Welcome to Marathistories .

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

शेवटी संतोष गेलातरी कुठे असेल...??? ते कुणाचे रक्त आहे...?? आणि तो कोण आहे...?? प्रश्नच प्रश्न पाहूयात पुढील येणाऱ्या काही भागांमध्ये... :) तो पर्यंत अशीच साथ देत राहा मित्रांनो....

Tuesday, 4 February 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग सातवा

पापी (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय तिसरा विधी

भाग सातवा


त्या मुलीने शुद्धीवर येत हळू हळू तिने आपले डोळे उघडले... तिला त्या खोलीचा अंदाजा घेता घेता थोडा वेळ लागला... काही वेळा नंतर तिला माहिती पडलं कि ती खोलीच्या मधोमध उभी आहे, तिचे दोन्ही हात एका दोरीने सिलिंग पंख्याशी बांधलेले आहेत... आणि पाय पण एका लोखंडाच्या साखळीने बांधलेले आहेत. ती समजून चुकली होती कि ती आपल्या जागेवरून किंचित सुद्धा हलू शकत नव्हती... ती मनातल्या मनात प्रार्थना करू लागली कि कोणी तरी यावं आणि मला संकटातून सोडवावं...

"कसं वाटतंय आता तुला...?" एका व्यक्तीने खोलीत येवून विचारले...

"कोण आहेस तू...? आणि मला असं बांधून का ठेवलं आहे...?" त्या मुलीने आपल्या कंपन पावणाऱ्या आवाजात विचारले...

"तू इथे एका महान कार्याचा एक भाग बनण्यासाठी आणण्यात आली आहेस..."

"ए हे तू काय बरळत आहेस..? कोणतं काम...? ...... तू माझा रेप करणार आहेस काय...?" त्या मुलीने घाबरत विचारले तिच्या चेहऱ्यावर घर्मबिंदू जमा झाले होते...

"नाही मला तर फक्त तुझं रक्त पाहिजेय..." ती व्यक्ती एकदम शांतपणे बोलली...

"काय...?" ह्या उत्तराने त्या मुलीचा भीतीने थरकाप उडाला...

"खूप झाल्या गोष्टी आता काही काम पण करूयात.." एवढं बोलून त्या व्यक्तीने टेपने त्या मुलीचं तोंड बंद केलं...

ती व्यक्ती तिच्या समोर आली आणि आपल्या एका हातात घेतलेला वाडगा तिच्या पोटा समोर धरला... दुसऱ्या हातात त्याने एक मोठा चाकू घेतला आणि तिच्या पोटावर ठेवून डोळे मिटून तो मंत्रोच्चारण करू लागला... काही वेळाने त्याचे मंत्रोच्चारण बंद झाले आणि त्याने आपले डोळे उघडले... त्याच्या समोर एक भीतीने थरथरणारी मुलगी होती, पण ती व्यक्ती एकदम शांत पणे उभी होती...

आता त्याने तो चाकू पूर्ण जोराने तिच्या पोटात खुपसला... जसंच त्याने तो चाकू तिच्या पोटात खुपसला तिच्या पोटातून रक्ताची धार निघाली... तिच्या तोंडावर टेप असून सुद्धा वेदनेने तिची किंचीतशी किंकाळी ऐकू येत होती... काही वेळानेच तो वाडगा तिच्या रक्ताने पूर्ण पणे भरला... त्या मुलीने आपल्या पूर्ण ताकदीनिशी स्वतःला सोडवण्याचा प्रयत्न केला पण असमर्थ राहिली...

आता तिचा चेहरा काळा पडायला लागला होता... तिच्या कपाळावरची नसं हिरवीगार होवून दिसायला लागली होती... असं वाटत होतं जणू ह्या मुलीच्या शरीरात काही रक्तच उरलं नव्हतं... ती मुलगी वेदनेने विव्हळत होती... तिला हलायचाही मुळीच चान्स नव्हता... अशी वेदना जी मृत्यू पेक्षा भयंकर होती... ह्या वेदनेतून तिची लगेच सुटका व्हावी म्हणून आपल्या मनात कुठे ना कुठे ती प्रार्थना करत होती.. पण हे सर्व काही क्षणाचा खेळ आहे हे तो माणूस जाणून होता... त्या मुलीच्या चेहऱ्यावरची वेदना पाहून सुद्धा त्या व्यक्तीचं मन पाघळल नाही एवढा निर्दयी होता तो... त्याने तिच्या रक्ताने आधी तिच्या पाठीवर काही चिन्ह काढले आणि मग भिंतींवर... जाता जाता त्याने एक स्प्रे पूर्ण खोलीत मारला आणि एकवार सर्वीकडे नजर फिरून पाहिलं कि काही उरलं तर नाही ना...

'माझे मालक तुमच्यासाठी रक्त आणलंय ते स्वीकार करा...' तो व्यक्ती व्यक्ती आपल्या चेहऱ्यावर स्मित आणत बोलला आणि तिथून निघून गेला...

भिंतीवर आता नवीन चिन्ह आणि नवीन नंबर्स दिसत होते... थरार आणि रहस्य अजूनच वाढत जात होतं... प्रश्नच प्रश्न.... का तो एवढे खून करत आहे...? तो खरोखर कोणत्यातरी आत्माला आणण्याचा प्रयत्न करत आहे का...? पण कोणाच्या...? पाहूया पुढच्या आणखीन काही भागात.... लवकरच तुमच्या समोर त्याची उकल होईल... अरे ते चिन्ह तर राहिलेच कि... तुम्ही पण विचार करून सांगा त्या चिन्हांचे व नंबर्सचे रहस्य काय असणार...

33, 44, ┴, =

क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Wednesday, 22 January 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग सहावा

पापी (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय दुसरा नंबर्स आणि चिन्ह

भाग सहावा

"तुम्ही आम्हाला मदत करायला तैयार आहात हे कळल्या पासून मी एवढा आनंदित आहे कि काय सांगू तुम्हाला डॉ. अवधूत सर..." संत्या एकदम खुश होत बोलला, जेव्हा त्याच्या सेलवर डॉ. अवधूत सरांचा फोन आला होता तेव्हा आणि त्याच वेळी ते दोघे तडकीफडक सरळ त्यांच्याकडे येवून पोहोचले.... डॉ. अवधूतला पण तीच शंका होती जी संत्याला होती...

"हे पहा... मला कोणाला भेटायला नाही आवडत पण तुम्ही जे काही चित्र पाठवले होते त्यांना मी इग्नोर पण नाही करू शकत..." डॉ. अवधूत आपल्या त्याच ओळखीच्या गंभीर शैलीत बोलले... "तुमच्या जवळ आणखीन किती माहिती आहेत त्या सर्व मला जाणून घ्यायच्या आहेत..."

"तुम्ही पहिल्या मुलीच्या मृत देहाचं चित्र तर पाहिलंच असाल, तिचा गळा कापून तिचं रक्त काढण्यात आलं होतं, त्या उलट दुसऱ्या मुलीचं तिची छाती कापून... पहिली मुलगी वेश्या होती आणि दुसरी एक अनाथ जिला एका पंडितने काळजीने तिला मोठं केलं होतं... पण अचंबित करणारी गोष्ट म्हणजे ह्यांच्याच रक्ताने खुन्याने भिंतींवर काही नंबर्स आणि चिन्ह रेखाटले होते त्यांचे चित्र तर पाठवलेच आहेत तुम्हाला..." संत्या बोलला...

"तुम्ही पहिल्या मुलीचं जिची हत्या झाली आहे तिच्या विषयी आणखीन काही माहिती जमा नाही केली काय...?" डॉ. अवधूत...

"मी समजलो नाही तुमच्या गोष्टीला.. हे जरुरी आहे काय....?" संत्याने प्रश्न केला...

"जसं तुम्ही दुसऱ्या मुली विषयी सांगितलं कि ती मुलगी अनाथ आहे आणि तिला पंडितने वाढवलं... मग पहिलीच काय...? ती वेश्या होती ह्याच्या व्यतिरिक्त पण तुम्ही तिचं नाव गाव काय आहे वैगेरे माहिती गोळा केली असेल कि नाही...?"

"तिचं नाव शेवंता, ती तरवडे गावाची, ह्याच्या व्यतिरिक्त जास्त माहिती आम्ही गोळा केली नाही... पण हे सर्व विचारण्याच्या पलिकडचं कारण जरा मला सांगाल का...?" संत्याने पुन्हा प्रश्न केला...

"तुम्ही माझ्या जवळ आला आहात त्यामुळे निश्चितच तुम्ही माझी पुस्तकं किंवा माझे लेख वाचले आहेत.. आणि तुम्हाला एवढी तरी कल्पना लागलीच असेल कि खुनी काही कमी नाही... हा खुनी मुलींची हत्या फक्त आणि फक्त त्यांच्या रक्तासाठीच करत आहे, त्यामुळे ह्या वरून तरी हे सिद्ध होतंय कि ह्या मागे काळ्या जादूचा उपयोग होणार आहे, आणि काळ्या जादूमध्ये रक्ताचाच जास्त वापर होतो, किती तरी वेळा ह्याचा उपयोग जादू करण्यासाठी होतो आणि काही वेळा आपल्या जादूचं अजून सामर्थ्य वाढवण्यासाठी करतात... तो खुनी त्या रक्ताने जे काही करणार आहे त्याची तीव्रता केवढी असेल मला माहित नाही... पण त्याने भिंतींवर बनवलेल्या नंबर्स आणि चिन्हांनी फक्त एवढंच सांगू शकतो कि ती व्यक्ती एक जुनी खेळाडू आहे काळ्या साम्राज्याची... खूप वर्षांपासून ती व्यक्ती हे काम करत आली असेल... हे काळी जादू शिकवणारी कोणती संस्था किंवा शाळा तर नाही आहे, त्यामुळे हि तुम्हाला गुपचूप लपून छपून शिकावी लागते, पण ह्या व्यक्ती ला तर आपल्या जन्म झाल्या पासून हि काळी जादू ध्यानी आहे..." डॉ. अवधूत सरांच्या स्पष्टी कारणाने संत्या पण अस्वस्थ झाला...

"पण सर रक्ताचं आणि काळ्या जादूचं काय घेणं देणं...? काळी जादू तर कोणाचं केस घेवून किंवा त्याचे कपडे घेवून मग स्मशानात बसून काही मंत्र उच्चारून होते ना...?" संत्याने आपली आशंका जाहीर केली...

"मी तर एवढंच सांगेन कि तुमचे ज्ञान ह्या विषयी खूप कमी आहेत, माझ्या सोबत या..." एवढं बोलून डॉ. अवधूत आपल्या घरातील छोट्याश्या ग्रंथालयात गेले आणि त्यांच्या मागोमाग ते दोघे...

