Welcome to Marathistories .

This is default featured slide 1 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 2 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 3 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 4 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

This is default featured slide 5 title

Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.

नवीन कथा हत्यारा तुमच्यासमोर सादर करत आहे...

Thursday, 18 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग चौथा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग चौथा

जीप मध्ये संत्या आणि मेघना एकदम शांत बसले होते... कोणीच बोलण्याचा पुढाकार घेत नव्हतं.... शेवटी न राहवून संत्यानेच तिला प्रश्न केला...

"तुमच्या घरात कोण कोण आहे...??" संत्याने तिला प्रश्न केला...

"आमच्या घरात मी एकटीच राहते... तीन वर्षांपूर्वी एक कार दुर्घटनेत माझ्या आई बाबांचा मृत्यू झाला होता..." हे बोलतांना मेघना चा आवाज जड झाला होता...

"ओह्ह... सॉरी... मी हा प्रश्न विचारायला नाही पाहिजे..." संत्या क्षमा मांगत म्हणाला...

"ठीक आहे... आता तर मला एकट राहण्याची सवयच पडली आहे... त्यामुळे असं वाटून घेणं कधीच वाटलं नाही..." मेघना म्हणाली...

"आपण मित्र बनू शकतो का...!!" शेवटी संत्याने मित्रत्वाचा हात पुढे केलाच...

"हो... का नाही..." मेघना थोडी अचंबित होवून म्हणाली...

"बस... इथेच माझं घर आलं..." मेघना त्याला थांबवत बोलली...

"हे घे हा माझा नंबर आहे... कधीही गरज पडली कि मला फोन कर... ओके बाय..." संत्या आपला कार्ड तिला देत म्हणाला....

"अरे... आत तर ये... चहा / कॉफी घेवून जा..." मेघना म्हणाली...

"नको... आता नको... नंतर कधी तरी..." संत्या म्हणाला...

"ओके देन... बाय..." मेघना...

संत्या लगेच आपली जीप आपल्या घराकडे वळवतो...

घरी पोचल्यावर संत्या मेघना विषयीच विचार करत असतो... मेघना विषयी विचार करता करता त्याला सुचिता ची आठवण येते आणि अचानक लगेच त्याचे डोळे पाणावले जातात... आणि तो भूतकाळात कुठे तरी हरवला जातो... इथे संत्या आपल्या विचारांमध्ये हरवलेला आहे... तर दुसरीकडे एक व्यक्ती काळ्या कपड्यांमध्ये तोंडावर मुखवटा लावून, हातात दोरी घेवून आपल्या घरातून निघून आणि घराला कुलूप लावून रस्त्यावर चालायला लागतो... आपल्या नवीन सावजाला संपवण्यासाठी... कोण असेल ती व्यक्ती...??? का करतो आहे तो किंवा ती हे सगळं...? सर्वच प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला या कथेत मिळत राहतील...

+++++++++++++++++++++++++++++

दुसर्या दिवशी....

संत्या पोलिस स्टेशन मध्ये बसला होता तेव्हा त्याच्या जवळ कदम येतो...

"शुभ प्रभात सर..." कदम म्हणाला...

"शुभ प्रभात कदम... बोला काय माहिती आणलीत..." संत्या म्हणाला...

"सर, प्रेमनगर मध्ये एक मर्डर झाला आहे..." कदम...

कदमांच हे वाक्य ऐकून संत्या ताडकन उठून उभा राहिला आणि म्हणाला, "काय...??? एक काम करा तुम्ही जीप काढा आणि लवकर निघायची तैय्यारी करा..."

संत्या, कदम आणि त्याची टीम प्रेम नगरला जायला निघते... आणि काही वेळात त्यांची जीप रस्त्यावर भरधाव धावायला लागते... आणि थोड्याच वेळात मर्डरवाल्या जागी त्यांची टीम उतरते... संत्याने एक सुटकेचा श्वास टाकला कारण इथे अजूनही पत्रकार आणि न्यूजवाले तिथे पोहोचलेले नव्हते... पटापट सगळे घरात घुसले... पण बेडरूम मध्येच एक विदारक दृष्य त्यांच्यासाठी वाढून ठेवले होते. जसे त्यांनी ते दृष्य बघितले, त्यांच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला होता. त्यांच्यासमोर सोफ्यावर एक व्यक्ती मृतावस्थेत पडलेली होती, गळा कापलेला, सगळ्या वस्तू अस्ताव्यस्त झालेल्या, डोळे बाहेर आलेले, आणि डोकं एका बाजूला लूढकलेलं. त्याचाही खुन अगदी त्याच पध्दतीने झालेला होता. वस्तू अस्ताव्यस्त विखूरलेल्या होत्या त्यावरुन असे जाणवत होते की त्यानेही मरायच्या आधी बरीच तडफड केली असली पाहिजे.

आपल्या टीम ला पटापट कामाला लावून संत्या त्या घरातील मालकीण बरोबर बोलत होता, "तुम्ही कुठे होता, जेव्हा हा खून झाला होता तेव्हा...???"

"साहेब, मी आणि माझा मुलगा काल रात्री एका लग्नाला गेलो होतो... आणि आज सकाळी जेव्हा आम्ही परतलो तेव्हा घराचा दरवाजा सताड उघडा होता... आणि हे आपल्या बेडरूम मध्ये जमीन वर रक्त बंबाळ अवस्थेत पडले होते..." एवढं बोलून ती बाई हुंदके देत रडायला लागते...

"सर हा खून, पण त्याच प्रकारे झाला आहे जसे आधीचे दोन खून झाले आहेत...!" कदम येवून संत्यावर अजून एक बॉम्ब टाकला...

"साहेब ह्याचा अर्थ असा होतो कि कांदिवली मध्ये कोणीतरी माथेफिरू सिरीयल किलर फिरत आहे...??" कुलकर्णी बोलले...

"मला पण तेच वाटतंय, तुम्ही दोघे एक काम करा देहाला पोस्टमार्टम साठी पाठवून द्या आणि एक गोष्ट लक्षात ठेवा कि हि गोष्ट पत्रकार किंवा न्यूजवाल्यां पर्यंत पोहोचली नाही पाहिजे... नाही तर लोकांच्या मनात दहशत निर्माण होईल..." संत्याने त्यांना आणखीन काही किरकोळ कामाला लावून तो स्वतः जीप मध्ये येवून बसला आणि वेगाने गाडी चालवत तो पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परतला...
संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये पोहोचून आणि गरम गरम चहा घेवून हाच विचार करत असतो कि, 'कोण हे सर्व करत असेल... जो लोकांना मारून त्यांचा डावा हात कापून आपल्या सोबत घेवून जात आहे... खरंच कोणी माथेफिरू आहे कि भूत पिशाच्च आहे ह्या मागे...??' भूत पिशाच्च आठवताच त्याच्या कपाळावर घर्मबिंदू उमठ्ले... तेवढ्यात त्याच्या टेबलावरील फोन खणखणला, त्यामुळे संत्या आपल्या विचारांच्या तंद्री तून दचकून बाहेर आला... 

"हेल्लो, अक्की बोल..." संत्या म्हणाला... 

"काय गोष्ट आहे यार... आज जरा तू खूपच अपसेट वाटतोय...?" अक्की ने प्रश्न केला... 

संत्या ने त्याला मर्डर ची पूर्ण कथा ऐकवून टाकली... 

"अरे यार... हि तर खूप खळबळ जनक गोष्ट आहे... तो / ती व्यक्ती तर दिवसेंदिवस खून करत चालला / चालली आहे...?" अक्की म्हणाला.... 

"होय यार... माहित नाही कोण आहे हा हरामखोर सिरीयल किलर... जो लोकांना मारतो आणि असा गायब होतो जसं गाढवाच्या डोक्यावरील शिंग... माझ्या एकदा तावाडीला सापडला ना तर त्याचं काय करेल मलाच समजत नाहीये..." संत्या दात खात बोलला...

"चल सोड यार ह्या गोष्टींना... आणि चल कुठे तरी माईंड फ्रेश करायसाठी जावूयात का...?" अक्की म्हणाला...

"आता तर नाही... मी तुला संध्याकाळी सांगतो..." एवढं बोलून त्याने अक्कीचा फोन कट केला... तेवढ्यात त्याचा पुन्हा एकदा फोन वाजायला लागतो... आणि फोन वर कदम असतात...

"साहेब, आत्ता चौकशी करतांना एका माणसाने सांगितले आहे कि, त्याने काल रात्री एका काळे कपडे आणि तोंडावर मुखवटा असलेल्या एका माणसाला घटनास्थळी पाहिलं आहे..." कदम म्हणाला...

