमशः ]

Thursday, 12 February 2015

~ ~ प्यार वाली लव स्टोरी...{एक लघु प्रेम कथा...} ~ ~

प्यार वाली लव स्टोरी... {एक लघु प्रेम कथा...}




सन १९९२ - १९९३

"कोठे आहे मी...? मी तर माझ्या खोलीत झोपेची गोळी घेऊन झोपले होते. इथे आले कशी मी..? कोणाची खोली आहे हि...?" डोळे उघडताच अनघाच्या मनात असंख्य प्रश्नांनी घर केले, पण त्या घराला अनामिक भयाने व्यापले होते.

हळूच पलंगावरून उतरुन धडधडत्या ह्रदयाने खोलीतून ती बाहेर येते.... पाहते तर काय त्या खोलीसमोरच्या किचनमध्ये कोणीतरी आहे.

"अरे हा तर आदित्य..! ह्याने मला इथे का आणले आहे?" आदित्य तिचा क्लासमेट तर होताच व शेजारी सुद्दा. आदित्य आणी अनघाचे कुटूंब एकमेकांचे वैरी होते. दररोज त्यांच्या कुटूंबियांमध्ये कोणत्या ना कोणत्या कारणावरुन खडाजंगी व्हायची.. अनघा एक कोळी तर आदित्य ब्राह्मण परिवारातील एकुलता एक मुलगा होता. त्यांच्या कुटुंबातील भांडणे इतकी विकोपाला गेली होती कि ते दोघे एकमेकांना पाहून रस्ता बदलायचे.

"हा माझ्यावर सूड तर उगवत नाही ना...?" हा विचार येताक्षणी तिच्या मनातील भीतीवर संतापाने मात केली आणि कोणताही विचार न करता तिने समोरच्या टेबला वरील फ्लॉवरपॉटने पाठमोऱ्या आदित्यच्या डोक्यावर आघात केला... त्या आघाताने आदित्य धडपडत कोसळला कोसळलेल्या आदित्यकडे दुर्लक्ष करून अनघाने तिच्या घराकडे धाव घेतली. पण घरासमोरचे ते दृश्य पाहून भयाने थिजून ती जागच्या जागी उभी राहते.

अर्ध्या जळलेल्या घरासमोर तिच्या आई-बाबांचा मृतदेह तर दाराजवळ लहान बहिण स्नेहलचा निर्वस्त्र मृतदेह पडला होता. भांबावलेल्या अवस्थेत ती आजूबाजूला नजर टाकते. त्या नजरेच्या दृष्टीस पडते संपूर्ण चाळीतील तेच भयंकर दृश्य. पूर्ण चाळीत आक्रोशच आक्रोश. खूप विदारक दृश्य होतं ते तिच्यासाठी.... तिच्या पायातले त्राण गळून पडले अन तिथेच बसून हुंदके देत ती रडू लागली.

तेवढ्यात स्वतःला सावरून आणि आपलं डोकं एका हाताने पकडून आदित्य तेथे येतो. त्याला पाहताच ती पाळायला पाहते. पण आदित्य तिला पकडून पुन्हा खेचत घरात आणतो व आतून दरवाजा बंद करायला लागतो. अनघाचे लक्ष घराच्या कोपर्यात पडलेल्या हॉकी वर पडते.. ती पळत जावून हॉकी आणते अन दरवाजा बंद करून वळलेल्या आदित्यच्या पोटात मारून लगेच दरवाजा उघडायला लागते.. आदित्य पोटात होणाऱ्या वेदनेने कळवळतो तरीही त्या वेदनेकडे दुर्लक्ष करून तिला पुन्हा पकडतो.

"वेड लागलंय का तुला...? कोठे निघालीस...? बाहेर दंगली चालू आहेत. मानवरूपी पशूंनी थैमान घातले आहे... तुला पाहताच ते जनावरासारखे तुटून पडतील तुझ्यावर..." आदित्य आपलं पोट पकडत म्हणाला...

हैराण झालेल्या अनघाच्या तोंडातून शब्दच फुटत नाहीत... तरी कसेबसे ती उच्चारते, "द..द.. दंगल... कसली दंगल...?"

"कसली काय...? जाती धर्मावरून चालली आहेत हि दंगल... दंगल करण्यासाठी अगदी लहान कारण हि पुरेसे आहे... एका ग्रुपने ट्रेन जाळली... आणि दुसऱ्या ग्रुपच्या लोकांनी लोकांची घरे जाळली... चहूकडे दहशतीचं वातावरण आहे... बाहेर रक्ताची होळी खेळली जात आहे..." आदित्य म्हणाला...

"माझ्या घरच्यांनी कोणाचं काय वाकडं केलं होतं...??" अनघा दाटून आलेल्या कंठाने म्हणते...

"वाकडं तर त्या लोकांनीही केले नव्हते जे ट्रेनमध्ये होते... बस येवढं समजून जा कि करतं कोणी आणि निस्तरत कोणी... सर्व काही राजकारणाचा खेळ आहे ग..." आदित्य म्हणाला...

"तू मला इथे का घेवून आला आहेस..? सूड घेण्यासाठी...?" अनघाने विचारले...

"जेव्हा मला माहित पडलं कि ट्रेन जाळली तेव्हा मीही खूप क्रोधीत झालो..." आदित्यचे बोलणे तोडत अनघा म्हणाली, "हो ना का नाही येणार तुला राग... रागीष्ट कुठला..."

"अनघा..." आदित्य तिच्यावर डाफरत म्हणाला, "माझे आई-बाबा त्या ट्रेनच्या आगीत जळून वारले..." या वाक्यासरशी डोळ्यात कोठेतरी दडून बसलेल्या अश्रूंना वाट सापडली अन ते अश्रू खळकन आदित्यच्या गालांवर ओघळले...

"तर तर माझे आई-बाबा हि कोठे जिवंत आहेत... आणि स्नेहलचा तर बलात्कार झालेला वाटतोय... तुझा हिशोब झाला ना बराबर... आता जाऊ दे मला..." अनघा रडत म्हणाली...

"हे सगळे मी नाही केलं समजलीस... तुला इथे उचलून आणलं कारण स्नेहल वर झालेला बलात्कार बघवला नाही गेला मला... रात्रीचे २ वाजलेत आता... बाहेर कर्फ्यू लागला आहे... सध्याची परिस्थिती खूप बिकट आहे... जेव्हा हे वातावरण निवळेल तेव्हा तु हवे तेथे जाऊ शकतेस..."

"तुझे उपकार घेण्यापेक्षा जीव देणे मान्य आहे मला..." एवढे बोलून ती किचनकडे धाव घेते... ओट्यावरचा सुरा उचलून ती आपली नस कापायला लागणार तर आदित्य धावत येवून तिच्या हातातील तो सुरा हिसकावून घेतो आणि तिच्या कानशीलाखाली लगावतो... त्या प्रहाराने अनघा धडपडत खाली कोसळते अन रडायला लागते...

"गप्प बस... बाहेर मनुष्य रुपी राक्षस फिरत आहेत... कोणाला शंका जरी आली कि आपण येथे आहोत तर गडबड होईल..." आदित्य...

"आता मी रडूही शकत नाही का..? माझ्याजवळ जगण्यासाठी उरलं तरी काय...? हे अश्रूच ना... त्यांना तरी वाहू दे..." अनघा स्फुंदत म्हणाली...

आदित्य काहीही न बोलता किचन मधून त्याच्या खोलीमध्ये येतो आणि अनघा पहिल्यांदा जिथे झोपलेली त्या खोलीत स्फुंदत स्फुंदत जाते...

तिकडे आदित्य हि त्याच्या खोलीमध्ये आई-बाबांच्या आठवणीने व्याकूळ होवून अश्रू ढाळत असतो...

त्याचवेळी दूरवरून गाण्याचे स्वर ऐकू येत होते,

"तेरा गम मेरा गम, एक जैसा सनम...
हम दोनो कि एक कहानी, आजा लग जा गले दिल जानी..."