"आमच्या विषयाच्या बाषेत काळ्या जादूला डार्क ऍक्ट म्हणतात, तुम्ही जे काही सांगितलं ते सगळं तर खूप खालच्या स्थराच काम आहे... पण तुमच्या विचारांच्या हि पलीकडे काळ्या जादूचं साम्राज्य आहे... तुम्ही जे काही सांगितलं ते फक्त एक सामान्य माणसाचं एक साधारण काम आहे पण जर तुम्ही अजून खोलवर जाल तर काळ्या जादूत पण किती तरी वेगवेगळे प्रकार आहेत... जसं कि नाईट म्याजीक, डेथ म्याजीक, ब्लड म्याजीक आणि सर्वात भयानक डेमॉनिक (आसुरी) म्याजीक... खरं म्हणजे ह्याचे असले अजून खूप सारे प्रकार आहेत पण अजून डिटेलमध्ये तुम्हाला सांगणं मी जरुरी नाही समजत.. पण जसं कि त्या चित्रात पाहिलं आहे, त्यांची ज्या प्रकारे हत्या करण्यात आणि रक्त काढण्यात आलं आहे त्याचा उपयोग सोप्प्या भाषेत सांगणं म्हणजे तो ब्लड म्याजीक आणि ब्ल्याक म्याजीकचा एकत्र प्रयोग तो डेमॉनिक (आसुरी) म्याजीक पूर्ण करण्यासाठी करत आहे..." डॉ. अवधूतच्या ह्या माहितीने त्या दोघांचे शरीर थरारले होते...

"डेमॉनिक (आसुरी) म्याजीक असतं तरी काय...?" ह्यावेळी शिऱ्याने प्रश्न विचारला... जो पूर्ण वेळ गप्पच होता...

"कोणत्या हि आत्म्याला बंदीतून सोडवून त्याला पुन्हा आणणे..." डॉ. अवधूतने त्यांना स्पष्ट शब्दांत समजावून सांगितलं...

"तर तुमचं म्हणणं असं आहे कि, हा जो कोणी हत्या करत आहे तो कोणत्या तरी आत्म्याला पुन्हा आणायला पाहत आहे..."

"हो, आणि ह्या चिन्हांकडे पहा ज्या कि ह्या चित्रांमध्ये दोन हाडं क्रॉस ठेवून बनवले आहेत, सगळ्यात वरती काही नंबर्स आहेत, त्याच्या डाव्या बाजूला एक चिन्ह आहे, काही गोलाकार आणि Ω असा. मग खालच्या बाजूला आणखीन एक चिन्ह आहे = असा जो कि दोन रेघांनी बनलेला आहे जो कि सरळ सरळ आत्म्याशी निगडीत आहे. पहिली रेघ शरीराला दर्शवते आणि दुसरी आत्माला, ह्याचा सरळ सरळ अर्थ असा होता कि हि काळी जादू कोणत्या ना कोणत्या तरी आत्म्याला पुन्हा बोलावण्यासाठी केली जात आहे.." डॉ. अवधूतने ते चिन्ह एका कागदावर बनवत त्यांना समजावून सांगितले.

"आता हे दुसऱ्या चित्रात पहा, इथे नंबर्स वेगळे आहेत आणि उजव्या बाजूला Ð असल्या प्रकारचं चिन्ह आहे आणि त्याच्याच खाली एक = ह्या चिन्हा मधलं अंतर पहिल्यापेक्षा थोडं कमी झालं आहे, ह्याचा अर्थ असा आहे कि ती आत्मा आता शरीरापासून जास्त लांब नाही आहे..." डॉ. अवधूतचं स्पष्टीकरण ऐकून ते दोघे अचंबित होतात.

"पण हे नंबर्स काय सांगतात...?"

"मी नंबर्स विषयी काही सांगू शकत नाही, हे नंबर्स स्वतःच एक गुपित आहे, पण ती माहिती सर्वात मोठं रहस्य आहे. मी बोललो नव्हतो तुम्हाला हा खूप जुना खेळाडू आहे... काळ्या जादूमध्ये आत्माला संदेश पाठवण्यासाठी पहिल्या चरणात नंबर्सचा उपयोग होतो, हे एक कोड प्रमाणे असतात, जशी बायनरी भाषा नसते कॉम्प्युटरमध्ये तशीच, बस त्याच प्रकारे आपल्यांना हे नंबर्स पण डिकोड करायला लागतील..."

"पण मग Ω आणि Ð ह्या चिन्हांचा अर्थ काय होतो...?"

"Ω ह्या चिन्हाचा असा खास काही अर्थ नाही आहे, हा चिन्ह तर प्रत्येक काळी जादू करणारा माणूस आपापल्या परीने वापर करतो, हा चिन्ह कदाचित कोणत्या तरी शहराचं नाव दर्शवत आहे किंवा कोणत्या तरी शहराची माहिती यात दिली आहे किंवा असंच काहीतरी जे मी व्यवस्थित सांगू शकत नाहीये..."

"ह्याचा अर्थ असा कि त्या खुन्या मागे कोणती ना कोणती तरी भयाण शक्ती त्याच्या पाठीशी आहे..." शिऱ्याने पुन्हा आपली शंका जाहीर केली...

"होय लक्षपूर्वक ह्या नंबर्स ना पहा सुरुवातीला हे सांगतात कि हे कुठून आहेत आणि त्यांचा खुन्याशी काय संबंध आहे... जर खुन्याला पकडायचं असेल तर आपल्यांना पहिले हे नंबर्स डिकोड केले पाहिजेत..." डॉ. अवधूत अजूनही ते नंबर्सच पाहत होते...

"म्हणजे ह्याचा अर्थ असा होतो कि ह्या केसमध्ये तुम्ही आमची मदत करायला तैयार आहात...?" संत्याने एका नवीन जोशात विचारले...

"होय माझ्याकडे ह्याच्या पलीकडे काहीच उरलं नाही आहे..."

'मी अजून कोणत्याच प्रियाला ह्या हिंसक माणसाचा शिकार होतांना नाही पाहू शकत...' डॉ. अवधूत आपल्या मनातल्या मनातच बोलले...


क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Thursday, 9 January 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग पाचवा

पापी... एक गूढ सत्य (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय दुसरा नंबर्स आणि चिन्ह

भाग पाचवा

"ह्या महिन्यात झालेली हि दुसरी हत्या आहे, इथे बसून हातावर हात ठेवून विचार करण्यापेक्षा, ते जे कोणी डॉ. अवधूत आहेत त्यांना आग्रह करून, लवकरात लवकर ह्यावर तोडगा काढण्यासाठी सांगायला पाहिजे...?" शिऱ्याच्या आवाजात चिंता साफ दिसत होती...

"मी त्यांना समजावण्याचा पूर्ण प्रयत्न करत आहे, खरं म्हणजे ते काही ऐकूनच घ्यायला तैयार नाहीत... मी आधी जसं बोललो होतो कि असल्या घटना ह्या आधी पण घडल्या आहेत मी त्या विषयी काही किरकोळ माहिती गोळा केली आहे... ते पाहून तू आश्चर्यचकित होशील..." संत्या बोलला...

"ते काय...?" शिऱ्याने उत्सुकतेने विचारले...

"अज्जूने (अजित गायकवाड) आज काही फाईल्स पाठवल्या आहेत, ज्या मध्ये काही अश्या केसेस आहेत ज्या आपल्या केसशी तंतोतंत जुळतात..." एवढं बोलून संत्याने ती फाईल शिऱ्याच्या पुढे सारली...

"गेल्या १० वर्षात ५ वेळा एकदम अश्याच प्रकारे मुलींची हत्या करण्यात आली आहे, ज्या प्रकारे ह्या २ मुलींची हत्या झाली आहे..." संत्या बोलला...

"तर तुला असं बोलायचे आहे कि ह्या घटना आधी पण झाल्या आहेत..." शिऱ्याने विचारले...

"होय, पण फाईल्स वाचून समजलं कि शिवाय पेपरवर्क सोडून ह्या केसवर काहीच पडताळणी केली गेली नाही आहे, पण ह्यातील रिपोर्ट्स आणि घटनास्थळीचे चित्र पाहून तरी मला असं वाटतंय कि हत्यारा एकच आहे... आणि एक गोष्ट माहिती आहे जेव्हा अशी घटना घडते तेव्हा दरवेळी मुलींची संख्या वाढतच जाते... गेल्यावेळी 4 मुलींची बळी दिली गेली होती..."

"हि तुझी फ़ाइल बोलते कि दरवेळी खुनाची संख्या वाढते त्यामुळे ह्यावेळी ४ पेक्षा जास्त हत्या होणार...?" शिऱ्या आपल्या त्याच चीतपरीचीत चिडचिड्या स्वरात बोलला...

"मी पक्का तर नाही सांगू शकत कि ह्यावेळी ४ किंवा त्याही पेक्षा जास्त हत्या होणार आहे, पण आपल्यांना एका गोष्टीवर दूरदृष्टी टाकली पाहिजे, कि ज्या प्रकारे त्या मुलींची हत्या होत आहे आणि त्यांचे रक्त घेतले जात आहे, ह्या विषयावर मी डॉ. अवधूतचे पुस्तक वाचले आहे... आणि माझा संशय असा आहे कि त्या रक्ताचा आणि काळ्या जादूचा काहीतरी मोठा संबंध आहे..." संत्या बोलला...

"आता तुझं वायफळ बोलणं बंद कर... माणसं चंद्रावर जावून आले आहेत, ह्या वैज्ञानिक युगात ह्या गोष्टींवर कोण विश्वास करणार आणि कोण हे सर्व करणार...? मी तर असल्या गोष्टींवर विश्वास नाही ठेवत... ह्या सर्व हत्या कोणत्या पागलने नाहीतर माथेफिरूने केल्या असतील... आणि आता पुन्हा तो असले गुन्हे करत फिरत आहे, आजचे क्रिमिनल, सायकोलॉजि केस तुला असल्या प्रकारचे खूप सारे उदाहरण देवू शकतात..." शिऱ्या बोलला...

"खरोखर...? शिऱ्या तू आहेस म्हणून सांगतोय माझ्या कारकिर्दीत मी एक गोष्ट शिकली आहे कि जिनिअस आणि इनसानिटी मध्ये एक धुसर रेघ असते... आणि हा माणूस ज्या प्रकारे मुलींची हत्या करून त्यांचं रक्त काढत आहे आणि मग असा गायब होतो कि जसं काही त्याचं काहीच अस्तित्व नव्हतं, हे कुठेही माथेफिरूच्याकडे इशारा नाही करत.. आणि एवढी सारी हत्या एवढ्या चतुराईने केल्या गेल्या आहेत आणि त्याच प्याटर्न नुसार... आणि आजपर्यंत त्याने त्याच्या विरुद्ध एकही पुरावा सोडला नाही, इथे काही न काही तरी असं आहे जे आपल्यांना दिसत नाही आहे एक अशी शक्ती जी ह्या सर्वांच्या मागे आहे आणि त्यांची मदत करत आहे..." संत्या बोलला...