"काय...? तुम्ही त्या माणसाची उलट तपासणी करा तेवढ्यात मी तिथे पोहोचतो..." एवढं बोलून संत्याने फोन कट केला आणि झपाझप पावलं टाकत तो पोलिस स्टेशन च्या बाहेर पडला... 
 

++++++++++++++++++++++++++


संत्या आपली जीप घेवून लगेच घटनास्थळी पुन्हा परतला...

"हा कदम... कुठे आहे तो माणूस...??" आल्या आल्या संत्याने प्रश्न केला... कदम ने त्या माणसाची ओळख संत्याशी करून दिली...

"तू त्या हत्याराला कधी पाहिले होते...? आणि तू काय काय पाहिले होते...?" संत्याने त्याच्यावर प्रश्नांची सरबत्तीच लावली...

"साहेब, काल रात्री जेव्हा मला झोप येत नव्हती त्यामुळे मी आपल्या खोलीच्या खिडकी समोर येवून उभा होतो तेव्हा मला ह्या घराच्या समोर एक काळे कपडे वाला माणूस दिसला.... मला वाटलं असेल कोणीतरी..! मला काय माहित तो इथे खून करण्यासाठी आला होता ते..." ती व्यक्ती उत्तरली...

"तू ने त्या माणसाचा चेहरा पाहिलास...?" संत्याने उत्सुकतेने विचारले...

"अं...! नाही साहेब... कारण त्या माणसाने चेहऱ्यावर मुखवटा घातला होता..." तो माणूस म्हणाला...

"ठीक आहे... जर तुम्हाला पुन्हा तो माणूस इथे कुठे आसपास दिसला तर आम्हाला जरूर कळव..." एवढं बोलून संत्या पुन्हा पोलिस स्टेशन मध्ये परततो...

++++++++++++++++++++++++++++

संत्या आपल्या कॅबीन मध्ये त्या काळे कपडे वाल्या विषयी विचारच करत असतो कि तिथे कदम आणि कुलकर्णी दोघेही येतात...

"साहेब, हे काय होत आहे ह्या शहरात...?? आता तर लोकांच्या मनात काळे कपडे वाल्या माणसाच्या विषयी अजूनच धसका बसला असेल... आता तर लोकांना रात्री अपरात्री घरातून पण निघायला भीती वाटणार..." कदम ने आपली शंका जाहीर केली... 

ते तिघं बोलतच होते कि एक हवालदार येवून त्यांना सांगतो कि, "सर बाहेर काही पत्रकार आले आहेत...?" 

"चला... आले आपले धिंडवडे काढणारे आलेत... बघुयात काय म्हणतायत ते..." संत्या दात खात म्हणाला आणि बाहेर आला... 

".... पवार साहेब.. मुंबई शहरात एक माथेफिरू सिरिअल किलर मोकाट फिरत आहे... आणि त्याने तीन तीन हत्या केली आहे... आणि तो अजूनही पकडला का नाही गेला...??" पत्रकार... 

"आता आमचा तपास सुरु आहे... जसंच आम्हाला काही माहित पडलं कि आम्ही तुम्हाला जरूर सांगू...?" संत्या म्हणाला... 

"पण इन्स्पेक्टर साहेब हा माथेफिरू आहे तरी कोण...?? आणि ह्याचा उद्देश तरी काय आहे...??" पत्रकार... 

"आता मी काहीच सांगू शकत नाही...??" संत्या म्हणाला... 

"लोकांमध्ये दहशत निर्माण झाली आहे... आणि अजूनही तुम्ही आणि तुमच्या टीम ने काहीच केलं नाहीये..." पत्रकार... 

संत्या तिच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून.. पुन्हा आपल्या कॅबीन मध्ये परततो... 

"पाहिलंत तुम्ही... आपल्या शहरात एक माथेफिरू मोकाट फिरत आहे आणि आपली पोलिस काहीच करत नाही आहे... आता फक्त आम्ही तुम्हाला एवढंच सांगू इच्छितो कि तुम्ही घरातून बाहेर निघतांना जरा सांभाळून निघा... कारण त्या माथेफिरू सिरिअल किलर चा पुढचा निशाणा कोणीही असू शकतो... आणि जरा आपल्या शेजारी-पाजारी पण पहा कि कोणी संशयित व्यक्ती तर राहत नाही आहे ना... एबीसी न्यूज मधून कॅमेरामन रोहित सोबत राणी..." 

++++++++++++++++++++++++++++

काही वेळांनी संत्याला कमिश्नर साहेबांचा फोन येतो आणि ते तातडीने त्याला आपल्या ऑफिस मध्ये बोलावतात... संत्या चिडत, 'आता ह्याला काय काम आलं, बहुतेक सिरिअल किलिंग बद्दलच विचारेल...' संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर पडला, आणि आपल्या जीप मध्ये जावून बसला... थोड्यावेळातच तो कमिश्नर साहेबांच्या समोर उभा होता...

"इन्स्पेक्टर पवार तुमची त्या सिरिअल किलर चा तपास कसा चालू आहे...? आणि त्यात काय प्रगती आहे...?" कमिश्नर म्हणाले...

"साहेब... अजूनही काहीच कळत नाहीये... तो माथेफिरू लोकांना दोरीने गळा आवळून मारतो आणि त्यांचा डावा हात कापून घेवून जातो..." संत्या म्हणाला...

"डावा हात कापून घेवून जातो म्हणजे त्याला करायचं तरी काय आहे...?" कमिश्नर...

"साहेब... मला असं वाटतं तो माणूस कोणी पागलच असेल..." संत्या

"पण, मला काहीच निमित्त चालणार नाही... काही पण करून लवकरात लवकर ह्या केस चा निकाल लावा... आणि हो आज पासून तुमच्या सोबत ह्या केस मध्ये इन्स्पेक्टर ए.एस.पी. गोडबोले तुमची मदत करतील... आता तुम्ही जावू शकता..." कमिश्नर...

"ओक... सर..." एवढं बोलून संत्या ताडताड पावलं टाकत बाहेर येतो... आणि मनातल्या मनात म्हणत असतो, 'साल्या तुला काय माहित आम्ही दिवस रात्र ह्याच केस विषयी बोलत असतो... तू करून बघ कशी हजामत होते ती...' तो येवून आपल्या जीप मध्ये बसतच असतो कि त्याचा भ्रमणध्वनी खणखणला जातो...

क्रमशः...

Thursday, 11 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग तिसरा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग तिसरा



संत्या आणि अक्की त्याच ठिकाणी होते... "अक्की.... चल लवकर..."  गाडीच्या दिशेने झपाझप पावले टाकीत संत्या उद्गारला...


सगळ्यांचे लक्ष वेधत, आपल्या कर्कश सायरनच्या आवाजात कोकलत पोलासांची एक गाडी समता नगर कार्टर रोड पासून काही अंतरावर थांबली... तशा सर्व प्रेस रिपोर्टरस् च्या नजरा त्या गाडीकडे वळल्या... गाडीतून इन्स्पेक्टर संत्या आणि अक्की ला उतरताना पाहतच सर्व
प्रेसवाल्यांचे लोंबाळे त्यांच्या दिशेने धावले; क्षणार्धात संत्याला प्रेसवाल्यांनी घेरले आणि त्याच्यावर प्रश्नांचा भडिमार सुरू केला..

"पवार सर, हा खून कोणी केला आहे...? यामागे कोणाचा हात आहे...? हा कुणी माथेफिरू तर नाही...?..."


"प्रेसवाल्यांनासुद्धा आतमध्ये प्रवेश का दिला जात नाही?...या प्रकरणातील अशा कोणत्या घटना लोकांपासून लपविल्या जात आहेत...? "


याच वेळी संत्याने
एक जळजळीत कटाक्ष तो प्रश्न विचारणार्या प्रेस रिपोर्टरकडे टाकला पण त्याचवेळी त्याच्या पाठोपाठच अनेक प्रश्नाचा सुरपाठ सुरु झाला....

"...आज सुबहि एक खून हो गया और अभी एक रात को... पुलिस क्या कर रही है..???.."


"...व्हॉट यु से अबाऊट धिस मर्डर?.... अॅन्ड हाऊ कॅन पब्लिक ट्रस्ट ऑन पोलिस आफ्टर धिस इन्सिडेन्ट?"


".... यात समता नगरवासीयांच्या जिवाला काही धोका आहे का...??"


"....आमच्या माहिती नुसार आम्हाला कळलं आहे कि मृतदेहाचा एक हात गायब आहे... !! इज इट ट्रू??


"....सारे पुलिस वाले इस तरह से चुप्पी क्यो साधे हुए हैं...?"