-------------------------------------------------

दुसऱ्या दिवशी सकाळी कसल्यातरी आवाजाने अनघाचे डोळे उघडले.. नुकत्याच उघडलेल्या त्या डोळ्यांमध्ये साखर झोपे ऐवजी भीतीचे भाव तरळले.. आणि रात्रीचे भयानक क्षण डोळ्यांसमोरून सरकू लागले... कसल्याशा आवाजाने ती भानावर आली... गालावरील अश्रू पुसून त्या आवाजाच्या दिशेने ती निघाली... तो आवाज किचन मधून येत होता... किचनमध्ये डोकावून पाहते तर काय आदित्य नाश्ता बनवत होता... त्याची ती धडपड पाहून अनघाच्या चेहऱ्यावर क्षणभर का होईना पण हसू आले... तिच्या त्या हसण्याच्या आवाजाने... आदित्यचे लक्ष अनघाकडे जातं...

आदित्य विचारतो, "काय खाणारेस...?"

"विष असेल तर दे मला..."

"ते असते तर तुला न विचारताच दिले असते जोक्स अपार्ट... हे बघ चपात्या जरा विचित्र आकाराच्या बनल्या आहेत... हेच खावे लागेल... शिट... ईईईई... फु..फु.."

"काय झालं...?"

"अगं काहीच नाही बोट भाजलं...?" आदित्य...

"पहिल्यांदाच स्वयंपाक करतोयस तू...??"

"हो... कधी वाटले नव्हते अशी वेळ येईल पण आता शिकावे लागणार..."

काही वेळ विचार करून अनघा म्हणते, "सरक बाजूला, मी बनवते..."

"नको कशाला उगाच त्रास घेतेस तू.. बनवेन ना मी..."

"अररे... सरक तरी... जर तुला बनवता येत नसेल तर कसे काय जेवण बनवणार तू...??"

"बाजूला होईन पण एका अटीवर..."

"कोणती अट...??"

"तुलाही खावं लागणार..."

"मला भूक नाहीये..."

"थोडं तरी खा..."

"नको..."

"अगं पण..."

"आदित्य तुला कळत नाही का.... मी एकदा नाही म्हणाले ना... मग का विचारतोय पुन्हा पुन्हा..."

"मला कळतंय पण तुला कळत नाही... मी समजू शकतो अनघा, तुझ्याच प्रमाणे मी हि माझ्या कुटुंबाला हरवून बसलो.... जे हरवले आहे ते परत मिळणे अशक्य आहे... हीच वास्तुस्थिती आहे... ह्या वस्तुस्थितीचा स्वीकार करून आपल्याला जगायलाच हवे... आणि जगण्यासाठी खावे तर लागतेच ना..."

"अरे पण... माझी तर जगण्याची इच्छाच संपली आहे... का आणि कोणासाठी जिवंत राहू मी...?"

"अरे मी हि हाच विचार करत होतो... पण जेव्हा तुला इथे आणले तेव्हा असे वाटले कि जणू काही मला माझ्या जगण्याचा उद्देश मिळाला...."

"पण माझा तर असा काहीच उद्देश हि नाही..."

"का नाही...? आहे ना एक... तू मला चांगले जेवण बनवायला शिकव... हे बघ... बाहेरचे वातावरण अजूनही धुसमुसत आहे... पण हि वेळ हि निघून जाइल... कर्फ्यू निघाला कि मी तुला तू सांगशील त्या तुझ्या सुरक्षित ठिकाणी पोहोचवेल..." आदित्य हलकेच हासत हासत म्हणाला...

अनघा हि कसेबसे हासत म्हणाली, "चल सरक बाजूला आणि मला जेवण बनवू दे..."

स्वयंपाक आटोपल्यावर अनघा आदित्यला जेवायला बोलावते... तर आदित्य म्हणाला, "तू कबूल केले होते थोडेसे खाशील म्हणून..."

अनघा, "अरे हो रे, पण मी अजून फ्रेश हि नाही झाले... आमच्याकडे स्नान केल्यानंतरच किचनमध्ये यायची परवानगी मिळते... तुझी धडपड पाहिली त्यात तुझे बोट देखील भाजले म्हणून मग........"

आदित्य, "ठीक आहे... तू फ्रेश होवून ये... मी वाट पाहतो तोपर्यंत..."

थोड्यावेळाने अनघा तिचे आवरून किचन मध्ये येते तर आदित्यने किचन एकदम स्वच्छ करून ठेवले होते...

अनघा, "तर हे हि गुण आहेत तुझ्याकडे..."
आदित्य, "चल जेवूया... खूप भूक लागली आहे..."

जेवतांना दोघेही खूप शांत होते... अनघा मनातल्या मनात विचार करते कि ज्या माणसाचे तोंड हि पाहणे पसंत नव्हते आज त्याच्यासाठी मी स्वयंपाक करेल असे स्वप्नात हि आले नव्हते कधी... त्याच वेळी आदित्याच्याही मनात हेच विचार होते, 'काय खेळ आहे नियतीचा ज्या मुलीचा तिरस्कार करायचो तिच्यासाठी काय काय करावे लागत आहे... कदाचित यालाच माणुसकी म्हणत असतील...' तेवढ्यात आदित्याची नजर अनघाच्या नजरेस मिळाली... हि नजरानजर टाळण्यासाठी तो खाली मान घालून जेवू लागतो... दोघांमध्ये निर्माण झालेल्या शांततेचा भंग करत अनघाने आदित्यला विचारले,

"तू मला माझ्या पुण्यात कोथरूडमध्ये राहणाऱ्या मावशीकडे पाठवू शकतो...???"

"काळजी करू नको परिस्थिती ठीक झाल्यावर सर्वात आधी हेच काम करेन मी..."

दिवसामागून दिवस जावू लागले... एकमेकांच्या साथीत त्यांच्या मनातील दुखाचा पूर ओसरू लागला... तिरस्कार गळून पडला होता आणि त्याची जागा मैत्रीने घेतली होती... त्या घरात त्या दोघांशिवाय दुसरे कोणीच नव्हते... त्या घरावरील अबोल्याचे ढग सारून मैत्रीचे मोकळे निळे स्वच्छ आकाश दिसत होते... कधी लाडीगोडीने तर कधी एकमेकांचे रुसवे फुगवे काढण्यात वेळ कसा जात होता कळतच नव्हते... घरच्यांच्या आठवणींमुळे नयनाच्या कोपर्यातून बरसणारे अश्रू एकमेकांच्या सहवासात विरून जात होते... ऐके दिवशी मस्ती-मस्ती मध्ये आदित्य अनघाला म्हणाला, "तू इथून गेल्यावर माझे कसे होणार...?? माझ्यासाठी चांगले जेवण कोण बनवणार...?? सवय झाली आहे तुझी आता..."

"तू लग्न कर... सर्व काही ठीक होईल..."

"तरीही तुझी आठवण आल्यावर...??"

"पत्र लिहित जा ना तू मला..."

आज मस्करीत झालेल्या विषयावर दोघेही विचार करत होते... अनाघालाही आदित्यच्या सोबतीची सवय झाली होती... एकमेकांपासून वेगळे होण्याचा आणि विरहाचा विचार हि दोघांना सहन होत नव्हता... त्या विचाराने कोठेतरी दुखत होते पण त्या दुखण्याचा अर्थ त्यांना उमजत नव्हता...

-------------------------------------------------

एका महिन्या नंतर......

सकाळी अनघा किचन आवरत होती तेवढ्यात आदित्य तिथे आला व तिला म्हणाला, "कर्फ्यू निघाला आहे... मी तिकीट बुक करून येतो... काळजी नको करू... मी लवकर येतो..."

"आदित्य काळजी घे रे..."