"हे बघ मी पण एकदम पक्का नाही सांगू शकत कि शेवटी हत्यारा हत्या का करत आहे.... तरीपण डॉ. अवधूतशी वार्ता करण्यात समस्या काय आहे... ह्या बाबतीत ते आपल्या पेक्षा जास्त ज्ञान ठेवतात, जर ह्या केस मध्ये काळ्या जादू विषयी काहीच नसेल तर ते एका क्षणात सांगतील आणि जर असेल तर त्यांच्या पेक्षा अधिक चांगला कोणीच नाही जो आपली मदत करू शकेल..."

"बघ जर तुला वाटतंय कि ते ह्या बाबतीत आपली मदत करू शकतात तर ह्यासाठी त्यांना आग्रह करण्यासाठी तुझ्याकडे खूप कमी वेळ आहे..." शिऱ्या शांत स्वरात बोलला...

"मी त्यांना मुलींच्या हत्येचे आणि तिथल्या चिन्हांचे चित्र पाठवले आहेत... आशा आहे कि ते त्यांना पाहून आपल्यांना संपर्क करतील... पण जर असं नाही झालं तर आपल्यांना कोणी दुसरा शोधला पाहिजे जो आपली मदत करू शकेल... पण ह्या वेळी ह्या खुनीला मी जिवंत सोडणार नाही..." संत्या काहीतरी विचार करत बोलला... त्याच्या डोळ्यांपुढे काही नंबर्स आणि चिन्ह आले.. ते अश्या प्रकारे होते...
 

22, 33, Ð, =

तर मित्रांनो काय असेल ह्या चिन्हांचे रहस्य... प्रश्नच प्रश्नच नाही का... त्याची लवकरच तुमच्या समोर उकल होईल...

क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Thursday, 26 December 2013

पापी... एक गूढ सत्य भाग चौथा

पापी... एक गूढ सत्य (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय दुसरा नंबर्स आणि चिन्ह

भाग चौथा

ती छोटीशी खोली मधोमध ठेवलेल्या मेणबत्त्यांनी आणि धुरांनी भरलेली होती एक वेगळ्याच प्रकारचं सावट त्या खोलीत पसरलं होतं... त्या खोलीच्या भिंतीवर काही चित्रविचित्र चिन्ह आणि अक्षरं बनवलेले होते... त्या खोलीच्या मधोमध बनवलेल्या वर्तुळात एक माणूस बसलेला होता... खरं म्हणजे त्या माणसाचा चेहरा एकदम साधा होता... त्याचे डोळे बंद होते पण त्याचं तोंड पुटपुटल्या सारखं सुरु होतं... कदाचित तो व्यक्ती मंत्रोच्चारण करत होता...

त्या व्यक्तीच्या समोर दोन हाडं एक क्रॉस करून ठेवलेले होते... काही वेळाने तो सारखा सारखा जवळ ठेवलेल्या भांड्यातल्या भस्माला चिमटीतून उचलून त्या हाडांवर फेकायचा... काही वेळ वारंवार हे केल्यानंतर त्याने आपले डोळे उघडले... आणि त्याच्याच जवळपास अजून एका भांड्यात ज्यामध्ये रक्त भरलेलं होतं... ते रक्त घेवून तो त्या हाडांच्या बाजूला वर्तुळाकार शिंपडत राहिला... ३ चक्कर मारून झाल्यावर काही रक्त तो त्या हाडांवर पण शिंपडायचा, हे तो तोपर्यंत करीत राहिला जोपर्यंत भांड्यातील पूर्ण रक्त संपत नाही...

आता ती व्यक्ती उठून उभा राहिला आणि एकटक तिथे पाहायला लागला, जसं काहीतरी होणार आहे... लवकरच त्या हाडांमधून आगीचा भडकाव उठायला लागला... पण ती व्यक्ती ह्याहीपेक्षा जास्त अनुमान लावत होती... त्या आगीचा भडकाव पिवळा नसून काळा होता... लवकरच तो आगीचा भडकाव घराच्या छपरांना शिवायला लागला...

तो लगेच आपल्या गुढग्यांवर बसून नमस्कार करण्यासाठी झुकला आणि त्याच्या तोंडून शब्द निघाले, "माझे मालक, माझे महाराज... तुमच्या येण्याचे मी तुमचा सेवक स्वागत करत आहे..."

तो ती आग शांत होईपर्यंत तसाच राहिला आणि आग विझल्यानंतर तो तिच्याजवळ आला... ती हाडं अजूनही तशीच होती जशी काही वेळापूर्वी ठेवल्या होत्या... पण समोरच्या व्यक्तीच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आनंद होता आणि एक वेगळीच चमक होती... काही तरी मिळवण्याचा आनंद, जो कि त्याच्या किती तरी वर्षांच्या परिश्रमाचं फळ होतं... आज एवढ्या वर्षांनी त्याची पूजा पास झाली होती... आज तो क्षण लांब नव्हता त्याच्या कित्तेक वर्षाचं स्वप्न पूर्ण होणार होतं...

आता तो माणूस त्या वर्तुळातून बाहेर पडला आणि खोलीतील एका कोपऱ्यात ठेवलेल्या बेड जवळ गेला... बेडवर बसून जवळ टेबलावर ठेवलेला एक सुरा त्याने उचलला आणि त्या सुऱ्याने त्याने आपल्या छातीवर एक क्रॉसचा निशाण बनवला.. निशाण बनवून त्याने तो सुरा जिथून उचलला होता तिथेच पुन्हा फेकून दिला... आणि तो त्या पलंगावर असा पहुडला जसं कि केवढा थकला आहे... त्याच्यावर सुऱ्याच्या जखमेचा लवलेश मात्र जाणीव हि झाली नाही... तो पहुडल्या पहुडल्या लगेच गाढ झोपला... त्याच्या छातीवरून रक्त वाहत आता जमिनीवर पोहोचलं होतं पण त्या माणसाची शुद्धच जणू हरवली होती...

क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Friday, 13 December 2013

पापी... एक गूढ सत्य भाग तिसरा

 पापी... एक गूढ सत्य थरारक आणि रहस्यमयी कथा

अध्याय पहिला पराभव

भाग तिसरा


 
"कम ऑन पप्पा, पकड़ा मला, तुम्ही ह्याहीपेक्षा चांगलं करू शकाल तरच जिंकू शकाल नाही तर तुम्हाला पराभव पत्करावा लागेल..." ती आपल्या पप्पांशी बोलत होती... पण तिचा श्वास आत्ता अडखळत होता...

"टाईम अप प्लीज..." तिच्यासाठी एवढंस वाक्य बोलणं पण कठीण जात होतं... ती थांबून आपल्या श्वासांवर नियंत्रण आणत बोलली...

तिने पुन्हा पाळायला सुरुवात केली, ती मुलगी अजूनही त्याच्या पासून लांब पळत होती, शेवटी त्याने थोड्या श्रमाने तिला पकडले... जसंच त्याने तिला पकडलं आणि तिचा चेहरा आपल्याकडे फिरवला, तिचं एका माणसात रुपांतर झालं होतं... त्या माणसाचा चेहरा पूर्णपणे रक्ताने भरलेला होता आणि काही रक्त त्याच्या तोंडातून स्त्रवत होतं...

डॉक्टर अवधूत कुलकर्णी आपल्या दुस्वप्नातून उठले होते... काही विचित्र गोंधळ त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होता... अचानक बेडच्या जवळ ठेवलेल्या फोनची रिंग वाजली... ते विचारात डुबले कि एवढ्या रात्री त्यांना कोण कॉल करू शकतो ते... त्यांनी आपल्यात घड्याळात पाहिले पहाटेचे ४ वाजले होते, त्यांनी रिसीवर उचलला...

"हेल्लो, मी डॉक्टर अवधूत कुलकर्णीशी वार्ता करू शकतो का.." समोरून एका माणसाचा आवाज आला...

"हो बोलतोय... आपण कोण...?"

"मी संतोष पाटील स्पेशल इन्वेस्टीगेशन ब्रांच मुंबई, मला तुमच्याशी खूप जरुरी वार्ता करायची आहे..."

"तुम्हाला आत्ता माहिती आहे, कि सध्या काय वेळ झाली आहे ती...?" डॉ. अवधूत चिडत बोलले...

"होय... पण माझं तुमच्याशी बोलणं खूप जरुरी आहे..."

"तुम्हाला माझा नंबर कसा मिळाला...?" आता डॉ. अवधूत तो काय बोलत आहे त्याकडे दुर्लक्ष करत बोलले...

"मी बोललो होतो ना कि मी स्पेशल ब्रांच मधून आहे... त्यामुळे आम्ही कोणाचाही नंबर आणि पत्ता शोधू शकतो, आमच्याकडे आमचे काही सोर्सेस आहेत..."

"तर मग तुमच्या त्या सोर्सेसने तुम्हाला हे नाही सांगितलं का कि मला मैत्री करणे पसंत नाही आहे आणि खास करून जे पोलीसातून असतील तर..." आता ते जरा चिडून मोठ्याने बोलायला लागले होते...

"होय डॉ. मला माहिती आहे... खरोखर तुमचा पत्ता सापडणं खूप कठीण होतं पण आम्हाला आमच्या गरजेपायी हे करायला लागलं... ह्यावेळी एक तुम्हीच आहात जे आमची मदत करू शकता..."

"मी तुमची मदत जरूर करू शकलो असतो पण क्षमा करा मला आपलं उरलेलं जीवन शांतीपूर्वक व्यतीत करायचं आहे..."

"प्लीज डॉ. मी काय बोलतोय ते एकदा ऐकून घ्या... जर तुम्हाला ह्याच्यामध्ये काही करण्यासाठी रस वाटत नसेल तर मी तुम्हाला पुन्हा त्रास नाही देणार... ह्यामध्ये खूप साऱ्या लोकांचं जीवन अवलंबून राहिलं आहे..."

"हे जग खूप खराब आहे... इथे प्रत्येकाचं जीवन कोणावर ना कोणावर तरी अवलंबून आहे आणि कोणालाच माहिती नाही कि कधी काय होईल आणि काय नाही ते... आणि जाणाऱ्यांना कोणीच थांबवू शकत नाही..."

"जर तुम्ही आम्हाला सहकार्य कराल तर खूप लोकांचा जीव वाचेल, तुम्ही हे करू शकता हे तुम्हाला पण माहित आहे... माणुसकीच्या नात्याने ह्यांना वाचवा..."