"...शेवटी पोलिसवालेच जर असे वागु लागले तर लो़कांनी त्यांच्यावर विश्वास तरी का आणि कसा ठेवावा.....??"


ज्या गोष्टीची भिती होती तीच झाली होती. सर्व पत्रकार आणि न्युज चॅनेलवाल्यांनी या प्रकरणाला ब्रेकिंग न्युज म्हणुन चांगलेच हायलाईट केले होते..., कित्येक दिवसांनंतर त्यांना आता अशी झणझणीत, मसालेदार बातमी मिळाली होती; ही संधी ते कसे सोडु शकतील..?


"प्लिज,... लेट अस इन्वेस्टीगेइट् केस -फर्स्ट!!!...." त्रासिक चेहर्याने पत्रकार आणि न्युजचॅनेलच्या प्रतिनिधींना बोलत संत्या तड़क घटनास्थळी जाऊ लागला...

त्यांचे सहकारी कदम आणि कुलकर्णी लगेच धावत येत पत्रकारांना बाजुला सारत पवारांना वाट मोकळी करून देऊ लागले.

"होय कदम, खून कुठे झाला आहे...!!" संत्याने प्रश्न केला...


एव्हाना घटनास्थळी आधीच पोहोचून  कदम ने मृतदेहाचा पंचनामा सुरू केला होता..... दोन पोलिस फोटोग्राफर पैकी एकजण प्रेताचे विविध बाजुने फोटो काढण्यात व्यस्त होता..... तर त्याचा दुसरा सहकारी ज्या ठिकाणी प्रेत होते, त्या जागेचे तसेच त्याच्या नजिकचे फोटो घेण्यात व्यस्त होता..... एकीकडे फिंगर प्रिंट ब्युरो एक्सपर्टस् ची टीम खोलीमध्ये काहीतरी डिवचत त्यामध्ये हाताचे किंवा इतर कुठले ठसे भेटतात का, याचे निष्फळ प्रयत्न करत होती..... तर दुसरीकडे डॉग मास्टर आपल्या कुत्र्यांना सांभाळत फिंगर प्रिंट ब्युरोचे काम होईपर्यंत एका बाजुला थांबले होते....


"सर, खून त्या खोलीत झाला आहे.. आणि सर एक गोष्ट म्हणजे खून त्याच प्रकारे झाला आहे जसा खून सकाळी झाला होता..." कदम त्यांना मृतदेहाचा तपशील देत होते...


"म्हणजे...??" कदम चे वाक्य ऐकून संत्या उडालाच...


"आय मीन सर, हा खून पण दोरी ने गळा आवळून केला गेला आहे... आणि ह्या मृतदेहाचा पण डावा हात गायब आहे..." कदम ने संपूर्ण माहती स्पष्टपणे सांगितली...


"डावा हात गायब होण्याचा अर्थ काय आहे...??" शेवटी न राहवून अक्की ने प्रश्न केला...


"माहित नाही यार... सकाळी पण आम्हाला एक मृतदेह सापडला होता... त्याचा पण डावा हात गायब होता... आणि तिची पण हालत अशीच होती जशी ह्या मृतदेहाची आहे..." संत्या म्हणाला... "कदम, हत्याराचा काही पुरावा किंवा काही माहिती मिळाली का.." संत्याने कदमला प्रश्न केला...


"नाही सर, हत्यारा खूप हुशार आणि चलाख आहे... त्याने आपल्या मागे काहीच पुरावा सोडलेला नाहीये..." कदम म्हणाला...


"ठीक आहे.. मृत देह पोस्टमार्टम साठी पाठवा... आणि एक गोष्ट... प्रेस वाल्यांना हि गोष्ट कशी समजली कि मृतदेहाचा डावा हात गायब आहे ते..." संत्या जवळजवळ ओरडलाच.... तसा तिथे ऊभ्या असणार्या सर्व चाळीच्या बायकांचे आवाज एकदमच बंद झाले.... इन्स्पेक्टर संत्याच्या  या करड्या आवाजाने पुर्ण चाळ हादरुन गेली..., त्या आवाजासरशी तेथिल इतर कॉन्स्टेबल, हेड कॉन्स्टेबल-कुलकर्णी इतकेच काय पण  असि. कदम व त्याचा मित्र अक्की सुद्धा जाग्यावरच थिजले..... संत्या याआधी असा कधीच तापला नव्हता किंबहुना तो अतिशय शांत स्वभावाचा होता... त्याचे हे भयानक रुप आज प्रथमच सर्वांना दिसत होते.... ते बटाट्यासारखे मोठे आणि लालभडक झालेले डोळे पाहून कदमच्या कपाळावर धर्मबिंदूच जमा झाले...


"माहिती नाही सर..." मघापासुन संत्याच्या रागाच्या भितीने घशात आवंढा गिळत कदमांनी तो शब्द कसाबसा बाहेर काढ़ला....


"ठीक आहे जेवढं सांगितलं आहे तेवढं करा... आणि हो दोन्ही खुनाची फाईल मला उद्या सकाळी माझ्या टेबलावर पाहिजे...मी निघतो.." एवढं बोलून संत्या झपाझप पावले टाकत आणि त्याच्या पाठोपाठ अक्की पण त्याच्या जीप मध्ये जावून बसला... थोड्याच वेळात जीप रस्त्यावर भरधाव धावत होती... आणि दोघेही अक्कीच्या घरी पोहोचले...


घरी आल्यावर संत्या चं लक्ष अक्कीच्या हातावर झालेल्या जखमेच्या निशाणावर जातं...


"अरे... तुझ्या हातावर हे जखमेचं निशाण कसलं आहे...!!" संत्या म्हणाला...


"काहीच नाही यार... थोडंस तर लागलं आहे... तुला तर माहिती आहे ना मी ह्या घरात एकटाच राहतो ते... त्यामुळे सकाळी घराची साफ सफाई करते वेळी हि जखम झाली होती..."


"ठीक आहे चल मी निघतो आता... आणि काळजी घे जरा..." एवढं बोलून संत्या आपल्या घरी निघून येतो...


घरी पोहोचून संत्या सरळ आपल्या बेडवर जावून झोपतो आणि आज झालेल्या दोन्ही खुना विषयी विचार करायला लागतो... 'आपल्या भागात एकाच दिवसात दोन खून काय होतात... आणि ते पण एकाच प्रकारे... कोण असेल हत्यारा...? काय मोटिव्ह असेल त्याचा...? कि कोणी खरंच तो माथेफिरू आहे कि अजून कोणी...? अजून किती खून होणार आहेत...?' हे सर्व विचार करता करता संत्याचं डोकं बधिर झालं होतं आणि त्यामुळेच दिवस भराच्या धावपळी मुळे त्याला कधी झोप लागली त्यालाच कळले नाही... सकाळी थेट त्याचा फोन वाजल्यानेच त्याची झोप मोड होते... फोन वर त्याचा मित्र होता थोडावेळ त्याच्याशी बोलल्या नंतर तो आपल्या रोजच्या रुटीन कामात व्यस्त होतो... आपले सकाळचे सर्व रुटीन काम आटपून तो तैय्यार होवून पोलिस स्टेशनला जायला निघतो...


+++++++++++++++++++++++++++++



आपल्या केबिनमध्ये, संत्या डोळे मिटून, आपले कपाळ चिमटीत पकडून टेंन्शनमध्ये बसला होता... तो कमालीचा अस्वस्थ दिसत होता... त्याच्या समोरच कदमही बसले होते... ते काहीतरी कागद चाळण्यात गुंतले होते....


इकडे, संत्याच्या डोक्यात मात्र असंख्य विचारांचं काहुर माजल होतं......


'एका दिवसात दोन दोन खून झाले होते आणि अद्याप त्यांचा काहीएक मागमुस लागला नव्हता.'... सर्व प्रकारे प्रयत्न करुनही शेवटी आपल्या हाती आलं होतं ते फक्त आणि फक्त अपयशच..!!' आणि जिवनात त्याला याच गोष्टीची जास्त चिढ़ होती... "अपयश".....!!!!!!


"...कदम..., तुंम्हाला काय वाटतं?"- केबिनमधली शांतता भंग करत संत्याने कदमला प्रश्न विचारला.


"सर, मला तर ही केस सरळ-सरळ सिरिअल किलींगचीच वाटतेय... तो जो कोणी आहे, तो फक्त एक माथेफिरुच असू शकतो..." कदमांनी आपला अंदाज व्यक्त केला.


"नाही भोसले..., मला तर ही केस दिसते तेवढी सोप्पी वाटत नाही..." एक उसासा टाकत संत्या म्हणाला....