आदित्य तिकीट आणायला जातो... अनघा किचन आवरून खोलीमध्ये येते... मावशीकडे जाण्याचा आनंद तर होता... पण या आनंदावर आदित्य पासून दूर जाण्याचे दुख मात करत होते... या विचारांमध्ये ती उदास होते व कधी तरी झोपेच्या आधीन होते...

इकडे आदित्यच्या मनातही खळबळ माजली होती... 'आपण तिला पाठवतोय ते खरे... पण... मी... कसा राहू शकतो.... सवय झाली आहे तिची... सगळा गोंधळ माजलाय मनात भावनांचा... जाउदे.. तिकीट तर बुक करूयात नंतरचे नंतर पाहूया...'

आदित्य परततो व तिकीट कपाटात ठेवून अनघाला शोधतो... तर ती तिच्या रूममध्ये झोपली होती... आज प्रथमच आदित्य तिच्या चेहऱ्याकडे निरखून पाहत होता.... तिच्या चेहऱ्यावर आलेली केसांची बट त्याला मोहात पाडत होती... त्या मोहाला बाजूला सारून आदित्य पाणी पिण्यासाठी किचनमध्ये जातो... तेवढ्यात त्याला अनघाच्या किंचाळण्याचा आवाज येतो... त्या आवाजासरशी आदित्यने अनघाच्या रूमकडे धाव घेतली... तिच्याजवळ पोहोचतो न पोहोचतो तेच ती त्याला घट्ट मिठी मारते... तिच्या मिठीने बावरलेल्या आदित्यला जेव्हा तिच्या भीतीची जाणीव होते तेव्हा तो मायेने तिच्या केसांवरून हात फिरवत विचारतो, "काय झाले...? काय झाले अनु...? अगं बोल ना... वाईट स्वप्न पडले का...??"

अनघा, "हून..."

"अगं स्वप्न होते ते... काही नाही होत... मी आहे ना इथे..."

अनघाला किती सुरक्षित वाटत होते... आपण आदित्यच्या मिठीत असल्याचे कळताच ती लाजेने झटकन त्याच्यापासून दूर झाली... हृदयात प्रेमाची फुटलेली पालवी दोघांच्याही मनात स्पष्ट दिसत होती... आदित्यच्या डोळ्यांसमोरून ती त्याच्या मिठीत असल्याचे दृश्य सरायलाच तयार नव्हते... इकडे आदित्यच्या मिठीचे स्पर्श अन त्याने मारलेली हाक अनघाच्या गालांवर लाली पसरवत होती...

काहीतरी बोलायचे म्हणून आदित्य म्हणाला, "अजून ५ दिवस फक्त... मग तू तुझ्या मावशीच्या घरी असशील..."

"५ दिवसांचा काही अर्थ आहे का..? मला इथे कोणती भीती कोणता त्रास आहे का...??"

आपल्या भावनांना आवर घालत आदित्य म्हणाला, "मग थांबना... जर कोणतीच भीती नाही तर..."

अनघा विचारते, "तुला वाटत असेल तर थांबते मी इथे..."

"नाही नाही... मी थट्टा करत होतो... असे असते तर मी तिकीट बुक केली असती का...??" हे बोलतांना आपले पाणावलेले डोळे तिला दिसू नये म्हणून तिथून तो निघून जातो...

त्याच्या त्या जाणाऱ्या पाठमोर्या आकृतीकडे पाहून दुखणे अक्रांधणारे अनघाचे मन म्हणत असते, 'आदित्य एकदा थांबवून बघ... मी तुला सोडून कोठे हि जाणार नाही... प्लीज एकदा म्हण तरी..."

या पाच दिवसांमध्ये, त्यांच्या जीवाची नुसती घालमेल सुरु होती... एकमेकांसमोर आले तर नजर चुकवून बोलायचे... हृदयातील भावना ओठांवर होत्या परंतु त्या व्यक्त होत नव्हत्या... प्रेम व्यक्त करण्यास निघणारे शब्द घशातच अडकत होते... चिवचिवाट करणारे पक्षी विरहाच्या जाणीवेने जणू मूक झाले होते...

अखेर ती रात्र येवून ठेपली... ती रात्र आदित्य आणि अनघाच्या सोबतीची शेवटची साक्षीदार ठरणार होती... या ५ दिवसांत एकमेकांपासून दूर पळणारे आज सोबत बसून गप्पा मारत होते... कॉलेज, मूवी, क्रिकेट, सापडेल त्या विषयावर बोलून एक-दुसऱ्याच्या सानिध्यात राहण्याचा आनंद लुटत होते... मनात उफाळून येणाऱ्या प्रेमाबद्दल मात्र कोणीही पुढाकार घेवून बोलेना... जगभराच्या वार्ता करता करता कधी तरी दोघे झोपेच्या आधीन झाले....

अचानक पायाजवळ होणाऱ्या कसल्या तरी स्पर्शाने आदित्यचे डोळे उघडतात...

"अगं...! हे काय करतेस...??"

"माझ्या देवाच्या पाया पडत आहे... तू नसता तर कदाचित आज मी जिवंतही नसते..."

"मी कोण आहे...??? हि सर्व देवाची कृपा..." घड्याळाकडे पाहत तो म्हणाला, "५ वाजले आहे... लवकर तयार हो.... ६ ची ट्रेन आहे... आपल्यांना उशीर झाला तर..."

अनघा उठून तिथून निघते आणि मनातल्या मनात म्हणते, ' मला थांबव आदित्य...'

'तू थांबू शकत नाही का, अनघा...??" आदित्य हि मनातल्या मनात म्हणतो...

नक्की काय चाललय त्यांच्या मनात. हे कसलं द्वंद्व आहे. एका नवीन प्रेमाचं अंकुर त्यांच्यामध्ये निर्माण झालेलं असतं....

--------------------------------------------------

५.३० वाजता आदित्य, अनघाला आपल्या बाईकवर रेल्वे स्टेशनकडे आणतो...

अनघाला तिच्या ट्रेनमध्ये बसवून आदित्य म्हणतो, "एक सर्प्राइज देवू का...??"

"काय..??"

"मी पण तुझ्या सोबत येत आहे..."

"खरंच...!!!"

"नाही तर काय... मी काय असल्या परीस्थित तुला एकटीला पुण्याला पाठवणार आहे..."

"तू माणूस आहेस कि देव...?? कोण आहेस तू...??.. मला काहीच समजत नाहीये..."

"मी एक सर्वसामान्य माणूस आहे जो तुझ्यावर......"

"तुझ्यावर..... काय...??" अनघा अधीर होते ते ऐकण्यासाठी...

"काहीच नाही..."

आदित्य मनात ती गोष्ट पूर्ण करतो, ..... ' जो तुझ्यावर खूप खूप प्रेम करतो... '

जी गोष्ट अनघा ऐकण्यासाठी उतावीळ झालेली असते... ती गोष्ट आदित्य आपल्या मनात म्हणत असतो...

ट्रेन चालायला सुरुवात होते... आदित्य आणि अनघा ट्रेनमध्ये हि खूप बोलत असतात... बोलता बोलता ते कधी पुण्याला पोहोचतात त्यांनाच माहित पडत नाही....

ट्रेनमधून उतरते वेळी अनघाचं मन खूप जड झालेलं असतं.... ती विचार करत असते, ' माहित नाही आता कधी आदित्यशी भेटायला मिळेल... '

"अरे विचार काय करत बसली आहेस... उतर लवकर...."

त्याच्या आवाजाने ती विचाराच्या दुनियेतून बाहेर येते आणि जड पावलांनी ती ट्रेनमधून उतरते...

"चल आता कोथरूडसाठी रिक्षा करूयात..."

"तू मला मावशीच्या घरापर्यंत सोडायला येतोयस का...??"

"मग काय... ह्याच बहाण्याने तुझी संगत आणखीन वाढेल..."

हे ऐकून अनघा स्मित हास्य देते...

आदित्य रिक्षा घेवून येतो आणि ते दोघे रिक्षात बसून कोथरूडकडे निघतात...