"कोण बोललं तुम्हाला कि मी माणूस आहे, मी तर फक्त एक शरीर आहे जो फक्त श्वासोश्वास करतोय, माझी आत्मा कधीच निघून गेली आहे... माझ्या सोबत तुमचा वेळ नका वाया घालवू, कोणीतरी दुसरा शोधा जो खरोखर तुमची मदत करू शकेल..." एवढं बोलून डॉ. अवधूतने रिसीवर आपटला...

त्याने आपले डोळे बंद करून एक दीर्घश्वस घेतला आणि पुन्हा त्याने त्याच स्वप्ना विषयी विचार करायला सुरुवात केली जी त्याला गेल्या १० वर्षांपासून सतावत होती आणि असंच रात्रीअपरात्री तो चर्फडून जागा व्हायचा... त्याने कपाटातून झोपेच्या गोळ्यांची बाटली काढून ३ गोळ्या खाल्ल्या...

त्याला पूर्ण विश्वास आणि खात्री होती कि पुन्हा तेच स्वप्न पडणार... पण ते काही बहुमोल क्षण जे त्यांनी आपल्या मुलीसोबत घालवले आहेत.... ते पाहण्यासाठी ते पुन्हा त्याच रक्ताने माखलेल्या माणसाचा चेहरा पाहण्यासाठी सज्ज होतात.



क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Thursday, 12 December 2013

पापी... एक गूढ सत्य भाग दुसरा

 पापी... एक गूढ सत्य थरारक आणि रहस्यमयी कथा

अध्याय पहिला पराभव

भाग दुसरा 

त्या दिवशी इन्स्पेक्टर शिरीष भोसले घरचा चिकन-करीचा बेत ओरपुन निद्रास्त झाले होते तेंव्हाच त्यांना पोलीस स्टेशनमधुन गुन्हाची बातमी देणारा फोन आला होता आणि चरफडतच रात्रीच्या गारठ्यात ड्युटीचे कपडे अंगावर चढवुन ते घराबाहेर पडले होते.

"शिऱ्या, काय विचार करतोयस तू...?" पूर्ण पडताळणी करून पोलिस स्टेशनमध्ये पोलिस इन्स्पेक्टर शिरीष भोसले उर्फ शिऱ्या आणि स्पेशल ब्रांच ऑफिसर संतोष पाटील उर्फ संत्या बोलण्यात मग्न होते...

"काहीच नाही, उलट तूच मला सांगितले पाहिजेस असं मला वाटतं, कारण इथे एक्स्पर्ट तूच आहेस ना...!!" शिऱ्या त्याची टिंगल करत आणि टोमणा मारत बोलला...

"हे बघ... हे माझं काम नाही आहे, मला पोलिस कमिश्नरांनी डायरेक्ट ऑर्डर दिले आहेत म्हणून ह्या केसमध्ये मी तुझी मदत करतोय..." संत्याने त्याला समजावण्याचा प्रयत्न केला...

"हो हो मला माहिती आहे कि फक्त स्पेशल ब्रांचवालेच कामं करतात आणि आमच्यासारखे पोलिसवाले असेच भरती करून ठेवले आहेत..." शिऱ्याने पुढचा तीर मारला...

"ठीक आहे, कदाचित आपल्यांना एकत्र काम करण्यापलीकडे आत्ता काहीच उरलं नाही आहे... तर मग आता तू काय माहिती गोळा केली आहेस..." शेवटी संत्यानेच त्याच्याशी हुज्जत न घालता कामाची गोष्ट काढली...

"ती एक वेश्या होती... आणि ते वेश्यावृत्तीचे धंदे इरफान चालवतो..." शिऱ्याने माहिती दिली...

"इरफान...??" संत्याने विचारले...

"हो... मी त्याच्याशी बोललो, पण ज्याने तिला पाठवण्यासाठी सांगितले होते, त्याने आपलं नाव, गाव काहीच सांगितलं नव्हतं बस हा पत्ता देवून पाठवण्यासाठी सांगितलं होतं..." शिऱ्या बोलला...

"इरफानला ज्या नंबरवरून कॉल आला होता त्या नंबर विषयी तू काही माहिती काढलीस कि नाही..."

"हो... पण प्रयत्न बेकार गेले... आय.एस.डी. फेक नंबर..."

"आणि मेडिकल रिपोर्टमध्ये काही खास बाबी...?"

"रिपोर्टमध्ये हे नमूद केलं आहे कि हिचा खून करण्याच्या पहिले हिच्याशी कोणीच शारीरिक संबंध केला नाही... ह्याचा अर्थ असा होतो कि हिला फक्त हिचा खून करण्यासाठी बोलावलं गेलं होतं... आणि एकदम लक्षपूर्वक पाहशील तर तिच्या गळ्यावर ह्या प्रकारे घाव केला आहे कि तिचं फक्त रक्तच निघालं पाहिजे... आणि हीच गोष्ट आहे कि जी माझं डोकं फिरवत आहे..." शिऱ्या एका दमात एवढी सर्व माहिती संत्याला सांगतो...

"ह्या खुनाची खूप साऱ्या बाबी खूप गुंतागुंतीच्या आहेत... सारखं सारखं मला असं का वाटतंय कि हे कोणत्या सध्या माणसाचं काम नाही आहे, हि केस जशी दिसते त्याहीपेक्षा गुंतागुंतीची आहे, आणि काही ना काही तरी असं आहे जे आपल्यांना दिसत नाही आहे किंवा आपण त्याला पाहूनही दुर्लक्षित करत आहोत..." संत्या तर्क लावत बोलला...

"त्यासाठीच तर तुला इथे पाठवलं आहे..." शिऱ्या पुन्हा सुरु झाला होता...

ह्यावेळी संत्याने त्याच्याकडे दुर्लक्ष करत घटना स्थळाचे चित्र लक्षपूर्वक पाहायला सुरुवात केली... अचानक त्याची नजर एका चित्रावर केंद्रित होते...

"खुन्याने दिवाळावर हे जे काही नंबर्स आणि चिन्ह बनवले आहेत त्या विषयी तू काही विचार केला आहेस काय...?" संत्याने विचारले...

"खरं सांगू मी थकलोय ह्या विषयी विचार करून करून कि कोणी एका वेश्याला बोलावणार आणि मग तिचं रक्त काढून तिचा खून करून तिच्याच रक्ताने दिवाळावर काही लिहून पण जाणार... आणि पूर्ण रूम अशी असेल जिथे जसं काही घडलंच नाही... तिथे एकाचे पण बोटांचे ठसे मिळालेले नाहीत..." शेवटी शिऱ्याने आपला पराभव मानला...

"नाही ह्यात आपण पूर्णपणे पराभूत झालेलो आहोत..." संत्याने त्याचे अर्धवट वाक्य पूर्ण केलं...

"एक मिनट... एक मिनट थांब कदाचित मी कोणाला तरी ओळखतो जो आपली ह्यात मदत करू शकेल... मला पूर्णपणे तरी काही आठवत नाही पण असल्या हुबेहूब मिळणाऱ्या मर्डर केसच्या फ़ाइल्स मी वाचल्या आहेत... त्यामध्ये असलंच रक्ताने लिहिलेल्या नंबर्स आणि चिन्हांची माहिती होती... हे चिन्ह आणि नंबर्स एका कोडींग प्रमाणे आहेत... हे चिन्ह आणि नंबर्स काही तरी सांगत आहेत पण असं समजणार नाही ह्यांना डिकोड करावं लागणार..." संत्या दृढतापूर्वक बोलला पण त्याची नजर त्या नंबर्स आणि चिन्हांवरून हटतच नव्हती...


क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग

Wednesday, 11 December 2013

पापी... एक गूढ सत्य भाग पहिला

 पापी... एक गूढ सत्य थरारक आणि रहस्यमयी कथा

अध्याय पहिला पराभव

भाग पहिला

पूर्ण खोली गडद काळोखाने भरलेली होती... एका बेडवर लागेल्या छोट्याश्या बल्बच्या अंधुक प्रकाशात फक्त तो बेडच दिसत होता... त्या बल्बचा प्रकाश एवढा अंधुक होता कि फक्त त्या बेडशिवाय तिथे काहीच दिसणं कठीण होतं... त्या बेडवर एक मुलगी गुडघ्यांमध्ये डोकं खुपसून आकसून बसली होती. त्या अंधुक प्रकाशात आणि एअर कंडीशनवाल्या त्या खोलीतपण त्या मुलीच्या कपाळावर घर्मबिंदूचे थेंब पाहून
कोणालाही तिच्यातल्या भयाचा अंदाजा येवू शकत होता...

"शैलजा मी काय सांगतोय ते नीट ऐक..." त्या काळोखातून एक भारी भक्कम आवाज आला...

"आता बेडवर झोप आणि आपले डोळे बंद कर..." तिथूनच पुन्हा अजून एक आदेश आला आणि त्या मुलीने लागलीच त्या आदेशाचे पालन केले... जसं काय ती त्याच आदेशाची वाट पाहत होती.

त्या मुलीला जसं सांगितलं जात होतं तसंच ती आपले डोळे बंद करून बेडवर झोपली. तिला असं करतांना पाहून असं वाटत होतं कि ती मुलगी कोणत्या तरी असहाय्य कारणामुळे निषेद करू शकत नव्हती. काहीच क्षणानंतर तिला जाणवले कि एक गरम श्वास तिच्या सर्वांगावरून फिरून गेला आहे, आणि काही अस्वस्थ क्षणानंतर तिला वाटलं कि जसं कोणीतरी तिचे पाय घट्ट पकडले आहेत. तिच्या काही समजायच्या आधीच तिचे पाय कोणत्यातरी वस्तूने बेडला बांधले गेले. ह्या प्रसंगाने ती एवढी घाबरली गेली कि तिच्या तोंडून एक किंकाळी फुटणारच होती कि तिच्या तोंडावर कोणाचातरी एक वजनदार हात पडल्यामुळे ती किंकाळी तिच्या तोंडातल्या तोंडातच घुटमळली गेली.

"शु$$हह्ह्ह ... मला तुला काहीच इजा पोहचवायची नाही आहे... माझी अशी कल्पना आहे कि मी अश्या मुलीचं चित्र काढू जी माझ्या बेडवर बांधलेली आहे... यु नो इट्स अ काइंड ऑफ फेटिश.." तो व्यक्ती तिला शांत करण्यासाठी बोलला.. आणि त्याचे ते शब्द कामी आले, कारण त्या मुलीच्या चेहऱ्यावरचं टेन्शन आता कमी झालं होतं...

आता त्याने पहिले त्या मुलीचे पाय बांधले आणि मग नंतर हात आणि सगळ्यात शेवटी त्या मुलीच्या डोळ्यावर एक पट्टी पण बांधली... आता त्याच्या बेडवर एक हात, पाय आणि डोळ्यावर पट्टी बांधलेली एक मुलगी होती. त्याने मागे होवून काही अंतरावून त्या मुलीला निहारले.