"मे बी, पण सर आत्तापर्यंत जे दोन खून करण्यात आलेले आहेत..., म्हणजे ते खून एकाच टेक्निक ने केले गेले आहेत..."


"हो टेक्निक...?? माहिती आहे कदम साहेब..." तेवढ्यात अचानक दारावर टकटक होते... दोघांच्याही नजर दारावर खिळल्या जातात... कारण दारावर एक तरुणी उभी असते आणि तिला पाहून संत्या दचकतो...


"मेघना...!! तू इथे काय करतेस...??" संत्या ने प्रश्न केला...


"हेल्लो, इन्स्पेक्टर संतोष, मी आपल्या मोबाईल फोनच्या चोरीचा रेपोर्ट देण्यासाठी इथे आली आहे..."


संत्या एका कॉन्स्टेबलला तिची रेपोर्ट घ्यायला सांगतो... मेघना आपली रेपोर्ट लिहून आणि संत्याला बाय करून निघून जाते...


"तर मग कदम, केस मध्ये काही प्रगती...???" संत्याने प्रश्न केला...


"नाही सर, अजूनही हत्याराचा काहीच मोटिव्ह समजला नाहीये आणि त्याच्या विरुद्ध काहीच पुरावा पण सापडलेला नाहीये..." कदम म्हणाला...


"असं कसं असू शकतं कदम..., प्रत्येक हत्यारा आपल्या मागे काही ना काहीतरी पुरावा सोडूनच जातो..." संत्या म्हणाला, "मला संध्याकाळ पर्यंत काही ना काही तरी माहिती पाहिजे.. कमिश्नर साहेबांना काय उत्तर देणार मी..."


"ठीक आहे... सर..." कदम म्हणाला...


"मला त्या दोन्ही खुनाच्या फाईल्स आणून द्या..." संत्याने कदमला जायला सांगितलं...


त्या नंतर संत्या त्या फाईल्स वाचण्यामध्ये व्यस्त होतो...


+++++++++++++++++++++++++++++


थकून माकून जेव्हा संध्याकाळी संत्या आपल्या घरी जात असतो तेव्हा रस्त्यात त्याला मेघना दिसते... संत्या मुलींपासून दोन हात लांबच असतो... पण माहित नाही का मेघनाला पाहून त्याला तिच्याशी बोलावसं वाटतं... तिच्याविषयी त्याच्या मनात एक ओढ किंवा एक आकर्षण निर्माण झालेलं असतं... तो आपली जीप मेघना जवळ येवून थांबवतो...


"हेल्लो... मेघना..." संत्या म्हणाला...


"हेल्लो... इन्स्पेक्टर संतोष..." मेघना स्मित हास्य करत म्हणाली..


"कुठे जातेस... चल मी तुला सोडतो..." संत्या


"नाही... नको.. मी जाईन..." मेघना...


"रात्र होत चालली आहे... आणि तुमच्या सारखी सुंदर... म्हणजे एका सुंदर तरुणीने... असं रात्री अपरात्री एकट जाणं बर नव्हं..." संत्या स्मित हास्य करत बोलला...


"ओके.... ठीक आहे..." एवढं बोलून मेघना त्याच्या जीपमध्ये जावून बसते... संत्या मेघनाला तिच्या घराचा पत्ता विचारतो आणि जीप त्या दिशेने वळवून वेगाने घेवून जातो...


क्रमशः....

Wednesday, 10 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग दुसरा

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

भाग दुसरा

भ्रमणध्वनीवर त्याचा जिवश्च-कंठश्च, बालपणापासुनचा मित्र आकाश उर्फ 'अक्की' चा नंबर बघुन संतोषला रहावले नाही... संत्या आणि अक्की लहानपणापासुनचे एकमेकांचे मित्र, एकाच शाळेत, एकाच कॉलेजातुन त्यांनी शिक्षण पुर्ण केले.... संत्या पोलिस मध्ये उतरला तर अक्की एका कंपनीत अकाउंटंट होता...

"हेल्लो, बोला राजे... कशी काय आठवण काढलीत...??" संत्या म्हणाला...


"नाही साहेब, जरा इअर एंडिंग मध्ये व्यस्त होतो... तू सध्या कुठे आहेस..??" अक्की म्हणाला...


"मी सध्या पोलिस स्टेशन मध्ये आहे... का...??" संत्या ने विचारले...


"अरे यार, खूप दिवस झालेत आपल्यांना भेटून, तर विचार केला कि आज कुठे तरी भेटूयात..." अक्की म्हणाला...


"ठीकाय, चल आज रात्री ८ वाजता मी तुझ्या घरून तुला पिक-अप करतो..." संत्या ने सांगितले...


"ओके, दोस्ता..." एवढं बोलून त्याने फोन ठेवून दिला...


+++++++++++++++++++++++++++++


संत्या सरळ चौकीत घुसून आपल्या कॅबीन मध्ये जावून बसतो... आणि एका हवालदाराला एक सपेशल चहा आणायला सांगतो... चहा ची सिप घेत असतानाचा त्याच्या कॅबिनच्या दारावर टक टक होते... समोर कदम उभा असतो... संत्या त्याला आत येण्याचा इशारा करतो...


"बोला... कदम काय माहिती आणलीत...??" संत्या चहा अर्धवटच सोडून सगळी माहिती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असतो...


"सर, हत्यारा ने हा खून खूप चलाखीने केला आहे... खून गळा दाबून करण्यात आला आहे... आणि हत्यारा बाल्कनी मधून आला होता... त्याने ज्या दोरीचा उपयोग बाल्कनी मध्ये चढण्यासाठी केला होता त्याच दोरी ने त्याने तिचा गळा आवळून खून केला... आणि त्याच दोरीच्या सहाय्याने तो पुन्हा त्याच बाल्कनी तून बाहेर गेला... कारण जी दोरी आम्हाला बाल्कनी मध्ये लटकलेली सापडली तिचा आणि बॉडी च्या गळया वरील निशाण एकदम सेम आहे..."


"हम्म... आणखीन काही माहित पडलं...??" संत्या ने प्रश्न केला...


"नाही सर, सध्या तरी बॉडी ला पोस्टमार्टम साठी पाठवले आहे..." कदम म्हणाला...


+++++++++++++++++++++++++++++


संत्या ठीक रात्री ८ वाजता अक्की च्या घरी पोहोचतो...


"यार चल, आज डिस्को ला जावू... जेव्हा पासून कॉलेज संपलं आहे तेव्हा पासून डिस्को ला गेलो नाही..." अक्की उत्सुक होत बोलला...


"आँ...? काय राजे, आज खूप खुश आहात..." संत्या त्याला छेडत बोलला...


"छे... काहीच नाही यार... काय पण तुझं... बस आज खूप मस्ती करायचा मूड आहे..." अक्की म्हणाला...


"ह्या ह्या ह्या... चल ठीक आहे... ह्या दुनियेत तूच एक मित्र आहेस जो माझी एवढी काळजी करतो... आणि ज्याला मी आपला मानतो..." संत्या भावुक होत बोलला...


"चला, राजे सेंटी होवून मूड नका खराब करू.. चल सोड हे सगळं यार..." अक्की त्याच्या पाठीवर थोपटत म्हणाला...


संत्या आणि अक्की एका डिस्को मध्ये पोहोचतात...


"संत्या तू काय घेणारेस...?" वेटर ला इशारा करत अक्कीने संत्याला विचारले...


"मी तर फक्त कॉल्ड ड्रिंक घेणार..." संत्या म्हणाला...


"तू तर छोटा मुलगा तर मुलगाच राहशील... ह्या ह्या ह्या..." हसत हसत अक्की ने वेटरला एक कॉल्ड ड्रिंक आणि एक चिल्ड बियर आणायला सांगितली...


संत्या आणि अक्की सिप घेत घेत बोलण्यात गुंतले होते, तेवढ्यात त्यांना एका मुलीच्या किंचाळण्याचा आवाज येतो... ते दोघं जेव्हा किंचाळण्याच्या दिशेकडे पाहतात तर, काही टपोरी मुलं एका तरुणीला छेडत होते...


संत्या हे पाहून त्यांच्या कडे पोहोचतो आणि त्यातल्या एकाचा कॉलर पकडतो...


"काय आहे बे... चल निघ इथून, कन्नी कट, चल बे...?" तो मुलगा संत्याला बोलतो...


"पहिले तू त्या मुलीचा हात सोड..." संत्या त्याला बजावतो..