अनघा पूर्ण रस्त्यात कोणत्या तरी विचारात बुडालेली असते... आदित्य देखील गप्पच असतो...

एक तासाने रिक्षावाला कोथरूडला रिक्षा थांबवून विचारतो, "कुठे जायचे आहे... कोणता पत्ता आहे काय...??"

"हो... काका इथेच उतरवा.... आदित्य, माझ्या मावशीचं घर समोरच्या चाळीत आहे..."

दोघेही रिक्षा तून उतरतात....

थोडावेळ दोघेही तिथेच थिजून शांत उभे राहतात...

"आदित्य, आता काय बोलू... तुझे हे उपकार फेडू तरी कसे...?"

"उपकार तू देवाचे फेड... ज्याने आपल्याला हे जग पाहण्याची अजून एक संधी दिली... यात माझे कसले उपकार...?"

"कधी जेवण खराब झाले असेल, कधी तुला चुकून दुखावले असेल तर माफ कर..." भरलेल्या गळ्याने काळजावर दगड ठेवून तिने पुढचे शब्द उच्चारले, "आणि लवकर लग्न कर... एकटा राहू नकोस.... तसंही तुला जेवण बनवता कोठे येतं...?" कसनुस हासत ती म्हणाली...

"ठीक आहे... ठीक आहे... आता रडवणार आहेस का...? चल जा... तुझ्या मावशीच्या घरी..."

"तू घरी नाही येणार..."

"नाही... नको... तू जा..."

"आदित्य काळजी घे..." ती जाण्यासाठी निघाली आणि पुन्हा वळून म्हणाली, "त्या दिवशी फ्लॉवरपॉट मारला त्याबद्दल क्षमा कर..."

"आणि त्या हॉकीचे काय...??"

हसून अनघा म्हणाली, "हो हो... त्यासाठी देखील..."

"ठीक आहे... तू जा आता..."

अनघा दुखी मनाने चालू लागली... अन आदित्य तिथेच उभा राहून तिच्या दूर जाणाऱ्या आकृतीला न्याहाळत उभा असतो... त्या दुकानाच्या मागे जाताना, एक नजर वळून ती आदित्यला पाहते... दोघांनीही एकमेकांना वेदनादायक निरोप दिला....

अनघा जेव्हा त्याच्या दृष्टीआड होते तेव्हा आदित्य मागे वळून आपले डोळे पुसत तिथून निघतो...

'माहित नाही मी कसा जगू शकतो अनघा शिवाय...?? काश...! एकदा तिला बोललो असतो... ती पण माझ्यावर प्रेम करते काय...?? असं वाटतं खरं... पण काहीच बोलू शकत नाही... तिच्या शिवाय माझे पुढचे आयुष्य हे असंच काळोखाने भरलेले असणार होते का? मी जणु आधुनिक काळातला देवदास झालो होतो. ' आदित्य चालता चालता विचार करत असतो...

अचानक त्याला मागून आवाज येतो....

"आदित्य...!!! थांब..."

आदित्य मागे वळून पाहतो...

"अरे तू रडतेस का... तुला तर आपल्यांकडे जातेवेळी खुश व्हायला पाहिजे..."

"तुझ्या पेक्षा जास्त माझं आपलं कोणी असू शकतं का... आदित्य... मला स्वतः पासून प्लीज दूर नको करूस आदित्य..."

आदित्यच्या डोळ्यातून सुद्धा अश्रूंच्या धारा वाहायला लागतात आणि तो पळत जावून अनघाला मिठीत घेवून म्हणतो, "मग का जात होतीस तू मला सोडून...??"

"तू मला थांबवू शकत नव्हतास का...??" अनघा त्याच्या छातीवर एक प्रेमाने मुक्का मारत म्हणते...

"थांबवलं असतं पण मला काय माहित तू थांबनारेस कि नाही...ते.."

"तू विचारून तरी पाहिलं पाहिजे होतं..."

"ओह्ह.... अनघा.... आय लव्ह यु सो मच..."

"आय लव्ह यु टू... आदित्य..."

"मला काहीच समजत नव्हते कि मी मुंबईला परतणार तरी कसा..."

"आणि मी विचार करत होते कि मी तुझ्याविना कशी जगणार..."

"बरं झालं तू परतली नाही तर पुण्यातून माझा मृतदेहच गेला असता मुंबईला..."

"असं नको बोलूस प्लीज... मी का नाही आली असती... आई, बाबा आणि स्नेहलला तर हरवून बसली आहे... तुला नाही हरवून बसायचं होतं आदित्य..."

किती क्षण.. किती वेळ .. ते दोघं एकमेकांच्या मिठीत होते काय माहीत.... जणु त्यांना स्वभोवतालचा पुर्ण विसर पडला होता.... जणु आजुबाजुला काही नव्हतेच.. कदाचीत ते ह्या दुनियेत.. ह्या पृथ्वीवरच नव्हतेच.. बेफिकीर होवून ते एकमेकांना आलिंगण देवून उभे होते... कदाचित हेच प्रेम असतं....

"तुला माहित आहे... मी तुला मुळीच लाईक करायचो नाही..."

"मी पण तुझ्यावर खूप घृणा करायची..."

"असं कसं झालं...? असं वाटतंय हे सर्व स्वप्नच आहे... आता मागे वळून बघतो तर पश्चाताप होतो, वाटते जे घडले ते घडायला नको होते, तर आज हे दुःखाचे, विरहाचे क्षण नशिबी आलेच नसते..." आदित्यने  हलक्याच हाताने चेहर्यावर पसरलेले तिचे केस तिच्या कानामागे सरकवले....

"हे तर माहित नाही... पण मला आपल्यापासून दूर नको करूस आदित्य... तुझ्याशिवाय मी जगूच शकत नाही..."

खुपच इंटेन्स क्षण होता तो.... अनघाच्या घरापासुन ती लोकं फक्त काही पावलं दुर होते... तिच्या घरातुन कोणीही बाहेर येऊ शकलं असतं, किंवा तिच्याघरी जाणार्या कुणीही त्यांना पाहीलं असतं.... पण त्या लव्ह-बर्ड्स ना कसलीच चिंता नव्हती, कश्याचेच भान नव्हते....

आदित्यने त्याचा चेहरा तिच्या चेहर्याच्या अजुन जवळ न्हेला.... इतक्या जवळ की तिच्या डोळ्यांची होणारी हालचाल त्याला जाणवत होती, तिच्या ओठांवरच्या लिप्स्टीकचा सुगंध त्याला मोहवत होता.... त्याला कसलीच घाई करायची नव्हती....

किती क्षण उलटुन गेले कुणास ठाऊक, कदाचीत फक्त १ सेकंद कदाचीत कितीतरी मिनिट्स.. शेवटी तो वेट सहनशक्तीच्या पार गेला, कुणी कुणाला पहील्यांदा किस केलं माहीत नाही, पण पुढेचे कित्तेक क्षण ते दोघे एकमेकांवर चुंबनांचा वर्षाव करत राहिले…

"तू माझ्या जगण्याची एक आस आहेस... अनघा... तू माझ्या जवळ नाही तर आणखीन कुठे राहणार आहेस..." थोड्या वेळाने आदित्य म्हणाला...

"पण आत्ता आपण जाणार तरी कुठे आहोत... मला नाहीत वाटत कि आपण त्या घृणास्पद वातावरणात पुन्हा राहू शकतो...?"

"काळजी करू नकोस... आपल्यांना प्रेम झालंय ना... तर ह्या प्रेमी जोडप्यांसाठी कोणतं ना कोणतं तरी एक झोपडं नक्कीच भेटेल..."

दोघेही हातात हात गुरफटून तिथून निघतात कोणत्यातरी अनोळखी दुनियेत पण कुठे अजून तरी त्यांना माहित नाही... प्रेमच्या वाटेत नाही तरी कोण कोणाची फिकीर करतं...