"परफेक्ट..." त्या व्यक्तीच्या तोंडून अनायसंच निघाले.

त्या व्यक्तीने एक काळा कोट चढवलेला होता, ज्याच्या खिशातून त्याने एक बॉलसारखी वस्तू काढली. तो हळू हळू त्या मुलीकडे जात होता... त्या मुलीला काहीच समजत नव्हते कि शेवटी तिच्या सोबत होतंय तरी काय...?? अचानक त्या व्यक्तीने तिच्या गालावर एक जोरदार चपराक लगावली. जसंच त्या मुलीने वेदनेने आपलं तोंड उघडलं त्या व्यक्तीने त्या चेंडू सारख्या वस्तूला तिच्या तोंडात खुपसून तोंड टेपने बंद केलं.

आता त्या व्यक्तीने दुसऱ्या खोलीत जावून एक वाडगा आपल्या सोबत घेवून आला. त्या वाडग्यामधून त्याने एक मेणबत्ती काढली आणि तिला जळवून ती बेडच्या उश्याशी ठेवली... आणि त्या प्रकाशात त्याने आसपासच्या सर्व वस्तूंवर एक नजर फिरवली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक संतुष्टीचे भाव आले.

'चला मग आता खरी मजा सुरु करूयात...' एक स्मित हास्य देत तो स्वतःशीच पुटपुटला.

आता त्या व्यक्तीने त्या मुलीच्या शेजारी बसून आपला एक हात त्या मुलीच्या मानेवर ठेवला आणि त्या हाताला असा फिरवायला लागला जसं तो तिथे काही तरी शोधत आहे... अचानकच त्याचा हात जसंच त्या मुलीच्या मानेखाली पोहोचला त्याने शोधण बंद केलं. त्याच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच स्मित हास्य उमटलं. त्याने लगेच आपले डोळे बंद करून मंत्रोच्चारण सुरु केलं आणि दुसऱ्या हाताने त्याच वाडग्यामधून एक मोठा सुरा बाहेर काढला.

काही क्षणानंतरच त्या व्यक्तीचे मंत्रोच्चारण आणखीनच वाढले गेले... त्या मुलीचं शरीर जसं आग कशी भडकते तसं भडकत होतं... तिने स्वतःला सोडवण्यासाठी आपले हात पाय मारण्याची धडपड सुरु केली. त्या मुलीला समजून चुकलं होतं कि तिच्या सोबत आत्ता काही तरी वाईट आणि खूप भयंकर घडणार आहे... स्वतःला सोडवण्यासाठी ती आपली सर्व शक्ती पणाला लावून ती दोर तोडण्याचा प्रयत्न करत होती पण तिची शक्ती त्या दोरीसमोर अपुरी होती.

तो व्यक्ती तिच्या प्रतिकाराला दुर्लक्ष करून आपले मंत्रोच्चारण अजून जोराने बोलायला लागला आणि त्याचवेळी त्याने तो सुरा त्या मुलीच्या मानेवर सपकन फिरवला. त्या वेदनेमुळे ती मुलगी अजून जोराने आपले हात पाय आपटून आपटून स्वतःला सोडवण्याचा प्रयत्न करू लागली, पण त्याकडे दुर्लक्ष करून त्या व्यक्तीने भळाभळा गळणाऱ्या रक्ताला त्या वाडग्यात भरू लागला.

ती व्यक्ती आपल्या मनात एकदम द्वेष बाळगून होती... त्याच्या वागणुकीवरून तरी असं वाटत होतं हे सर्व काही त्याच्यासाठी काहीच नाही आहे...

ती मुलगी आता अजून जोराने आपले हात पाय आपटत होती... तिच्या शरीरासोबतच तिची आत्मा पण त्या वेदनेला सहन करत होती... त्या मुलीची अशी हालत झाली होती कि तिच्या शरीरातील आत्मा तिला सोडून जाण्याचा मार्ग पाहत होती पण त्या आत्म्याला पण मार्ग दिसतच नव्हता... जसं जसा वेळ जात होता त्या मुलीची प्रतिकार करण्याची क्षमता आता कमी होत जात होती.. अजूनही त्या जखमेतून रक्त प्रवाह सुरु होता पण वेग कमी झाला होता...

तो वाडगा आता त्या मुलीच्या रक्ताने पूर्णपणे भरला होता... त्या व्यक्तीने तो वाडगा सावधपणे बाजूच्या टेबलावर ठेवला... आता आपल्या दुसऱ्या खिशातून त्याने एक पेंटिंग ब्रश काढून त्या मुलीच्या रक्ताने भिंतीवर काहीतरी लिहिलं आणि त्या मुलीच्या जखमेला टेप लावून बंद केलं.. ती निष्प्राण मुलगी आता बेडवर पहुडली होती. तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव सरळ सरळ सांगत होते कि ती मरण्याच्या पहिले तिने खूप वेदना सहन केल्या असतील आणि आता तिच्या आत्म्याने शरीरातून मार्ग काढून पळ काढला होता... कारण त्या आत्म्याने आपला पराभव स्वीकारला होता...

ती व्यक्ती काही वेळासाठी त्या खोलीतून बाहेर निघून गेली आणि जेव्हा आतमध्ये आली तेव्हा त्याच्या हातामध्ये एक स्प्रेची बाटली होती. त्याने पूर्ण खोलीत स्प्रे मारण्याच्या आगोदर सर्वीकडे एकवार नजर फिरवली कि काही सुटल तर नाही ना... पूर्णपणे तपासून झाल्यावर त्याने पूर्ण खोलीत स्प्रे मारला आणि तो ब्रश आणि सुरा आपल्या खिशात ठेवला... आणि त्या मुलीला ज्या दोरीने बांधलं होतं तिथून तिची सुटका केली.

"च्च च्च बेच्चारी..." एवढं बोलून तो त्या खोलीतून बाहेर आला...

अजूनही ती खोली पूर्णपणे गडद काळोखात होती, त्यात त्या बेडवर अर्धनग्नावस्थेत त्या तरुणीचे प्रेत पडले होते, तिला सोडून काही पण दिसणं कठीण होतं... मुलीचं पूर्ण तोंड आणि बेडवरची चादर तिच्या रक्तांनी माखली होती... त्या मुलीचे डोळे अजूनही उघडे होते आणि त्या डोळ्यात मरण्याच्या पहिले तिला झालेली असहाय्य वेदना आणि दुखः साफ दिसू शकते...

क्रमशः...

पुढील भाग

Friday, 6 December 2013

शेवटचा भाग २८ देव उपासना

देव उपासना

शेवटचा भाग २८

देवचे बाबा हळूच उठून मंदिरात गेले आणि शंकराच्या मूर्तीमधून तो त्रिशूळ काढून आणून उपसनाला दिला...

"राहुल तू माझ्या सोबत जंगलात येतोयस का..!!" उपासनाने विचारले...

"हो हो... हि पण काय विचारायची गोष्ट आहे..." राहुल बोलला...

"चल मग आपल्यांना उशीर नाही केला पाहिजे..." उपासना बोलली...

"चल मी तुझ्या सोबत येतो..." राहुल उत्साहाने बोलला...

"मी पण तुमच्यासोबत येणार..." देवचे बाबा बोलले...

"नको बाबा तुम्ही राहू द्या तुम्हाला तर नीट चालता पण येत नाही.. तुम्ही इथे थांबा आम्ही निघतो... आम्हाला लवकरात लवकर जंगलात पोहोचणं जरुरी आहे... आणि आम्हाला पिशाच्चला पण शोधायचे आहे..." उपासना बोलली...

"नाही मी पण येणार... राहुल तू मला आधार दे..." देवचे बाबा बोलले...

उपासना समजून चुकली होती कि बाबा सोबत असल्याने तिला जंगलात जाण्यासाठी उशीर होईल...

"राहुल तू बाबांना आण मी पुढे जाते..." उपासना त्रिशूळ घेवून जंगलाकडे पाळायला लागते...

"अरे थांब तू एकटी काय करणार..." मागून देवचे बाबा तिला ओरडून आवाज देतात...

"हे सर्व विचार करण्यासाठी वेळ नाही आहे... तुम्ही समजत नाही आहात..." उपासना पळता पळता बोलते...

राहुल बाबांना आधार देतो आणि जंगलाच्या दिशेने जायला लागतो..

"बाबा ती एकदम बरोबर बोलत होती तुम्हाला इथेच थांबलं पाहिजे होतं..." राहुल बोलला...

"माझ्या मुलाचा जीव धोक्यात आहे आणि मी इथे थांबून काय करणार..."

उपासना त्या दोघांपासून खूप पुढे निघून येते... आणि जंगलाच्या खूप जवळ येवून पोहोचते...

"कुठे घेवून गेला असेल तो देवला... कोणत्या दिशेला जावू..." उपासना जंगलाच्या बाहेर उभी राहून विचार करत असते..

उपासना कोणताच निर्णय न घेत सरळ जंगलात घुसते... ती मागे वळून पाहते, 'कदाचित खूप मागे राहिलेत ती लोकं... वाट पाहू कि पुढे जावू... नको नको मला पुढे जायला पाहिजे... देवला ह्यावेळी मदतीची खूप गरज आहे..."

उपासना दाट जंगलात उतरते... आपल्या देवसाठी... पण जंगलाच्या शांततेमुळे ती शहारते... ती पहिल्यांदाच ह्या जंगलात आली आहे... निश्चितच ती घाबरणार... पण ती आपल्या देवसाठी हातात त्रिशूळ घेवून पुढे जात आहे...

"हा तर खूप मोठा जंगल वाटत आहे... कुठे घेवून गेला असेल तो पिशाच्च देवला... काय करू मी... अरे परमेश्वरा मला मदत कर.." उपसनाला काहीच समजत नव्हते कि काय करावं.. सर्वीकडे दाट जंगल होतं... खूप मोठे मोठे झाड... दिवसा पण त्या झाडांमुळे काळोख वाटायचा...

"देव...!" उपासना खूप जोराने किंचाळली...

दाट जंगलात उपसनाचा आवाज खूप मोठ्याने घुमला... पण उपसनाला प्रतिउत्तर काहीच मिळाल नाही...

'अरे परमेश्वरा कुठे घेवून गेला असेल तो... काही तरी मदत करा माझी...' उपासना बोलली...

"हा तर उपासनाचा आवाज आहे... असं वाटतंय स्वामीजी तिला नाही सापडले..." राहुल बोलला...

"पागल झाली आहे ती... एकटीच पळत सुटली आहे... पिशाच्चला शोधणं काय सोप्प काम आहे..." बाबा चिडत बोलले...

"काही तरी केलं पाहिजे बाबा... जसं आपण चालत आहोत मला नाही वाटत कि आपण ह्या जन्मात स्वामीजींना शोधू शकू..."