"नाही सोडणार काय करणार बे तू...?" उलट तो मुलगाच त्याच्यावर चालून येतो, संत्या पण त्याला मारायला लागतो... संत्या त्या मुलाला मारतोय हे पाहून त्याचे बाकीचे मित्र पण संत्या वर धावून सुटतात आणि संत्याला मारायला लागतात... ते पाहून अक्की पण संत्या च्या बचावला मध्ये पडतो... आणि दोघांनी मिळून त्या मुलांना चांगलाच धडा शिकवलेला असतो... थोड्या वेळातच दोघांनी मिळून सर्वांना अर्ध मृत अवस्थेत डान्स फ़्लॉर वर पाडले होते....


ती तरुणी संत्या कडे येते आणि हात मिळवणी साठी हात पुढे करत  बोलते, "धन्यवाद.." तेव्हा कुठे जावून संत्याच लक्ष त्या मुलीवर जातं आणि तो तिला पाहतच राहतो... ती मुलगी जणू स्वर्गातून उतरलेली अप्सराच होती... डार्क निळ्या रंगाचा पंजाबी, केसांचा पोनी बांधलेला, खांद्याला एक पर्स, हातात महागडा मोबाईल, चेहऱ्यावर केसांची एक बट... टिकली नव्हतीच... सुंदर गोरा-मोरा चेहरा... छातीमध्ये कळ येणे काय असते, ते त्या दिवशी संत्याने अनुभवले होते... अक्की ने एक चापट लागल्यावर त्याची तंद्र तुटली...


"अ.. ठीक... ठीक आहे... हे तर माझं कर्तव्य आहे... हेल्लो... मी इन्स्पेक्टर संतोष पवार...?" संत्या ने पण तिच्याशी हात मिळवणी केली... काय हातांचा स्पर्श होता तो... संत्याला तो हात सोडावासाच वाटला नाही...


"हेल्लो.... मी मेघना... खूप उशीर झाला आहे मी निघते..." आपला हात संत्याच्या हातून जबरदस्ती सोडवून घेत मेघना म्हणाली...


"तुम्ही एवढ्या रात्री एकटी कुठे जाल... मी तुम्हाला सोडतो...!" संत्या म्हणाला...


"नाही नको काहीच गरज नाहीये... आधीच तुम्ही माझी एवढी मदत केली आहे... आणि अजून मला तुम्हाला त्रास द्यायचा नाही आहे... ठीक आहे... बाय..." मेघना म्हणाली...


"ठीक आहे जशी तुमची मर्जी... बाय... काळजी घ्या..." हासत संत्या म्हणाला...


ती तरुणी जाताच अक्की, संत्याला थट्टा मस्करी करण्यासाठी वेठीस धरतो...


"क्या बात है... आज तर तू खूप रोम्यांटिक झाला आहेस... पहिले तर तू कधीच मुलींशी अश्या प्रकारे वागला नाहीस... आणि आज हा सुर्य पश्चिमेला कसा काय उगवला... हि हि हि..." संत्या त्याची टेर खेचत बोलला...


"मला कळत नाही तुझं डोकं दरवेळी काय काय विचार करत असतं.. मी तर फक्त एका तरुणीची मदत करत होतो... तुला तर माहितीच आहे कि मी मुलींपासून दोन हात लांबच असतो... जेव्हा पासून त्या सुचिता ने मला..." एवढं बोलून संत्याच्या डोळ्यात पाणी जमा होतं आणि रागाने त्याचे डोळे लाल होतात...


"अरे यार... आपण इथे मस्ती करायला आलो होतो... तू का जुनी गोष्ट आठवत बसला आहेस..." अक्की म्हणाला... आणि त्याने आपल्या साठी आणखीन एक बियर आणि संत्या साठी कॉल्ड-ड्रिंक मांगवली... दोघांनी आपापले पेय संपवून बाहेर आले... बाहेर येताच संत्याचा भ्रमणध्वनी वाजायला लागतो...


"हेल्लो... बोला कदम...?" संत्या फोन कानाला लावून म्हणाला... समोरून काहीतरी बोलण्यात आलं ते ऐकून संत्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव झरझर बदलत होते... "काय...? मी लगेच आलो तिथे.."


क्रमशः....

Tuesday, 9 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ भाग पहिला

~ ~ हत्यारा ~ ~ एक चित्तथरारक कथा

 भाग पहिला 

"हेल्लो हेल्लो, पोलिस स्टेशन, मी समता नगर हून बोलतोय... माझ्या शेजारच्या खोलीमध्ये खून झाला आहे... तुम्ही लवकरात लवकर या..." समोरचा जरा गोंधळलेल्या स्थितीत बोलत होता...

"ठीक आहे आम्ही, तिथे लगेच पोहोचतो..." फोन ठेवून इन्स्पेक्टर संतोष पवारने हवालदाराला जीप काढायला सांगितली...

इन्स्पेक्टर संतोष पवार, समता नगर पोलिस स्टेशन मध्ये प्रमुख पोलिस निरीक्षक म्हणून कार्यरत होते... ३८ वर्षांचे इन्स्पेक्टर संतोष पवार, स्वभावाने कडक पण प्रामाणिक व्यक्ती होते.... डोक्यावर आपली टोपी चढवत ते चरफडतच सकाळच्या गारठ्यात पोलिस स्टेशन बाहेर पडले... त्यांची जीप कांदिवली च्या वर्दळीला भेदून, सायरन चा कर्ण कर्कश आवाज करत पुढे पुढे जात होती... संतोष साहेबांची जीप समता नगर मध्ये एका दोन मजल्या घरासमोर येवून थांबते... जीप थांबल्याबरोबर इन्स्पेक्टर संतोष पवार च्या नेतृत्वाखाली एक पोलिसांची तुकडी गाडीतून उतरून त्या घराकडे धावली...

समता नगरचा परिसर पोलिसांच्या गाड्या, ऍम्ब्युलन्स, बाईट्स मिळवण्यासाठी आलेले पत्रकारांच्या गर्दीत गजबजून गेला होता... खोलीमध्ये इन्स्पेक्टर पवार पंचनामा करत होते... १० वर्षांच्या कारकिर्दीत इतका क्रूर गुन्हा त्यांनी पहिल्यांदाच पाहिला होता... समोरच्या बेडवर त्या बाईचे प्रेत पडले होते... संतोष साहेबांच्या हुकुमावरून फोटोग्राफर्स गुन्ह्याचे फोटो काढण्यात व्यस्त झाले...

''जरा घराच्या आजुबाजुबाजुलासुध्दा बघा...'' संत्याने त्यातील दोघांना बजावले... ते दोघे बाकी साथीदारांना सोडून एकजण घराच्या डाव्या बाजुने आणि दुसरा उजव्या बाजूने पहाणी करीत घराच्या मागच्या बाजूला धावत जावू लागले.

"कदम, ठसे आणि काही पुरावे मिळतायत का ते पहा...?" कदमला अजून काही किरकोळ इंस्ट्रक्शन देवून संतोष घरातील मोलकरणी कडे वळले, "जेव्हा खून झाला तेव्हा तुम्ही कुठे होता...?"

"साहेब मी किचन मध्ये झोपली होती... जेव्हा मी मालकीण बाईंना सकाळी उठवायला वरच्या मजल्यावर गेले तर मालकीण बाई तिथे बेडवर रक्तबंबाळ अवस्थेत मृत पडल्या होत्या... ते दृश्य पाहताच मी जोरात किंचाळले... माझ्या किंचाळल्याने शेजारील लोकं धावत इथे आले..." मोलकरीण रडत रडत सांगत होती...

"हम्म, बर ह्या घरात कोण कोण राहतं..." संतोष साहेबांनी हवालदाराला पाणी आणायचा इशारा करून तिला पुन्हा प्रश्न केला...

"साहेब ह्या घरात माझे मालक गणेश जे गेल्या तीन दिवसा आधी विदेशात गेले आहेत... ते आणि मालकीण बाई इथे राहतात... आणि त्यांचा मुलगा आदित्य होस्टेल मध्ये राहतो..." पाणी पिउन झाल्यावर मोलकरीण बोलली...

एवढं विचारून संतोष पूर्ण खोली पहायला लागतो... तेव्हा त्याच्या निदर्शनास एक गोष्ट येते कि खोली तर एकदम व्यवस्थित आहे... घरातील सामान पण आपल्या जाग्यावर नीट नेटकं होतं... ह्याचा अर्थ हत्यारा चोरी करण्यासाठी आलेला नव्हता... तेवढ्यात कदम संतोष साहेबांना तो जिथे उभा आहे तिथे बोलावतो...

"सर, हे पहा बॉडीचा डावा हात गायब आहे..." कदम ने त्यांना बॉडीकडे पाहत सांगितले..