ज्या प्रकारे नदी डोंगराला भेदून आपला रस्ता बनवते... त्याचप्रमाणे प्रेम हि आपला मार्ग शोधून काढतो... तेव्हाच कदाचित एवढी घृणा असूनही ह्या जगात आजही प्रेम जिवंत आहे...


T  H  E        B  E  G  I  N  N  I  N  G


NOTE:  WISHING  YOU  ALL  HAPPY   VALENTINE  DAY

Thursday, 8 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग शेवटचा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग शेवटचा

फोनच्या घंटीच्या आवाजाने संत्या झोपेतून धडपडत उठतो आणि फोने उचलतो... फोनवर अक्की होता... "हेल्लो... गुड मोर्निंग अक्की... काल संध्याकाळी कुठे गेला होतास...??" संत्या म्हणाला..


"गुड मोर्निंग... हो यार काल संध्याकाळी जरा काम होतं त्यामुळे बाहेर गेलो होतो आणि मला क्षमा कर तुला भेटू शकलो नाही..." अक्की म्हणाला...


"अरे ठीक आहे यार... मला पण काल काम आलं होतं त्यामुळे मी पण तुझ्या घरी आलो नव्हतो... पण मी तुझा मोबाइल किती वेळा लावण्याचा प्रयत्न केला पण तो तर बंद येत होता...  होतास कुठे तू...??" संत्या


"हो काल माझ्या मोबाइलची ब्याटरी संपली होती त्यामुळे तो बंद झाला होता... चल ठीक आहे आपण आज संध्याकाळी भेटू..." अक्की...


"ठीक आहे... भेटू..."


संत्या ने फोने कट केला... आणि तो त्या स्वप्ना विषयी विचार करायला लागला, ' किती भयानक स्वप्न होतं.. हा नियतीचा कुठला खेळ तर नाही ना... जे मला हे स्वप्न पडलं...?? ' संत्या विचार करता करता बेडवर उतरून बाथरूममध्ये घुसतो... आणि फ्रेश होवून, नाश्ता वैगेरे करून आणि तैय्यार होवून तो इस्पितळाकडे निघतो जिथे विजय भरती होता... तिथे जावून तो विजयला पाहतो... विजय अजूनही कोमामध्ये होता... संत्या लगेच तिथून पोलिस स्टेशनकडे निघतो...


स्टेशनमध्ये गेल्यावर कदम त्याच्या कॅबीनमध्ये येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." कदम


"गुड मोर्निंग कदम, बोल काय बातमी आणलीत तुम्ही..." संत्या


"साहेब त्या सुऱ्यावर कोणाच्याच हाताचे ठसे सापडले नाहीत..."


"म्हणजे हा जो कोणी आहे ज्याने विजय वर हल्ला केला त्याने हातमोजे घातले असतील... विजयला ज्याने इस्पितळात आणलं त्याच्याकडून कुठली माहिती सापडली का...?"


"नाही साहेब... तो तर आपल्या गाडीतून घरी जात होता.... तेव्हा त्याला रस्त्यामध्ये विजय जखमी अवस्थेत सापडला आणि त्याने ताबडतोप त्याला इस्पितळात न्हेला.. आणि आम्हाला फोन करून ह्याची सूचना दिली..."


"कोण आहे तो त्याला कमीत कमीत धन्यवाद तरी बोललं पाहिजे... कारण आजच्या जमान्यात कोण कोणासाठी असं करत..."


"त्याचं नाव सचिन आहे... " कदम


"ठीक आहे तू जा..."


कदम गेल्यानंतर संत्या आपल्या जीपमध्ये बसून समता नगर परिसराचा एक राउंड मारायला निघतो...


---------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीच्या घरी पोहोचतो...


"कधी पासून मी तुझीच वाट पाहतो आहे... ये बस आतमध्ये मी तुझ्यासाठी कोल्डड्रिंक आणतो..." अक्की


संत्या सोफ्यावर बसून सकाळच्या स्वप्ना विषयी विचार करत असतो... तेवढ्यात अक्की कॉल्ड ड्रिंक घेवून येतो...


संत्या कॉल्ड ड्रिंक पिणार तेवढ्यातच त्याचा फोन वाजला जातो फोनवर कदम असतो...


"हा कदम बोल... काय...?? ते घर कोणाचं आहे... आता तो कुठे आहे... ठीक आहे मी आत्ता तिथे पोहोचतो..." संत्या लगेच फोन कट करतो आणि म्हणतो... "क्षमा कर यार... मला आत्ता जायला हवं... मी नंतर तुला भेटतो.."


"काय झालं कोणाचा फोन होता...??" अक्की


"कदमचा फोन होता... मला असं वाटतंय आत्ता आम्ही त्या सिरिअल किलरच्या खूप जवळ पोहोचलो आहोत...??" एवढं बोलून संत्या तिथून झपाझप पावलं टाकत निघून जातो...


जीप घेवून संत्या कदमने सांगितलेल्या ठिकाणी पोहोचतो... घरात पोहोचल्यावर तेथील दृश्य पाहून संत्याचे डोळे विस्फारले जातात...


"हे पहा साहेब.. तो किलर इथे राहायचा... ते पहा जेवढ्या पण लोकांची त्यांनी हत्या केली आहे त्या सर्वांचे तुटलेले हात तिथे पडले आहे..." कदम एकीकडे इशारा करत म्हणाला...


"हे घर कोणाचं आहे...?? आणि कोण राहतं इथे...???" संत्याने विचारले...


"साहेब इथे कोणी टाकाल नावाचा व्यक्ती राहायचा... त्याचं खरं नाव कोणालाच माहित नव्हतं... आणि तो कोणाशीच जास्त वार्ता करायचा नाही... बस एवढंच माहित पडलं कि लग्न करून तो इथून गायब झाला त्या नंतर अजूनही परतला नाहीये... आणि तो गेल्यानंतर ह्या घराला कुलूप लागलं होतं त्याला कधीही कोणी येतांना पाहिले नाही आणि कोणी जातांना पाहिले नाही..." कदम


"अरे विचित्र गोष्ट आहे.. ह्या घरात कोणी राहत होतं आणि कोणालाच काहीच माहित नाही... त्या टाकालचा काही फोटो वैगेरे सापडला आहे कि नाही... इथे शेजाऱ्या-पाजाऱ्यांना विचारा कि कोणाकडे त्याचा फोटो आहे कि नाहे ते..." संत्या


"साहेब... इथल्या लोकांना जेवढं माहित होतं तेवढं त्यांनी सांगितली... अजून काहीच माहित नाही... आणि हो साहेब हा तोच आहे ज्याने विजयला इस्पितळात आणलं होतं..." कदम त्याला एका व्यक्तीची भेट करून देतो...


"हेल्लो सचिन... खूप खूप धन्यवाद तुम्ही माझ्या एका साथीदाराला इस्पितळात आणून... आणि त्याचा जीव वाचवल्या बद्दल..." संत्या हात मिळवत बोलला...


"साहेब... हे तर माझं कर्तव्य आहे..." सचिन म्हणाला...


"तू कधी कोणाला ह्या घरात येतांना किंवा जातांना पाहिलं आहेस...??" संत्याने त्याला प्रश्न केला...


"नाही साहेब... जेव्हा पासून टाकाल इथून गेला आहे तेव्हापासून ह्या घराला कुलूप लागलेलं आहे आणि त्याचं कोणीच इथे आलेलं नाहीये..."


"तुझ्याजवळ टाकालचा कोणता फोटो आहे का...??"


"नाही साहेब..."


"जर तुला तो टाकाल कुठे सापडला किंवा कुठे दिसला तर मला संपर्क कर ओके..."


"ठीक आहे साहेब..."


------------------------------------------


दुसर्या दिवशी जेव्हा संत्या पोलीसे स्टेशन मध्ये पोहोचतो तेव्हा गोडबोले त्याच्याजवळ येतो...