दुर्दैवाने उपासना जंगलाच्या विरुद्ध दिशेने जात होती आणि राहुल आणि बाबा दुसऱ्या दिशेने... तिघांच्याही मनात चिंता आणि भय एवढी होती ते लोकं कोणत्याच निर्णयावर येत नव्हते...

राहुल आणि बाबा चालता चालता थकून जातात आणि एका झाडाखाली उभे राहतात...

----------------------------

दुसरीकडे उपासना चालता चालता जंगलाच्या मधोमध पोहोचली होती...

'अरे परमेश्वरा असं वाटतंय संध्याकाळ होत आली आहे... आणि देवचा कुठेच पत्ता नाही... जर देवला काही झाले तर मी पण ह्या जंगलात आत्महत्या करेन...' उपासना विचार करत करत जातंच होती कि तिला हसण्याचा आवाज ऐकायला आला...

"हा हा हा हे हे हे... काय कसं वाटतंय आत्ता... तू तर खूप लवकर बेशुद्ध झालास... कधी पासून वाट पाहतोय कि आता शुद्धीवर येशील आणि मी तुला खायला सुरुवात करेन... सांग कुठून सुरुवात करू... ह्या हातांपासून सुरुवात करू काय, ज्यांनी माझ्या डोळ्यात धूळ टाकली होती... अजून पर्यंत डोळे चुरचुरत आहेत... सांग काय टाकलं होतंस माझ्या डोळ्यात"

देव जमिनीवर पडला होता आणि त्याच्या डाव्या बाजूला पिशाच्च बसला होता... देवने सर्वीकडे पाहिले... सगळीकडे मोठमोठे झाड होते... एवढं दाट जंगल त्याने पहिल्यांदा पाहिलं होतं... देवने उठण्याचा प्रयत्न केला पण तो उठू शकला नाही... त्याला धड आपले हात पाय पण हलवता आले नाहीत...

"काय झालं उठायचं आहे तुला ऑ?... उठ उठ.. हा हा हा हा हा... चांगला खेळ आहे ना... सांग कसं वाटतंय..." पिशाच्च बोलला...

"तू जिवंत वाचणार नाहीस... मी तुला जिवंत नाही सोडणार..." देव रागात बोलला...

"कोण मारणार मला.. तू... ऑ... हुंह..." पिशाच्च चिडला आणि त्याने आपल्या एका हाताने त्याच्या डोक्यावर वार केला.... हाताचा वार असा होता कि कोणी तरी हातोडा मारला आहे... देवच्या डोक्यातून रक्त वाहायला लागलं... आणि तो पुन्हा बेशुद्ध झाला...

"ऑ... हा तर पुन्हा बेशुद्ध झाला... मला भूक लागली आहे... पण ह्याला तेव्हाच खाणार जेव्हा हा शुद्धी वर येईल... ह्याला आपल्या शरीरात माझ्या दातांची जाणीव झाली पाहिजे... तेव्हाच मला मजा येणार... माझ्या डोळ्यात धूळ टाकतो... हुंह..."

"त्याला सोड नाहीतर..." पिशाच्चला आपल्या मागून आवाज येतो... आणि तो लगेच मागे वळतो...

"नाहीतर काय देविजी... तुम्ही काय करणार आहात... हा हा हा..."

"मानलं पाहिजे... माझ्यासमोर आज पर्यंत असं कोणीच तोंड वर करून बोललं नाही आहे... एक हा आहे आणि एक तू... दोघेही एकापेक्षा एक आहात... पण मला खेद आहे कि तुम्ही दोघेही माझ्या पोटात जाणार आहात... पण पहिले मी ह्याला खाणार... तू ह्याच्या बाजूला येवून झोप, नंतर तुझी पाळी येणार..."

उपासना त्रिशूळ आपल्या मागे लपवते... कारण तिचा इरादा त्याला समजला नाही पाहिजे...

'मला कुठल्याही प्रकारे ह्या पिशाच्चच्या जवळ जायलाच पाहिजे... काय करू...' उपासना विचार करते...

"पिशाच्च जी खूप ऐकलं आहे तुमच्या विषयी तुम्ही खूप भयानक आहात पण असं काही दिसत तर नाही..." उपासना बोलली...

पिशाच्च देव जवळून उठला आणि उपसानाकडे बघत बोलला, "घ्या आत्ता... हिला मी भयानक नाही वाटत... माझा आवाज ऐकून तर जंगलातला सिंह पण पळून जातो, मग माणूस कोणती वस्तू आहे... आणि मी तुझ्यासमोर एवढी भयानक गोष्टी करतोय... ह्याहीपेक्षा जास्त भयानक अजून काय असू शकतं..!!"

"तरी पण तुम्हाला अजून दुसरं काही तरी केलं पाहिजे..." उपासना बोलली...

"जसं कि... काय करू मी आत्ता ते पण सांग..."

"चेहऱ्यावर अजून थोडी जरब असली पाहिजे... सगळ्या गोष्टीवर तुम्ही फक्त हसत असता... हे चांगलं नाही वाटत... ह्यामुळे तुमचा दरारा कमी होतो..."

"थट्टा करतेस ना तू... खूप चांगलं..." पिशाच्च उपसनाच्या जवळ येतो आणि तिचे केस पकडतो...

"मुली पिशाच्चशी कधीच थट्टा करायची नाही... आपली चिंता करायची असते..."

उपासना वेळ न दवडता तो त्रिशूळ पिशाच्चच्या पोटात घुसवते आणि बोलते, "ते तर ठीक आहे पण काही पिशाच्चला पण आपली चिंता करायला पाहिजे..."

"हे काय केलंस तू... हे काय मारलंस पोटात... आह..." पिशाच्च वेदनेने कण्हत होता....

"महादेवचा त्रिशूळ आहे... परमेश्वराचं नाव घे आणि निघ इथून..." उपसनाने पिशाच्चला दोन्ही हातांनी दूर ढकललं...

"आह... तुला काय वाटतं तू ह्याला वाचवू शकतेस... आह... माझं विष आहे ह्याच्या शरीरात... मी जरी ह्याला खाल्लं नसतं तरी हा सकाळपर्यंत मेला असता..."

उपसनाने रागात एक लाथ पिशाच्चच्या तोंडावर मारली आणि बोलली, "दुसर्यांच्या मृत्यूची पार्टी मनवायची नसते... आपली चिंता करायची असते..."

"तू ह्या जंगलातून बाहेर नाही जावू शकत... हा त्रिशूळ माझ्या पोटातून काढ.. मी तुम्हा दोघांना गावी सुकरूप सोडतो..."

उपासनाने त्रिशूळ पकडला आणि जोर लावून थोडा अजून पिशाच्चच्या पोटात खुपसला... पिशाच्च खूप जोराने किंचाळला...

पिशाच्चची किंचाळी पूर्ण जंगलात घुमली... त्याची किंचाळी राहुल आणि देवच्या बाबांनी पण ऐकली... ते तीव्र गतीने किंचाळीच्या दिशेने अंदाज लावत पळत सुटले...

"देव... देव उठ काय झालं आहे तुला... देव... अरे परमेश्वरा वाचव माझ्या देवला..." उपासनाचे डोळे भरून आले आणि ती रडायला लागली...

"हा हा हा हा... लवकरच मरणार तो... हे हे हे..."

उपासना उभी झाली आणि पुन्हा त्रिशूळ पिशाच्चच्या आणखीन आतमध्ये खुपसला... तो पुन्हा जोरात किंचाळला.. काही क्षणातच त्याने दम तोडला... पण त्याचा देह तिथून गायब झाला... कदाचित यमाचे दूत त्याला उचलून नरकात घेवून गेले...

मग उपासनाने काश्यातरी प्रकारे देवला उचलून आपल्या खांद्यावर घेतलं आणि जंगलातून मार्ग काढत काढत ती गावाकडे पोहोचते... ती त्याच प्रकारे त्याला उचलून गावाच्या वैद्याकडे घेवून जाते... दुसरीकडे राहुल आणि देवचे बाबा त्यांना शोधून शोधून थकले होते त्यामुळे तेही पुन्हा गावाकडे परतले...

वैद्य देवला उपसनाच्या खांद्यांवर पाहून अचंबित होतो... वैद्य देवला उपसनाच्या मदतीने खाटेवर झोपवतो... उपासना पूर्ण गोष्ट वैद्यला सांगते... "माझ्याकडून जे होईल ते मी करेन" असं वचन देवून वैद्य आपल्या कामाला लागतो...

राहुल आणि देवचे बाबा पण कश्यातरी प्रकारे जंगलातून बाहेर येतात... आणि बाबांना राहुल वैद्यकडे घेवून येतो... पण वैद्यच्या घराच्या बाहेर उपसनाला पाहून दोघेही अचंबित होतात...

"तू इथे काय करत आहेस जंगलात शोधून शोधून थकलो आम्ही तुला..." देवचे बाबा बोलले...

"मी देवला घेवून आली आहे... पण आता तो शुद्धीत नाही आहे.. वैद्य उपचार करत आहेत... आणि उपासना त्यांना पूर्ण कहाणी ऐकवते.."

बाबा आणि राहुल उपसनाची गोष्ट ऐकून हैराण होतात... पण त्यांच्या डोळ्यात देवची बातमी ऐकून आनंद पण दिसतो...

"तू पिशाच्चला मारलंस विश्वास नाही बसत आहे माझा..." बाबा बोलले...

तेव्हा वैद्य बाहेर येवून त्यांना सांगतो कि, "तुम्ही देवला घेवून जावा इथे माणसं येत जातात..."
तेव्हा ते लोकं देवला घेवून जातात...

----------------------------

राहुलने पूर्ण गोष्ट घरी येवून पल्लवीला सांगितली... तिथे उपासनाने पण घरी येवून सर्वांना गोष्ट सांगितली... सगळेचजण आश्चर्यचकित होते हे ऐकून...

"मालकीण बाई आता तुम्ही निघून जाणार ना..." राहुल बोलला...

"नाही... मी तुझ्याशी लग्न करणार आहे..." पल्लवी बोलली... हे वाक्य ऐकून राहुल खूप खुश झाला...

---------------------------

दुसऱ्या दिवशी सकाळी देवच्या बाबांनी पण देवला पूर्ण हकीकत सांगितली... देव मनातल्या मनात विचार करू लागला कि, 'किती वाईट वागलो मी तिच्यासोबत... आता ह्याचे पारणे आपण कसे फेडणार... फक्त एकंच उपाय आहे तिच्याशी लग्न करून...'