"हम्म, ह्याचा अर्थ काय असू शकतो...!!" संतोष साहेब उद्गारले... त्याच्याच काय बाकीच्यांच्याही डोक्यात एकाच वेळी बरेच प्रश्न घोंगावत होते. पण विचारणार कुणाला..?

"माहित नाही सर....!!" कदम बोलले...

कदमला पुन्हा काही इंस्ट्रक्शन देवून संतोष साहेब बाहेर येवून आपल्या जीप मध्ये बसले... आणि जीपला पोलिस स्टेशनकडे वेगाने घेवून जात होते... पोलिस स्टेशन जवळ पोहोचून जेव्हा संतोष साहेब आपल्या जीप मधून उतरतात इतक्यात त्यांचा भ्रमणध्वनी वाजायला लागतो...

क्रमशः....

Saturday, 6 December 2014

~ ~ हत्यारा ~ ~ प्रस्तावना

नमस्कार मित्रांनो मी दरवेळी तुमच्या समोर एक हिंदी अनुवादित कथा घेवून आलो आहे... तर ह्यावेळी मी माझी स्वतः ची एक कथा घेवून आलो आहे... बघुयात मी ह्या कथेला कितपत न्याय देवू शकतो...

टीप: - १) सदर कथा हि फक्त आणि फक्त मी स्वतः लिहिली आहे त्यामुळे एक विनंती आहे कि हि कथा लेखकाच्या पूर्व-परवानगी शिवाय वापरू नयेत.. अन्यथा कायदेशीर कारवाई करण्यात येईल..

टीप: - २) ही कथा पुर्णपणे काल्पनिक असुन यातील घटना, स्थळ, प्रकाशचित्रे आणि व्यक्ती यांचा संबंध कोणत्याही मृत अथवा जिवित व्यक्तीशी नाही. याची कृपया वाचकांनी नोंद घ्यावी. धन्यवाद!


हत्यारा एक चित्तथरारक कथा
~ ~ प्रस्तावना ~ ~


समता नगर सारख्या शांत परीसात एकाच दिवसात काही खळबळ जनक घटना घडते... कारण एकाच दिवसात समता नगर मध्ये दोन दोन खून होतात... ह्या मागे कोणी सिरिअल किलर आहे का ...?? वा कोणी माथेफिरू...??  त्याचा मोटीव काय असेल...? तेच आपण ह्या कथेत पाहणार आहोत... आणि ते वाचण्यासाठी वाचकांना थोडी कळ सोसावी लागणार आहे...

लवकरच तुमच्या समोर येत आहे एक चित्तथरारक कथा... हत्यारा.???





Wednesday, 12 November 2014

पापी... एक गूढ सत्य शेवटचा भाग

पापी... एक गूढ सत्य शेवटचा भाग
हे काही तथ्य आहेत जे कथेत येणार होते पण ते अपूर्णच राहिलेत...

१. शिऱ्या आणि संत्या ला संपूर्ण माहिती कळते कि ह्या ससेमिरा मागे कोण आहे...

२. डॉ. अवधूतच त्या आत्म्याला बोलावत होते...
३. आणि शिऱ्या आणि संत्याच्या अथक प्रयत्नाने शेवटी डॉ. अवधूत पकडले जातात...

क्षमा करा वाचकांनो काही कारणास्तव हि कथा मी पूर्ण नाही करू शकत... पण लवकरच तुमच्या समोर माझी स्वतःची लिहिलेली एक कथा घेवून येणार आहे...

Wednesday, 17 September 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग १०

पापी... एक गूढ सत्य (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय चौथा - पुस्तक

भाग १०

"डॉ. साळुंखे आणि मी कॉलेज पासून मित्र होतो, त्यांनीच मला ह्या अंकशास्त्रत येण्यासाठी प्रेरित केलं. ते माझ्यापेक्षा कितीतरी पटीने हुशार होते. ते फक्त अंकशास्त्र ह्या विषयातच हुशार नव्हते, इतिहास पण त्यांचा खूप आवडता विषय होता... जेव्हा आम्ही आमची डॉक्टरेट पूर्ण केली होती, तेव्हा आम्ही विचार केला होता कि काळ्या जादूचा इतिहास आणि त्यामध्ये वापरण्यात येणारं अंकशास्त्र विषयी संशोधन करणार, पण जेव्हा आम्ही त्याची सुरुवात केली तेव्हा आम्हाला कळायला लागलं कि आम्ही जे काही करत आहोत ते खूप कमी आहे.... काळी जादू आणि त्यातील अंकशास्त्रत खूप शिकण्यासारखं आहे... आम्ही खूप जोमात आमचं संशोधन सुरु ठेवलं... डॉ. साळुंखे तर ह्यामध्ये पूर्णपणे गुंतले होते, जिथून माहिती मिळेल सर्वीकडून माहिती गोळा करत होते, पुस्तकं, पेपर्स, लेख आणि काही ठिकाणी स्वतः जावून भेट देणं हे तर त्यांचं दैनंदिन कार्यक्रम झालं होतं. ह्यातून त्यांनी खूप साऱ्या चिन्हांची जे काळ्या जादू मध्ये सुरुवातीला त्यांचा उपयोग होतो त्यांची माहिती आणि अर्थ शोधून काढला होता, ती माहिती घेवून आम्ही जगातल्या प्रतिष्टीत अंकशास्त्रज्ञांकडे पण गेलो आणि ती लोकं सुद्धा डॉ. साळुंखेचे तर्क मानायला लागले..." डॉ. अवधूत बोलता बोलता थांबले जसं कि पुढे काय बोलायचं आहे हे विचार करत आहेत...

"ह्या पूर्ण विषयात आम्ही दोघांनी एकत्रित होवून संशोधन केलं, आम्ही एकत्र मिळून अविश्वसनीय गोष्टी शोधल्या पण तरीही डॉ. साळुंखेला ह्या मध्ये अजून काहीतरी अपुरं राहिलं आहे आणि आम्ही ते शोधू शकलो नाही आहोत असं वाटायचं... आणि हे संशोधन करता करता शेवटी तो दिवस उजाडलाच ज्या दिवशी डॉ. साळुंखेने एका चिन्हाला डिकोड करून आणि त्याचं अर्थ जाणून त्या ठिकाणाचा पत्ता काढला, ती एका शहरातील इमारत होती, ती इमारत काळी जादू करणाऱ्यांसाठी खूप महत्वाची होती... आम्ही त्या ठिकाणी गेलो होतो, ती इमारत प्राचीन काळातील काळी जादू करणाऱ्या लोकांचं घर होतं... आणि त्याच दिवशी आम्हाला माहित पडलं कि जसं काळ्या जादूत चिन्ह महत्वाचे असतात तसंच नंबर्स पण काळ्या जादूत खूप महत्व ठेवतात..."

"त्या इमारतीच्या तळघरात आम्हाला त्या भिंतीवर प्राचीन काळातील एक ओळ लिहलेली दिसली..."

"आणि ते काय लिहिलं होतं...?" संत्याने प्रश्न केला....

'कोणीही १ साठी नाही...'
'१ सर्वांसाठी आहे..."
'१११'

"पहिले पहिले तर आम्ही हि एक सामान्य ओळ वाटून, आम्ही तिला दुर्लक्ष केलं, आम्ही तर हा तर्क लावला कि हे फक्त अंकशास्त्रत वापरतात... नंतर डॉ. साळुंखेच्या डोक्यात पाल चुकचुकली कि जरूर काही ना काही तरी ह्यामध्ये एक संदेश लपलेला आहे, आणि तो काहीतरी दिशा दाखवत होता, त्यामुळे आम्ही त्याला डिकोड करण्याचा प्रयत्न करू लागलो आणि हे जेवढं सोप्प वाटत होतं तेवढं ते नव्हतं... मग आम्ही अंकशास्त्र चा पूर्ण इतिहास चाळायला लागलो आणि त्यात खूप खोलवर गेलो... खासकरून १११ हा नंबर कुठे सापडतो का ते पाहत होतो... " डॉ. अवधूत दोन मिनिटांसाठी पुन्हा थांबले....

"तुम्ही दोघांनी इंग्लंड क्रिकेट टीमच्या म्याचेस तर पहिलेच असतील...?" डॉ. अवधूतचा हा प्रश्न त्यांना खूप वेगळाच वाटला...

"हो पण त्याचा इथे काय संबंध आहे...?" दोघांनी विचारले...