"गुड मोर्निंग साहेब..." संत्या म्हणतो...


"कसली गुड मोर्निंग... आता कमिश्नर साहेबांचा फोन आला होता... त्यांनी आपल्यांना बोलावले आहे... असं वाटतंय आज सकाळी सकाळी आपल्यांना ढोस मिळणार आहेत..."


"साहेब... असं काहीच होणार नाही... आपण किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आपण लवकरच किलरला पकडू..."


गोडबोले आणि संत्या कमिश्नर साहेबांच्या कॅबीनमध्ये उभे असतात...


"गोडबोले अजूनही तो माथेफिरू पकडला का नाही गेला... तुम्हाला माहितीये मला वरून किती ऐकायला पडतंय ते... मला सर्वांना उत्तरं द्यावी लागतात... वरून हे पत्रकार लोकं आपलं जगणं कठीण करत आहेत..." कमिश्नर...


"साहेब... आम्ही किलरच्या ठिकाणा पर्यंत पोहोचलो आहोत... बस काही क्लू मिळाल्यावर आम्ही लवकरच किलरला पकडू..." संत्या कमिश्नर साहेबांना पूर्ण गोष्ट सांगतो...


"गुड... लवकरात लवकर त्या टाकालचा पत्ता काढा आणि त्या किलरला पण पकडा... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...


गोडबोले आणि संत्या तिथून पुन्हा पोलिस स्टेशनमध्ये परततात...


------------------------------------


संध्याकाळी संत्या अक्कीकडे जातो... आणि आजची पूर्ण हकीकत त्याला सांगतो...


"हा टाकाल कोण आहे...?? मला तर वाटतंय हा टाकालच किलर आहे...??" अक्की...


"असू शकतो..!!"


"आणि हो तू सांगितलं नाही त्या दिवशी तू घाईत का होतास... कोणाचा पाठलाग करत होतास...??"


"त्या दिवशी मी सुचीताला पाहिलं आणि तिचाच पाठलाग करत होतो..."


"हे कसं असू शकतं ती तर हे शहर सोडून गेली होती... नक्कीच तुला भास झाला असेल..."


"नाही यार... मी सुचीताला तर आपले डोळे बंद करूनही ओळखू शकतो... हा भास नसू शकतो..."


"तू तिला विसर आणि मेघना विषयी विचार कर... ती चांगली मुलगी आहे ती तुला सुचीता सारखा दगा नाही देणार..."


"यार आता मला कसलीच घाई करायची नाहीये... प्रेमात एकदा धोका खाल्ला आहे... दुसर्यांदा मला ते सहन होणार नाही..."


"बघ जर वेळ झाली तर काहीच होवू शकत नाही... मी सांगतो ते कर तिला प्रपोज कर..."


"बघूया... चल मी निघतो..."


"ठीक आहे... पण जे काही सांगितले आहे त्यावर विचार कर..."


संत्या त्याला काहीच न बोलता जीप आपल्या घराकडे वळवतो...


----------------------


संध्याकाळी थकून आलेला संत्या जेवण झाल्यावर जेवून लगेच झोपी गेला...


दुसऱ्या दिवशी सकाळी फ्रेश होवून तो पोलिए स्टेशनला निघतो... पोलिस स्टेशन जवळ त्याला पत्रकारांची गर्दी दिसते... संत्याला पाहताच त्यांचा गलका त्याच्याकडे येतो...


"पवार साहेब... त्या सिरिअल किलरच्या ठिकाणाचा पत्ता लागल्यावरही तुम्ही अजूनही किलरला पकडू
शकला नाही...?" पत्रकार...

एक जळजळीत कटाक्ष त्या पत्रकारावर टाकून संत्या म्हणाला... "अजूनही आमचा तपास सुरु आहे... पूर्ण माहिती मिल्यावर मी स्वतः येवून तुम्हाला सर्व हकीकत सांगेन..." एवढं बोलून संत्या लगेच पोलिस स्टेशनमध्ये घुसतो...

आपल्या कॅबीनमध्ये संत्या निवांत बसून काहीतरी विचार करत असतो कि तेवढ्यात त्याच्यासमोर गोडबोले येतात...

"काय विचार करतोयस...??" गोडबोले ने प्रश्न केला...

"अ...! काहीच नाही सर..." गोडबोलेचा आवाज येताच संत्या ताडकन आपल्या जागेवरून उठतो...

"त्या टाकाल विषयी काही माहित पडलं का...??" गोडबोले...

"नाही सर अजूनही काहीच माहिती नाही मिळाली...!! कोणालाही त्याच्या विषयी काहीच माहित नाही...??"

"आता तर सध्या तो किलर शांत बसला आहे... जेव्हा पासून विजय वर हल्ला झाला आहे तेव्हा पासून खुनाची बातमी देणार एकही फोन आलेला नाहीये...!!"

"हो सर... विजय सोबत झालेल्या घटनेपासून काहीच झालेलं नाही..."

"ठीक आहे.. कमीत कमी काही दिवस तरी शांत जातील..." एवढं बोलून गोडबोले तिथून निघून जातात...

--------------------------------------

संध्याकाळी घरी परततांना संत्याला गोडबोलेचा फोन येतो... संत्या पटकन आपली जीप वळवून गोडबोले ने जिथे बोलावले होते तिथे जातो.. तिथे पोहोचून तो गोडबोले जवळ जातो...

"किलर आत्तापर्यंत फक्त गुन्हेगारांनाच मारायचा पण आज तर ह्याने सामान्य लोकांना पण मारायला सुरुवात केली आहे... ते बघ तिथे..." गोडबोले म्हणाले... मृतदेह जसे पहिल्यांचे होते तसेच आजही हा मृतदेह तसाच होता... डावा हात तुटलेला आणि दोरीने गळा आवळून मृत्यू...

संत्या त्या मृतदेहाला पाहून विचारात पडतो... ' अरे ह्या माणसाला मी कुठे तरी पाहिलं आहे पण लक्षात येत नाहीये...'

"काय विचार करतोयस संत्या...?" गोडबोलेने विचारले...

"सर... मी ह्या माणसाला कुठेतरी पाहिलं आहे...!! पण आठवत नाहीये कि कुठे पाहिलंय ते...!!" संत्या

"आपण पोलिसवाले आहोत... दिवसभरात आपण कितीतरी लोकांना पाहतो... त्यात पत्रकार हि असतात... हाही त्यापैकीच कोणी असणार... आणि हाही एक पत्रकारच होता..." गोडबोले...

"असू शकतं सर..."

एवढं बोलून संत्या आणि कदम त्या घराची झडती घेत असतात... पण त्यांच्या हाती निराशाच सापडते... लोकांकडून माहित पडतं कि हि व्यक्ती इथे एकटीच राहायची... त्या ठिकाणाची झडती घेतल्यानंतर संत्या आणि गोडबोले जीपमध्ये बसून निघून जातात... गोडबोलेला त्याच्या घरापर्यंत सोडून संत्या आपल्या घरी वळणारच तेवढ्यातच त्याला बंदुकीच्या गोळीचा आवाज येतो... संत्या पटकन गोळीच्या आवाजाच्या दिशेने पाळायला लागतो...

थोडं पुढे गेल्यावर त्याला गोडबोले भेटतात...

"काय झालं सर...? मी आत्ता गोळीचा आवाज ऐकला...??" संत्या...

"आता मी जात होतो तेव्हा मी एका व्यक्तीला पाहिलं त्याने काळे कपडे परिधान केले होते... मी त्याला थांबायला सांगितले... पण तो माझं काहीच न ऐकता पळायला लागला... मी त्याला थांबवण्यासाठी त्याच्यावर गोळी चालवली पण माहिती नाही तो कुठे गायब झाला तो..??" गोडबोले...