सकाळी संतोष, संगीता, उपासना, राहुल आणि पल्लवी आणि पूर्ण गावातील लोकं मंदिरात हजर झाले होते.... कारण संतोष व संगीता, राहुल आणि पल्लवी लग्न करत होते... आणि ह्यामध्ये भाऊ साहेबांना पण काहीच आपत्ती नव्हती... दोघांचे हि लग्न पूर्ण झाले मग देवच्या बाबांनी आपल्या हातांनी देव आणि उपासनाचं लग्न लावून दिलं...

समाप्त...

हि नोट नक्की वाचा...: - मंगळवार पासून पापी ह्या कथेची सुरुवात होणार आहे...समस्त मायबाप वाचकहो, हि कथा लिहिण्यात झालेल्या अक्षम्य दिरंगाईबद्दल माफी तरी कशी मागु? काही अपरिहार्य कारणांमुळे हि कथा टाकायला खुपच उशीर झाला. पण कदाचीत त्यामुळेच मला कळाले की तुमचे माझ्यावर  किती प्रेम आहे, किती जीव आहे ते. या पुढे अशी चुक होणार नाही याची ग्वाही देतो... मनात फक्त एकाच खंत आहे कि तुमच्या प्रतिक्रिया खूप कमी मिळतात मला ह्या वेबसाईट वर... त्यामुळेच मी आता जी कथा लिहित आहे ती माझी शेवटची कथा असणार आहे... जर तुमचे प्रतिसाद मला भरभरून मिळाले तरच मी पुढच्या कथेचा विचार करू शकेन... प्रतिक्रियांमुळेच एका लेखकाचा उत्साह वाढतो... पापी च्या पुढची स्टोरी तुमच्या भरभरून प्रतिसादावरच लिहिण्याचा विचार केला आहे... समस्त मायबाप वाचकांचे मनापासून धन्यवाद...


Previous Update

Thursday, 5 December 2013

प्रस्तावना पापी... (एक गूढ सत्य)

नोट: - ह्या कथेचा मूळ लेखक दुसरा आहे... मी फक्त एक अनुवादक आहे, त्यांची परवानगी घेवूनच मी हि कथा मराठीत अनुवाद करत आहे... हे वाचकांनी ध्यानात ठेवावे...

मूळ लेखक: - नाव माहित नाही
अनुवादक: - दत्ता उतेकर - ०८०९७५८१७८८

पापी... (एक गूढ सत्य) (थरारक आणि रहस्यमय कथा)

प्रस्तावना

त्याला ज्वलंतशील मांसाच्या गंधाची जाणीव होत होती आणि त्याला हे हि माहित होतं कि, तो गंध त्याच्याच मांसाचा आहे. त्याने थरकाप उडालेल्या स्थितीत आपल्या समोर उभ्या असलेल्या व्यक्तीकडे भयाने पाहिले.

तो वेदनेने कण्हत हळूच बोलला, "तुला माहिती आहे कि, ती वस्तू माझ्या जवळ नाही आहे...!!"

समोर उभा असलेला व्यक्ती त्याच्यावर डाफरला, "मला चांगलंच ठावूक आहे कि ते पुस्तक तुझ्याच जवळ आहे... ते मला दे नाही तर मी तुझ्या प्रत्येक मांसाच्या तुकड्याला जाळून टाकेन.."

तो समोर उभ्या असलेल्या व्यक्तीला पुन्हा विनंती करत बोलला, "मी तुझ्या डोळ्यात क्रोध आणि आपल्या मृत्यूचा चेहरा पाहू शकतो, असल्या क्षणी मी कसा काय खोटं बोलू शकतो...!!"

"मी तुला चांगल्याप्रकारे ओळखतो, तू खूप मोठा नायालक माणूस आहेस, तुझ्या सारखा एक हरलेला माणूस कुठेच नाही आहे. ती वस्तू तुझ्या जवळ असून सुद्धा तू त्याचा वापर करू शकला नाहीस... मला माहिती आहे कि तू ते पुस्तक मला देण्याव्यतिरिक्त मरणंच पसंत करशील..." एवढं बोलून त्या समोर उभ्या असलेल्या व्यक्तीने अजून एसिडचे  काही थेंब त्या माणसाच्या शरीरावर टाकलं.

"मी खोटं नाही बोलत, असं कुठलंही पुस्तक नाही आहे, त्याने आपल्या मरण्याच्या आगोदरच ते पुस्तक जाळून टाकलं होतं..." तो ठो-ठो बोंबलत रडत बोलला... त्याला जाणीव झाली होती कि ह्याहीपेक्षा जास्त आता तो सहन करू शकत नव्हता...

"खूप वाईट गोष्ट आहे कि आता तू माझ्या कोणत्याच कामाचा नाही आहेस..."

"नको.... नको... प्लीज देवापायी असं नका करू..."

"मी देवामध्ये विश्वास नाही ठेवत, कारण मी पापी आहे... हा हा हा हा"


नोट: - देव उपासना संपल्यानंतर लवकरच हि कथा तुम्हा सर्वांसमोर येणार आहे तर वाट पाहत राहा...

Wednesday, 4 December 2013

भाग २७ देव उपासना

देव उपासना

भाग २७

देव पूर्ण गावात सर्वीकडे फिरत असतो... पण त्याला कोणीच दिसत नाही... पण राहून राहून त्या किंकाळ्या गावात ऐकायला येत होत्या...

'ह्या किंकाळ्या तर ऐकायला येत आहेत, पण दिसत तर कोणीच नाहीये... जर तो इथे आहे तर दिसत का नाहीये... खरोखर हा पिशाच्च आहे का...? कि कोणी दुसरी दैविक शक्ती...?' देव हे सर्व विचार करत करत रात्रीच्या भयाण काळोखात पुढे जात होता, कि त्याला कोणाच्या तरी रडण्याचा आवाज ऐकायला आला... देवने सर्वीकडे पाहिले पण दिसत कोणीच नव्हतं...

"हा मरणार, कोणी तरी ह्याला वाचवा... आला आला... नको वाचवा ह्याला..."

'हा आवाज कुठून येत आहे...' देव गोंधळला... देव आवाजाच्या दिशेचा अंदाज लावत एका दिशेने जायला लागला... पिंपळाच्या झाडाखाली बसून एक माणूस रडत होता...

"आला आला... ह्याला कोणीतरी वाचवा..."

"ए कोण आहेस तू...! आणि रडत का आहेस...?? गावातली सर्व लोकं तर घरात आहेत आणि तू एवढ्या रात्री इथे काय करत आहेस...!!!" देवने खूप सारे एकत्र प्रश्न केले...

"मला खूप दुखः आहे... कोणी तरी वाचवा ह्याला..." तो माणूस स्फुंदत बोलला...

"कोणी अडचणीत आहे काय...!! मला सांग मी त्याची मदत करेन...!"

तो माणूस पुन्हा जोर जोराने रडायला लागला, आणि बोलला, "कोणी तरी वाचवा ह्याला... :'("

"कोणाला वाचवण्यासाठी बोलत आहेस... मला सांग मी तुझी मदत करेन..." देव बोलला...

"तुझा जीव संकटात आहे... त्यामुळे तुझ्या मदतीसाठी कोणाला तरी बोलवतो आहे..." तो माणूस बोलला...

"काय वटवट करतोयस..." देव बोलला...

"असंच काही तरी तुझे सहकारी काल बोलले होते... मी त्यांना बोललो होतो कि तुमचा जीव संकटात आहे कोणाला तरी बोलवा... पण ते लोकं माझ्या बोलण्या वरती वर तोंड करून हसायला लागले आणि हुज्जत घालत होते.... मग काही वेळातच मारले गेले..." एवढं बोलून तो माणूस पुन्हा रडायला लागला...

"काय...? तू त्यावेळी तिथेच होतास...!!"

"हो... मी खूप आवाज दिला मदतीसाठी पण कोणी आलंच नाही..."

"माझ्यासाठी तुला रडण्याची काहीच गरज नाहीये... तू आपली चिंता कर..."

"हा हा हा... खूप चांगलं... तुला खाल्ल्याने खूप मजा येईल... मला हिम्मती लोकांचं मांस खाण्यात खूप मजा आणि आनंद होतो..."

"तू पिशाच्च आहे...!!"

"हा हा हा... पिशाच्चला त्याच्याच विषयी नाही विचारायचं असतं, येड्या आपली चिंता कर... तुला मारण्यात खूप मजा येईल..."

"हा हा हा... मला पण तुला मारण्याने मजा येईल... पिशाच्चला मारण्याने चांगलं वाटेल मला..." देव पण हसायला लागला...

देवची गोष्ट ऐकताच तो माणूस उभा राहिला आणि क्षणाचाही विलंब न करता देववर उडी मारली...

पण देव तिथून लगेच बाजूला झाला आणि आपली मुठ बंद करून काही मंत्र पुटपुटले आणि मुठ खोलून काही तरी त्याच्या डोळ्यात टाकले...

पिशाच्च डोळे चोळायला लागला आणि इकडे तिकडे हात मारून गायब झाला...

"कुठे गायब झालास दोस्ता... ये थोडं अजून खेळुयात... मला पण आता रडायला येत आहे कोणीतरी तुला वाचवायला यायला पाहिजे..."

पिशाच्च डोळे चोळत चोळत जंगलात आपल्या ठीकाण्यावर पोहोचला...

'कोण आहे हा मुलगा ज्याने माझी अशी हालत केली... ह्या मुलाला तर मी त्याचे हाल हाल करून मारणार... ह्याच्या पूर्ण परिवाराला खावून टाकणार... हे हे हा हा हा...' पिशाच्च जोर जोरात हसायला लागला...

त्याचा आवाज ऐकून जनावर पण इथे तिथे पाळायला लागलेत... पिशाच्चने एका हरणावर झडप घातली आणि त्याला फाडून खावून टाकलं, "माणसाच्या मांसात जी चव आहे ती ह्या जनावरांच्यात नाही..." पिशाच्च बोलला...

इथे देव पिशाच्चला सर्वीकडे पाहत फिरला पण तो त्याला कुठेच सापडला नाही....

-------------------------------

बाहेर जेव्हा हालचाल कमी झाली तेव्हा दोघेही आपापल्या बिछान्यावर येवून पहुडले...

"अच्छा राहुल तू अजूनपर्यंत लग्न का नाही केलंस...!!"

"मालकीणबाई उर्मिला शिवाय कोणाशी लग्न करायचं मनच नाही झालं..."

"उर्मिला सारखीच मुलगी पाहिजे तुला..."

"तुमच्या सारखी पण मला चांगली वाटेल..."

"तर मग मी तुला चांगली वाटते..."

"तुम्ही कोणाला चांगल्या नाही वाटणार... तुमच्या सारखी कोणी भेटली तर नाशिबंच उजळेल.." राहुल बोलला...

"मी झोपते आता..."

"ठीक आहे..." राहुल बोलला, 'मालकीणबाई सारखीच कोणी मुलगी माझ्या जीवनात आली पाहिजे...' राहुल आपल्या मनातल्या मनात बोलला...