"तेव्हा तुमच्या निदर्शनास आले असेल कि १११ ह्या नंबरला ती लोकं खूप अशुभ मानतात... ऑस्ट्रेलियाचे खेळाडू १३ ह्या नंबरला खूप अशुभ मानतात... जेव्हा पण १०० रनला १३ बाकी असतील तेव्हा ती लोकं आपली बोटं क्रॉस करतात म्हणजेज फिंगर क्रॉस करतात.... हम्म हे तर झाले क्रीस्चन लोकं, पण बुद्ध लोकं पण १ ह्या नंबरला अपवित्र मानतात, लिस्ट तर खूप मोठी आहे त्यामुळे ते सर्व काही एवढं महत्वाचं नाहीये, तर १ हि संख्या सर्व जातीमधील काळी जादू करणाऱ्यासाठी खूप महत्वाची संख्या आहे, त्यामुळे आम्ही १ ह्या संखेबद्दल अजून काही मिळते का जाणण्यासाठी अजून खोलात जावून अभ्यास करू लागलो..."

"तुम्हा लोकांना तर आठवतच असेल कि मी एकदा इजिप्त मधील पिरामिड्स विषयी काय बोललो होतो..?"

"हो तेच कि ते पिरामिड्स ५ साईड आणि ३ कोनांनी बनलेलं आहे..." शिऱ्या बोलला...

"हो एकदम बरोबर बोललास, पण लक्ष देण्यासारखी एक गोष्ट म्हणजे सर्व लाईन्स शेवटी येवून एकालाच मिळतात, म्हणजेच ती १ बनते, अंकशास्त्र असो किंवा काळी जादू १ हि संख्या एक पावरफुल संख्या सिद्ध झाली आहे, आम्ही ह्या विषयी इतिहासकार आणि अंक्शास्त्रज्ञ लोकांशी पण विचारपूस केली, पण शेवटी आम्हाला माहिती पडलं कि १११ हि कोणत्या शिक्तीशी निगडीत नसून ती संख्या एक कॉम्बिनेशन आहे..."

"कोणत्या प्रकारचा कॉम्बिनेशन..?" आता संत्याने हा प्रश्न केला होता...

"हाच प्रश्न आमच्याहि मनात घोंगावत होता, कि काय आहे हा कॉम्बिनेशन पण जो पर्यंत आम्हाला ह्याचं उत्तर नाही सापडलं तो पर्यंत आम्ही त्या ठिकाणी पुन्हा पुन्हा गेलो... पण आम्हाला त्या तळघरात त्या ओळींशिवाय दुसरं काहीच नाही सापडलं..."

"तर मग तुम्ही ह्याला डिकोड कसं काय केलंत..?"

"तुम्हाला आठवतंय पिरामिड्स आणि त्याचे ५ साईड, ३ कोन सरळ रेषेत येवून एकाच जागी मिळतात... सगळ्यात वरती..." डॉ. अवधूत हासत बोलले...

"म्हणजे त्याचं उत्तर तळघरात नसून सर्वात वरच्या माळ्यावर होतं.." संत्या खुश होत बोलला...

"एकदम बरोबर बोललास, त्याचं उत्तर सर्वात वरच्या माळ्यावर होतं, १११ हि संख्या सूचना देत होतं आणखीन एका कोडकडे आणि ते कोड आहे SSS..."

क्रमशः....

आधीचा भाग                           पुढील भाग

Friday, 5 September 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग ९

पापी... एक गूढ सत्य (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय तिसरा विधी

भाग ९

इथून १०० मैल लांब दोन आत्म्याचं भेट होत होती, ती एक अशी जागा होती जिथे असल्या लोकांना मंत्र शिकवले जातात... ते ठिकाण काळी जादू करणार्यांसाठी होतं...

"राहुल, तू माझा खरा अनुयायी विध्यार्थी आहेस, तू  मला पुन्हा ह्या जगात आणलंस, जेव्हा मी तुला पहिल्यावेळी पाहिलं तेव्हाच मी समजून चुकलो कि तूच पुढे माझा वारसा चालवणार आहेस... आणि आज तू मला एकदम बरोबर सिद्ध केलंस, मला तुझा अभिमान आहे.." बोल भावूक होते पण शब्द एकदम कणखर होते ज्यामुळे ती भावुकता दिसतच नव्हती...

"असं नका बोलू मालक, उलट मी लज्जित आहे कि मी ह्या कामासाठी पूर्ण १० वर्ष लावलीत..."

"मला माहिती आहे कि हे काम जेवढं दिसत आहे तेवढं सोप्प नाहीये... आपल्या साम्राज्यात कोणाचीही हिम्मत होत नव्हती हे कार्य करण्यासाठी, पण माझा तुझ्यावर सुरुवातीपासून विश्वास होता आणि आज ते तू पूर्णपणे सिद्ध आणि पूर्ण करून दाखवलंस..."

"पण अजूनही काम अर्धवटच झालं आहे... पुढच्या कामासाठी आपल्यांना त्या पुस्तकाची गरज भासणार आहे..." राहुल बोलला...

"हो पण त्या पुस्तक धारकाला तू त्याच्या बिळातून बाहेर पडण्यासाठी भाग पाडलं आहेस, आता आपल्यांना त्याचा पाठलाग केला पाहिजे कारण तोच आपल्यांना पुढचा रस्ता दाखवणार..."

"हो पण आता आपल्यांना एका शरीराची गरज आहे, कारण विधी अजूनही अर्धीच झाली आहे..."

"शरीर तर सापडेल, माझ्या डोक्यात एक व्यक्ती आहे... आता तुला चिंता करण्याची काहीच गरज नाही कारण आता मी तुझ्या सोबत आहे मीच आता तुला ह्यापुढे मार्गदर्शन करत राहीन.."

"मालक जर तुम्ही माझ्या सोबत असाल तर कोणाचीही मला थांबवण्याची हिम्मत होणार नाही, जो कोणी माझ्या ह्या १० वर्षाच्या स्वप्नांवर पाणी टाकण्याचा प्रयत्न करेल त्याला मी जिवंत सोडणार नाही..." एवढ्या वर्षापासून पाहिलेल्या स्वप्नाला पूर्ण होतांना पाहून राहुलच्या आवाजात एक वेगळीच धमक होती...

"त्या माणसाची चिंता करायची काहीच गरज नाही आहे, तो माणूस साळुंखे एवढा बुद्धिमान नाही आहे... तू फक्त त्याच्याशी खेळत राह एक न एक दिवस तरी तो त्या पुस्तकाची मदद घेईलच आणि आपल्यांना ती संधी मिळेल..."

"थोडा आराम करून घे, लवकरच आपल्यांना दुसरं चरण सुरु करायचं आहे... हि पूर्ण श्रुष्टी हादरली पाहिजे आणि आपल्या समोर सर्वांचे गुढघे टेकले पाहिजेत..."

तो व्यक्ती आता आपल्या योगाच्या आसनातून उठून उभा राहिला... त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच स्मिता आणि चमक होती... त्याने पुन्हा आपल्या छातीवर चाकूने क्रोसचा आकार बनवला आणि बिछान्यावर पडून आरामात झोपी गेला... पण त्याच्या चेहर्यावरची स्मिता अजूनही तशीच कायम होती...

***************************** 

दुसरीकडे मुंबईमध्ये डॉ. अवधूत, संत्या आणि शिऱ्या स्पेशल इन्वेस्टीगेशन ब्रांचच्या ऑफिसमध्ये बसलेले होते... संत्या आणि शिऱ्या अजूनही आत्ता थोड्यावेळापूर्वी डॉ. अवधूतने जे काही सांगितले त्याचा अर्थ शोधण्याचा प्रयत्न करत होते...

"महासागर आटेल...? ह्याचा अर्थ काय आहे...!" राहून राहून संत्याच्या मनात हाच प्रश्न येत होता...

"शिऱ्या मला जरा आज पर्यंत मेलेल्या मुलींची नावं सांग जरा...?" डॉ. अवधूतने विचारले...

"मेघना, जी एक वेश्या होती, त्याच्या नंतर पल्लवी जी अनाथ होती जिला एका मंदिरातून उचललं होतं, आणि अलिशा, कॉल सेंटरमध्ये कामाल होती, जेव्हा ती आपली नाईट शिफ्ट संपवून घरी जात होती तेव्हा तिचं अपहरण करण्यात आलं होतं..." शिऱ्या बोलला...

"अलिशाचं पूर्ण नाव काय आहे...?" डॉ. अवधूतने विचारले...

"अलिशा खोत...!"

"मला हेच समजत नाही आहे कि नावात काय ठेवलं आहे...?" संत्या आता चिडत बोलला...