संत्या आणि गोडबोले त्याला सर्वीकडे शोधत असतात... शोधत शोधत ते खूप लांबवर येतात... तेवढ्यात गोडबोले म्हणतात, "चल संत्या आपण खूप लांब आलो आहोत...!!"

संत्या गोडबोलेंना घराजवळ सोडून पुन्हा आपल्या जीप जवळ येतो तेव्हा त्याला जाणीव होते कि कोणीतरी त्याला पाहत आहे... तो मागे वळून पाहतो तर त्याला तिथे कोणीच दिसत नाही... पण त्याच्या जीपच्या आरश्यात त्याला ती व्यक्ती कोण आहे ती दिसते... तो जीप घेवून निघून जातो...

--------------------------------------

सकाळी पोलिसस्टेशन मध्ये संत्या गोडबोलेच्या कॅबीनमध्ये जातो... ते सिरिअल किलर विषयीच चर्चा करायला लागतात...

"साहेब... ह्या माथेफिरू सिरिअल किलर विषयी अजूनही काहीच पुरावा सापडत नाहीये... अश्यात आपल्यांना काय करायला पाहिजे...??" संत्याने प्रश्न केला...

दोघांमध्ये काही गुप्त वार्ता होते आणि संत्या तिथून निघून जातो...

--------------------------------------

संध्याकाळी संत्या घरी परत जात असतांना त्याला तीच काळे कपडे वाली व्यक्ती दिसते तो त्याचा पाठलाग करतो... ती व्यक्ती एका अंधाऱ्या खोलीत घुसते... वायरलेस वर संत्या सर्वांना आधीच सूचना देवून टाकतो...

खोलीत घुसताच संत्याही दबक्या पावलांनी तिच्या मागे मागे त्या अंधाऱ्या खोलीत घुसतो... ती खोली तीच असते जिथे माणसांचे तुटलेले हात सापडतात.... घरात घुसून संत्याला ती व्यक्ती त्याच्याकडे पाठमोरी उभी असलेली दिसते... मग संत्या त्या व्यक्तीला मागून पकडतो... त्यांच्यात झटापट होते... पण संत्या त्या व्यक्तीचा तो मुखवटा काढण्यात यशस्वी ठरतो ती व्यक्ती दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता असते...

"सुचिता तू...?? का करतेस तू हे सर्व...?? आणि एवढ्या सहजासहजी तू अशी कशी माझ्या हाती आलीस...?? तरीही मला तुझ्यावर संशय आलाच होता कारण काल मी तुला जीपच्या आरश्यातून पाहिलं होतं..." संत्या म्हणाला...

"ते मलाही नाही माहित कि मी कशी तुझ्या हाती आली... पण मी हे सर्व माझ्या मृत नवऱ्यासाठी करते ज्यांनी ज्यांनी माझ्या नवऱ्याला मारलं आणि ज्यांनी ज्यांनी मला हे सर्व करतांना पाहिलं त्या सर्वांनाहि मीच मारलं..." सुचिता शस्त्र टाकत म्हणाली...

"पण तुझ्या नवऱ्याने असं काय केलं जे ह्या लोकांनी तुझ्या नवऱ्याला मारलं...?" संत्याने प्रश्न केला...

"जसं तुझं माझ्यावर प्रेम होतं तसंच माझंही दुसर्यावर प्रेम होतं... त्यांचं नाव सुरेश होतं... आम्ही दोघांनी पळून लग्न केलं... नंतर नंतर मला सुरेश बद्दल सर्व माहिती माहित पडायला लागली कि तो एक ड्रग्स डीलर आहे... मी त्याला हे सर्व सोडून द्यायला सांगितले, नाही तर मी तुला सोडून जाईन ह्याची धमकी दिली... पण तो ह्यात एवढा गुरफटलेला होता कि त्याच्या साथीदारांना शंका होती कि हा कोणाला तरी सांगून आपला धंदा बंद करू शकतो म्हणून त्यांनी त्याला मारून टाकलं..." सुचिता स्फुंदत म्हणाली...

"मग हे शाकाल आणि टाकाल कोण आहेत...?? आणि तू इथेच राहतेस का...?" संत्याने विचारले...

"हो मी इथेच ह्या खाली पडलेल्या घरात राहते.... शाकाल आणि टाकाल हे सुरेशचे टोपण नावे आहेत..." सुचिता...

तेवढ्यात संत्याची पूर्ण टीम तिथे येते आणि सुचीताला अटक करून घेवून जाते... आणि त्या घराची झडती घेतल्यावर तिथे पोलिसांना तो सुरा आणि एक रक्ताने माखलेली दोरी सापडते... 


समाप्त...

Friday, 2 January 2015

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग सातवा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा
भाग सातवा

"ठीक आहे साहेब..." एवढं बोलून कदम तिथून उठून निघून जातो...


तितक्यात संत्याच्या भ्रमणध्वनीवर मेघनाचा कॉल येतो...


"हेल्लो... मी तुमची माझ्या घरी केंव्हा पासून वाट पाहते पण तुम्ही आला नाहीत... आणि माझा फोन कुठे आहे..?" मेघनाने संत्याच्या फोन उचलल्या उचलल्या त्याच्यावर प्रश्नांचा भडीमार केला...


"सध्या मी थोडा कामात व्यस्त आहे... संध्याकाळी मी तुमचा मोबाईल घेवून येईन..." संत्या म्हणाला...


"ठीक आहे, मी वाट पाहेन..." एवढं बोलून तिने फोन कट केला...


फोन कट झाल्या नंतर संत्या त्या मुलगी विषयी विचार करायला लागतो जी आज त्याला त्या बाजारात दिसली होती.. हि मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नसून सुचिता होती... आज एवढ्या वर्षानंतर संत्या तिला इथे पाहून दचकला होता... गोडबोलेच्या आवाजाने त्याची तंद्र भंगली...


"काय विचार करतोयस...??"


"काहीच नाही सर..."


"किलर विषयी काही माहित पडलं...??"


"नाही साहेब... त्याच्या विषयी तर काहीच माहिती सापडली नाही... पण कदम एक माहिती जरूर घेवून आला आहे...!!" संत्या गोडबोले साहेबांना पूर्ण माहिती सांगून टाकतो...


"कोण असू शकतो हा शाकाल... ह्याच्या विषयी लवकरात लवकर माहिती मिळवा...?" संत्याची गोष्ट ऐकल्यावर गोडबोलेंनी प्रतिक्रिया दिली...


"साहेब... मी कदमला त्याच विषयी माहिती आणायला पाठवलं आहे... आणि सध्या तो त्याच कामात व्यस्त आहे..." संत्या म्हणाला...


+++++++++++++++++++++


संध्याकाळी संत्या मेघनाच्या घराच्या बाहेर उभा राहून दारावर टकटक करतो...


"ये संतोष मी तुझीच वाट पाहत होते..." दार उघडताच मेघना म्हणाली... दोघेही येवून सोफ्यावर बसले...


"हा घे तुझा मोबाइल..." संत्या


"धन्यवाद संतोष, हा कुठे सापडला तिथेच ना जिथे मी सांगितले होते...??" मेघना


"हो... मोबाईल त्या घटनावाल्या घरात सापडला होता..." संत्या...


"हम्म... म्हणजे त्या काळे कपडे वाल्यानेच हा मोबाईल उचलून तिथे घेवून गेला असेल...!!" मेघना...


"हो... असं असू शकतं..." संत्या...


"तू बस... मी तुझ्यासाठी कॉफी घेवून येते..." मेघना...


"नाही नको... मी सध्या घाईत आहे... नंतर कधी तरी येईन..." संत्या...


"त्या दिवशी पण तू असाच निघून गेला होतास... आज जावू नाही देणार मी तुला..." मेघना त्याला दटावत म्हणाली आणि उठून किचन
मध्ये गेली...

मेघना जाताच संत्याचा मोबाइल वाजायला लागतो... मोबाईल वर अक्कीचं नाव झळकत होतं... तो पटकन तो फोन उचलतो...