----------------------------

रात्र उलटून दिवस उजाडलेला असतो... संतोष सकाळीच संगीताकडे आलेला असतो... दुसरीकडे भाऊ साहेब पाटलांची हालत खालावत चाललेली होती... पहिले विश्राम आणि नंतर पुरुषोत्तम... त्याच्या मनात धास्ती घर करून बसली होती... वैद्य बोलतो कि ते आत्ता फक्त काही दिवसांचेच पाहुणे राहिले आहेत...

राहुल सकाळ होताच घरातून बाहेर निघण्याची तैयारी करतो, "मला जावून... स्वामीजींना भेटलं पाहिजे..."

तो पल्लवीला आवाज देतो कारण पल्लवी उठून दरवाजा आतून बंद करून घेवू शकते... पण पल्लवी एकदम गाड झोपेत असते... राहुल पल्लवीच्या खांद्यावर हात ठेवून तिला हलवतो...

"क...क... कोण आहे...?"

"मी आहे मालकीण बाई... राहुल..."

"काय झालं...?"

"तुम्ही उठून आतून कडी लावा... मी बाहेर जातोय... तुम्हाला आंघोळ वैगेरे करायची असेल तर बाहेर व्यवस्था करून ठेवली आहे..." राहुलने बाहेर एक छोटंस स्नानगृह बनवून ठेवलं होतं... ज्याच्यावर फक्त एक परदा लावून ठेवला होता...

"माहिती आहे मला..."

"ठीक आहे मग कडी लावून घ्या..." राहुल निघून जातो...

'कुठे भेटणार स्वामीजी' राहुल विचार करत होता... तो मंदिराकडे जातो... देव राहुलला रस्त्यातच भेटतो...

"सकाळी सकाळी कुठे चालला आहेस..."

"तुमच्या जवळच येत होतो स्वामीजी... तुम्हाला काही माहिती पडलं पंडितजिंकडून..."

"हो माहिती पडलं... आणि माझा काल रात्री पिशाच्चशी सामना पण झाला..."

"मग काय... तो पिशाच्च आहे काय...?"

"हो..."

"अरे परमेश्वरा..." राहुलची तर पिशाच्च नाव ऐकूनच बोबडी वळली होती...

"घाबरू नकोस त्याचं काही ना काहीतरी होवूनच जाइल.."

"काय करणार तुम्ही..."

"बघुयात... तू घरीच थांब माझी चिंता करण्याची काहीच गरज नाही आहे..."

"नाही स्वामीजी... मी घाबरलो जरूर आहे पण... मी तुमची संगत कधीच नाही सोडणार..."

"जशी तुझी मर्जी... मी आता घरी जातोय... झोप येत आहे मला... कदाचित तो पिशाच्च रात्रीच येईल... मी थोडं आराम करून घेतो... कोणती पण गोष्ट असेल तर मला सांग..."

"हो स्वामीजी... तुम्ही काळजी नका करू..." राहुल बोलला...

देव आपल्या घराकडे जातो... जेव्हा तो घराकडे पोहोचला तेव्हा बाहेर उपासना उभी होती...

"तू इथे काय करतेस...?" देवने विचारले...

"तू माझ्यावर चिडला आहेस ना..." उपासनाने विचारले...

"मी कोणावरच चिडलो नाही आहे... आता जा मला झोपायचे आहे... खूप थकलो आहे..."

"माझ्याशी मुळीच बोलणार नाही आहेस... प्रेम करणार्यांना एवढं पण नाही सतवायच असतं..."

"तुझं प्रेम माझ्यासाठी विष बनलं आहे... कृपया करून मला एकट सोड..."

"मी तुला शेवटचंच भेटायला आली आहे... आजच्या नंतर तुला कधीच त्रास नाही देणार..." उपसनाचे डोळे पाण्याने भरले...

"हे बघ तू समजण्याचा प्रयत्नच नाही करत आहेस... मी आता तो देव राहिलेलो नाहीये..."

"नाही... मी आता समजून चुकली आहे... आपली काळजी घे..." उपासना आपले अश्रू पुसत बोलली...

"तू अजूनही नाही समजली आहेस... निघ इथून... माझ्यावर ह्या आसवांचा काहीच परिणाम होणार नाहीये..."

"माझ्याकडून ज्या काही चुका झाल्यात त्याच्यासाठी मला क्षमा कर..." एवढं बोलून उपासना तिथून निघून गेली...

देवने आपल्या घराचा दरवाजा उघडला... पण तो आतमध्ये जाण्याच्या उलट हवेत उडून बाहेर आपटला गेला... तो एवढ्या जोराने आपटला गेला कि त्याच्या पडण्याचा आवाज उपसनाला पण ऐकू आला...

"दे$$व..!!" उपासना किंचाळली...

देव एवढ्या जोरात आपटला गेला होता कि त्याच्या डोळ्यांपुढे काळोख पसरत चालला होता...

उपसनाची किंचाळी ऐकून शेजारचे काही लोकं पण बाहेर आलेत... देवच्या घरामधून पिशाच्च बाहेर आला... आणि देवच्या समोर खाली वाकून बोलला, "खेळायचं होतं तुला... चल ये जंगलात जावून खेळुयात..."

"ए कोण आहेस तू... आं..." उपासना किंचाळली...

"पिशाच्चशी त्याच्या विषयी नाही विचारत... स्वतःची चिंता करायची असते... हा हा हा हे हे... आज ह्या हिम्मती मुलाचं मांस खाणार..."

पिशाच्चची गोष्ट ऐकताच सगळे लोक पुन्हा आपापल्या घरात घुसले...

'घाबरगुंडे साले... सर्वे पळाले... मलाच काहीतरी केलं पाहिजे...' उपासना बोलली...

उपसनाने एक दगड उचलला आणि पिशाच्चच्या डोक्याला निशाणा लावून मारला...

"दगड मारतेस थांब जरा पहिले तुलाच खातो..." पिशाच्च बोलला...

देवला सोडून पिशाच्च उपासना जवळ येतो...

"नाही... नाही... मी प्रतिज्ञा घेतली आहे कि रात्र होण्याच्या पहिले ह्या मुलालाच खाणार... आत्ता तुला सोडतो पण पुढच्यावेळेस तुला खाईन... हे हा हा हा .... आज बस ह्याचंच मांस खायचं आहे मला..."

पिशाच्चने देवला आपल्या खांद्यावर घेतलं आणि तिथून गायब झाला... तो देवला आपल्या सोबत घेवून जंगलात आपल्या ठीकाण्यावर पोहोचला...

'हा तर देवला आपल्या सोबत घेवून गायब झाला... अरे परमेश्वरा आता काय होणार...?" उपासना शहारते...

उपासना मंदिराकडे पळत पळत जाते...

'मला हि गोष्ट देवच्या बाबांना सांगितली पाहिजे...' उपासना पळत पळत विचार करते...

-----------------------------

देवचे बाबा उपसनाला मंदिराच्या जिन्यावरच भेटले...

"बाबा अनर्थ झालं... तो... तो... पिशाच्च देवला उचलून घेवून गेला...?"

"काय...!!" हे ऐकताच देवचे बाबा जिन्यावरच कोसळले...

"बाबा...!!" उपासना किंचाळते... देवचे बाबा जिन्यावरून कोसळत कोसळत खाली जमिनीवर आले...

तोपर्यंत राहुल पण तिथे पोहोचतो...

"काय झालं ह्यांना..." राहुल विचारतो...

"देव विषयी ऐकून खाली पडले..." उपासना बोलली...

राहुल देवच्या बाबांना उठवतो... पण त्याचे बाबा डोकं पकडून तिथेच खाली बसतात...

"काय झालं स्वामीजींना..." राहुलने उपासनाला विचारले...

"माहित नाही कुठे... पिशाच्च त्यांना उचलून घेवून गेला..." उपासना बोलली...

"नाही नाही असं नाही होवू शकत... स्वामीजीं सोबत असं मुळीच होवू शकत नाही..." राहुलला विश्वासच बसेना..

"सर्व काही माझ्या डोळ्या समोर झालं राहुल... मी स्वतः सर्वकाही आपल्या डोळ्यांनी पाहिलं आहे..."

"अरे परमेश्वरा हे तर खूप वाईट झालं... आता काय होणार...?" राहुल बोलला...

"शेजारचे लोकं तर घरात घुसून बसले आहेत... आत्ता आपल्यांनाच जे काही करायचे आहे ते करायचे आहे..."

"काही पण करण्यात फायदा नाही आहे... पिशाच्च त्याला नाही सोडणार.." बाबा बोलले... ते जमिनीवर डोकं पकडून बसले होते...

"काल खूप समजावलं होतं मी देवला पण तो ऐकला नाही... पिशाच्चच कोणीच काहीच बिगाडू शकत नाही..."

"तुम्ही देवचे बाबा असून असे बोलत आहात... काही तरी अपेक्षा ठेवली पाहिजे तुम्हाला..."

"जे खरं आहे.. त्याला स्वीकारतोय... तुम्ही दोघं पण स्वीकारा... कदाचित परमेश्वराची हीच इच्छा आहे..."

"असं कसं होवू शकतं... काही तरी पर्याय असेल देवला वाचवण्याचा..." उपासना बोलली...

"एक उपाय आहे पण तो खूप कठीण आहे..." बाबा बोलले...

"काय उपाय आहे...?" उपासनाने विचारले...

"मंदिरात शंकराच्या हातात जो छोटा त्रिशूल आहे... त्याला त्या पिशाच्चच्या बेंबीत घुसवलं पाहिजे... पण तो पिशाच्च असं मुळीच होवू देणार नाही... आणि जो पर्यंत पिशाच्च जिवंत आहे... देवचं वाचणं कठीण आहे... कोणास ठावूक त्याने आत्ता पर्यंत देवला मारलं पण असेल..." बाबा बोलले...

"तो देवला मारण्याच्या घाईत नव्हता... तो त्याला उचलून घेवून गेला आहे... मला आशा आहे कि देव अजूनपर्यंत जिवंत आहे..." उपासना बोलली...

"पण आपल्यांना हे पण तर नाही माहिती कि तो पिशाच्च स्वामीजींना घेवून कुठे गेला आहे..." राहुल बोलला...

"पिशाच्च जंगलात राहणं पसंत करतात... तो पक्का त्याला जंगलात घेवून गेला असेल..." बाबा बोलले...

"आपल्यांना उशीर नाही केला पाहिजे... बाबा मला तो त्रिशूल द्या... मी मारणार त्या पिशाच्चला..." उपासना बोलली...

"त्रिशूल तर घेवून जा... पण मला नाही वाटत कि तुम्ही काही करू शकता..." बाबा निराश होत बोलले...

क्रमशः....


Previous Update                     Next Update