"कुठे आहेस यार... फोन बिन काहीच नाही ... कुठे व्यस्त असतोस आजकाल...?" अक्की...


"काहीच नाही यार... त्या सिरिअल किलरच्या केस मध्येच गुंतलेला असतो सध्या मी... आणि त्यात सध्यातरी काहीच मार्ग सापडत नाहीये... त्याच चक्कर मध्ये इथे तिथे फिरतोय मी..." संत्या म्हणाला...


"नाही... अजून कुठली तरी गोष्ट आहे जी तू माझ्या पासून लपवत आहेस... कुठे हरवलेला असतोस, आज दिवसा मी तुला बाजारात पाहिले... आणि तुला मी आवाज पण दिला पण स्वारी दुसऱ्याच दुनियेत हरवलेली होती त्यामुळे आम्हा गरिबांची आठवण कशी येणार..." अक्की...


"नाही यार... मी कोणाचा तरी पाठलाग करत होतो..." संत्या म्हणाला...


"कोणाचा पाठलाग करत होतास...?" अक्की...


"मी थोड्या वेळाने तुझ्या घरी येतो तेव्हा तुला सर्व काही सांगतो..." संत्या...


"आता कुठे आहेस...??" अक्की...


"खूप प्रश्न विचारतोस यार तू... आत्ता मी मेघनाच्या घरी आहे... आणि लगेच जे काही तुझ्या मनात आलं असेल ना तसलं काहीच नाही आहे.. ठीक आहे..." संत्या...


"मी कुठे काय बोललो... ठीक आहे तू ये मी वाट पाहतोय तुझी..." अक्की ने बोलून फोन कट केला...


तेवढ्यात मेघना कॉफी घेवून येते आणि त्याला एक कॉफीचा पेला देवून दुसरा ती घेते आणि सोफ्यावर बसते...


"त्या सिरिअल किलर विषयी काही माहित पडलं कि नाही...??" मेघनाने प्रश्न केला...


"नाही सध्या तरी तपास सुरु आहे... फक्त एवढंच माहित पडलं आहे कि तो फक्त गुन्हेगारांनाच मारतोय..." संत्या म्हणाला..


"मग तर हि चांगली गोष्ट आहे... कमीत कमी सर्वसामान्य माणसांच्या जीवाला तरी त्याच्यापासून धोका नाही आहे..." मेघना...


"नाही असं नाही आहे... असली लोकं विश्वास करायच्या लायकीची नाहीत... ते कोणावरही हल्ला करू शकतात... आणि हा फक्त एक योगायोग असू शकतो कि त्याने ज्यांना ज्यांना मारलं आहे ती लोकं गुन्हेगार होते..." संत्या आपली कॉफी संपवत म्हणतो... "ठीक आहे... धन्यवाद मी आता निघतो मला एका मित्राच्या घरी जायचे आहे..."


"ठीक आहे बाय..." मेघना...


"बाय... टेक काळजी..." संत्या म्हणतो आणि बाहेर निघून आपल्या जीपमध्ये जावून बसतो... जीप चालू करून तो जीप अक्कीच्या घराकडे वळवतो... थोडं पुढे गेल्यावर त्याला कदमचा फोन येतो...


"बोल कदम..." संत्या म्हणतो...


"......................................" कदम


"काय...???? मी आता इस्पितळात पोहोचतो..." जीपला करकचून ब्रेक लावून संत्या आश्चर्याने म्हणतो... आणि जीप इस्पितळा कडे वळवतो... आणि लगेच तो अक्कीला फोन लावतो हे कळवण्यासाठी कि आज तो येवू शकत नाही... पण त्याचा फोन बंद दाखवत होता... त्यानंतर लगेच तो त्याच्या घराचा नंबर लावून प्रयत्न करतो... पण तिथेही कोणी फोन उचलत नाही... तो इस्पितळात पोहोचून थेट कदमकडे जातो...


"हे सर्व कसं झालं... आणि आता विजय हवालदार कसा आहे...??" संत्या...


"सर मला एका अज्ञात व्यक्तीचा फोन आला होता कि, कोणीतरी रस्त्यावर रक्तामध्ये तळमळत आहे... जेव्हा आम्ही तिथे पोहोचलो तेव्हा तो दुसरा तिसरा कोणी नसून विजय होता... कोणी तरी त्याला खूप क्रूर पणे मारलं आहे... जीव तर वाचला आहे पण सध्या तरी तो कोमामध्ये आहे..." कदम म्हणाला...


"काही माहित पडलं हे कोणी केलं असेल ते...??" संत्याने पुन्हा प्रश्न केला....


"अद्याप तरी नाही सर, पण नक्कीच हे काम त्या सिरिअल किलरचं असणार...!!" कदम...


"जरुरी नाही आहे कि हे काम त्यानेच केलं असावं कारण सिरिअल किलर आपल्या सावजाला सहजासहजी सोडत नाही... आणि दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे तो फक्त गुन्हेगारांवरच हल्ला करतो..." संत्या म्हणाला...


"पण साहेब, आणखीन हे सर्व कोण करू शकतो...!! आणि हो हा सुरा तिथे सापडला आहे... मला असं वाटतंय कि ह्याच हत्याराने विजयवर हल्ला झाला आहे...?" कदम...


संत्या सुरा पाहून दचकतो... 'हा सुर तर मी अक्कीच्या घरी पाहिला होता...??' तो मनातल्या मनात विचार करत असतो...


"ठीक आहे तू ह्या सुऱ्यावर हाताचे ठसे मिळत आहेत का ते बघ आणि मला सकाळी रेपोर्ट दे... आता तर पूर्ण गोष्ट तेव्हाच माहित पडणार जेव्हा विजय शुद्धीत येईल...!" संत्या...


संत्या पुन्हा झपाझप आपल्या जीपकडे येतो आणि आपल्या घराकडे निघतो... घरी पोहोचून जेवण वैगेरे जेवून तो निवांत टीवी पाहत असतो... पाहता पाहता तो च्यानल बदलतो आणि न्यूज च्यानल लावतो... न्यूज च्यानल लावल्यावर त्यातील बातमी पाहून तो आणखीनच क्रोधीत होतो... आणि विचार करत असतो, 'आता हि गोष्ट कोणी पत्रकारांना सांगितली कि हत्यारा फक्त गुन्हेगारांनाच मारतो ते...??' तो रागाने टीवी बंद करून आपल्या बेडरूममध्ये जावून पहुडतो... आणि विचार करत असतो, 'फक्त एका सुऱ्या ने हे सिद्ध होत नाही कि अक्कीच तो सिरिअल किलर आहे...!! असा सुरा तर खूप लोकांकडे असू शकतो...!! त्याला मी लहानपणासून ओळखतो... तो असं कधीच करू शकत नाही... आता त्या सिरिअल किलरला लवकरात लवकर पकडले पाहिजे... कारण आता तर त्याने सर्वसामान्य लोकांना पण मारण्याची सुरुवात केली आहे...' हाच विचार करता करता तो झोपी गेला...


-------------------------------------------


मेघना आपल्या बेडरूममध्ये झोपलेली आहे... तेव्हा एक सावली तिच्या घरात घुसते आणि ती सरळ तिच्या बेडरूममध्ये जाते... त्या सावलीच्या हातात एक दोरी आहे आणि तो हळू हळू करून मेघनाच्या उशीजवळ पोहोचतो... आणि दोरीला तिच्या गळया भोवती गुंडाळून तिचा गळा आवळायला लागतो, मेघना तडफडायला लागते, हात पाय मारून ती ह्याच्यातून आपली मुक्तता करायला पाहते... पण त्या सावलीने ती दोरी एकदम घटत पकडून ती दोरी पलंगाला बाधत असते आणि आपल्या हातात एक सुरा घेवून ती सावली मेघनाचा हात कापायला लागते कि अचानक फोनच्या घंटीचा आवाज घुमला जातो...


क्रमशः...