"माझं एवढंच म्हणणं आहे कि जवळ जवळ सगळ्याच धर्मात काळी जादू बंद करण्यात आली आहे आणि त्यावर खूप कठोर शिक्षा पण आहे... पण ह्या व्यक्तीने ज्या मुलींची हत्या केली आहे त्यांच्यामध्ये एक मुस्लिम, एक हिंदू आणि क्रिश्चन आहे... मी जेव्हा तुम्ही पाठवलेले फोटो पाहिलेत तेव्हा मला वाटलं कि कोणी एक काळी जादू करणारा माथेफिरू फक्त आपली शक्ती वाढवण्यासाठी आपल्या गुरुला बोलवत आहे, पण हे तर काही विचित्रच आहे, पण हा माथेफिरू तर एका समुदायातला आहे..."

"कोणता समुदाय...?" संत्या आणि शिऱ्या हे सर्व ऐकून गोंधळलेच होते...

"तुम्हाला गवंडीचा समुदाय किंवा इल्लूमीनटी समुदाय माहितीच असेल, तुम्हाला मला ह्यांचा भूतकाळ सांगायची गरज नाहीये... पण काळी जादू करणार्यांमध्ये पण असलाच एक समुदाय होता. ते स्वतःला पापी समजायचे... ज्यांनी देवाच्या आदेशाला पण आव्हान दिलं होतं, त्यांना सैतानाचा समुदायाने पण ओळखलं जायचं. त्यामुळेच त्याने त्याच ३ मुलींची निवडणूक केली आणि त्यांची हत्या करून त्याचं रक्त एका आत्माला अर्पण केलं... पण हि तर फक्त अर्धीच गोष्ट आहे... त्यांनी तर फक्त त्या आत्माला इथे बोलावले आहे, आता त्या आत्माला कोणत्या तरी शरीरात टाकायचं काम अजूनही बाकी आहे..." एवढं बोलताच भीती त्या दोघांच्याही चेहऱ्यावर डॉ. अवधुतांना जाणवत होती...

"असं नाहीये कि सर्वचजण ह्या समुदायातलेच असतील, खूप कमीच लोकांना म्हणजे जी व्यक्ती ह्या विद्येमध्ये अगदी हुशार असतात त्यांनाच ह्या संघटनांमध्ये घेतलं जातं, ती लोकं आपल्या काळ्या जादू मध्ये एकदम निपुण असतात... आणि हि गोष्ट वेगळीच आहे कि बाकी सर्व संघटना एकमेकांना सतत भेटत किंवा एकमेकांशी बोलत असतात, पण पापी लोकं कधीच एकमेकांना भेटत नाहीत, ते एकमेकांपासून खूप लांब असतात आणि पूर्ण दुनियेच्या लोकांशी पण दोन हात लांबच असतात. एक पापी आपली पूर्ण शक्ती आणि निपुणता आपल्या एका शिष्याला देतो आणि तोच आहे जो हे सर्व १० वर्षांपासून करत आहे, ज्याने आपल्या सैतान गुरूला पुन्हा ह्या जगात आणण्यासाठी हे सर्व केलं आहे..." आता हे सर्व ऐकून तर संत्या आणि शिऱ्या थरथरायलाच लागले...

"पण अजूनही तुम्ही आम्हाला महासागर आटेल ह्याचा अर्थ नाही सांगितला आहे... माहासागर आटेल म्हणजे होणार तरी काय आहे...?" संत्याने विचारले...

"ह्या समुदायात काळी आग सगळ्यात पवित्र वस्तू मानते आणि ते लोकं पाण्याला सगळ्यात खराब वस्तू मानतात... त्यामुळेच समुद्र कसा पाण्याचा असतो ना.. आणि माझ्या मते तो संदेश असा होता कि आगीने पाण्याला म्हणजेच महासागराला हरवलं आहे..."

"आणि तुम्ही पूर्ण पणे सांगू शकता कि तुम्ही ती माहिती चांगल्या प्रकारे डिकोड केली आहे..." संत्याने विचारले...

"हो... कारण हे मी खूप वर्षांपूर्वी ऐकलेलं आहे... आणि हा जो शेवटचा चिन्ह आहे ना तो पाहा... तो असा आहे ┴, हा चिन्ह त्याच्या गुरूच्या नावाचा शेवटचा अक्षर आहे... आणि तो पापी समुदायात अश्याच प्रकारे लिहिला जातो..."

"काय नाव आहे त्याचं...?" दोघांनीही एकत्रच प्रश्न विचारला..

"वेंक┴ (वेंकट), काळ्या जादूचा बादशाह..."

क्रमशः...


आधीचा भाग                           पुढील भाग

Tuesday, 26 August 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग ८

पापी... एक गूढ सत्य (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय तिसरा विधी

भाग ८ 
 
“अरे देवा...” खुनाच्या ठिकाणी पोहचून आणि तिथलं दृश्य पाहून  डॉ. अवधूतच्या तोंडून हे उद्गार निघाले.
 
जसं त्या मुलीचा मृतदेह तो खुनी सोडून गेला होता ती त्याच अवस्थेत खोलीच्या मधोमध सिलिंग पंख्याला लटकलेली होती... तिच्या डोळ्यातून बुबुळ बाहेर निघाले होते…  तिला पाहूनच कोणीही सांगू शकतं कि त्या मुलीने मरणापूर्वी किती वेदना सहन केल्या असतील…
 
“हा खुनी आता खूप भयानक होत जात आहे…” डॉ. अवधूत मृतदेह पाहताच उद्गारले…
 
“हो पण ह्यावेळी काही तरी नवीन आहे जे, आपण ह्या पूर्वी कधीच पाहिलं नाही…” संत्या बोलला…
 
“काय…?” शिऱ्या आणि डॉ. अवधूत दोघांनी एकत्र प्रश्न केला…
 
“शिऱ्या तू गेल्या १० वर्षात झालेल्या खुनाच्या फाईल्स पूर्ण वाचल्या आहेत...?"
 
“हो मग…”
 
“शिऱ्या तू त्या फाईल्स एकदम व्यवस्थित आणि नीट नाही पाहिल्यास किंवा वाचल्यास, लक्षपूर्वक बघ ह्या मुलीची हत्या तिच्या पोटात चाकू खुपसून झाली आहे, जे आज पर्यंतच्या एकाही खुनात झालेले नाहीये…” संत्या मुलीच्या पोटाजवळ इशारा करत म्हणाला…
 
“तुम्ही दोघांनी मला अजून पर्यंत नाही सांगितलं कि खुनी गेल्या १० वर्षांपासून हत्या करत आहे ते…!!” डॉ. अवधूत चमकत बोलले…
 
“क्षमा करा आम्ही सांगायला विसरलो कि गेल्या १० वर्षात असले ५ खून झाले आहेत, पण त्यामध्ये ह्या प्रकारे हत्या कधीच करण्यात नाही आली…” संत्या शवाकडे बोट दाखवत बोलला…
 
“आज पर्यंत त्या खुन्याने मुलीचा गळा कापून किंवा छातीत चाकू खुपसून हत्या केली आहे, जे ह्या आधीच्या दोन हत्यांमध्ये झालं आहे, पण ह्या प्रकारे आम्ही पहिल्यांदाच पाहत आहोत…”
 
“ह्याचं एकच कारण आहे कि आज पर्यंत त्या खुन्याची जी काही उद्दिष्टे होती त्यामध्ये तो यशस्वी होत नव्हता… कदाचित तुम्हाला माहिती असेल कि ३ हि संख्या काळ्या जादू करणाऱ्याला खूप फायदेशीर असते… ३ ह्या संख्येचा तो तेव्हाच वापर करतो जेव्हा त्याला स्वतः वर पूर्ण विश्वास असेल कि तो जे काही काम करत आहे ते पूर्ण होणारच…. कदाचित गेली कित्तेक वर्ष तो ह्यामध्ये  यशस्वी झाला नसेल… त्यामुळे ह्यावेळी हा तिसरा खून ह्या प्रकारे झाला आहे…” डॉ. अवधूत त्या मृतदेहाच्या अवतीभोवती फिरत नीट पाहत बोलला…
 
“असं काय खास आहे ह्या ३ संख्या मध्ये…?” संत्याने हा प्रश्न विचारला…
 
“प्रत्येक माणसाचं जीवन ह्या नंबर्समध्येच गुंतलेलं आहे… खरतर अंकशास्त्र खूप आधी पासून आपल्या अवतीभोवती आहे… ती फक्त काळ्या जादूमध्येच महत्व ठेवते असं नाही, ती कुठेही कधीही उपयोगी पडते… राजा, वैज्ञानिक, कलाकार, संगीतकार, नेते किंवा आपल्या क्रिकेटर्स लोकांचं उदाहरण घ्या… हि लोकं नंबर्सना खूप महत्व देतात… खूप मोठ्या वैज्ञानिकां पैकी एक सर इसाक न्यूटन, ३ ह्या संखेला खूप मानत होते…”
 
“७ हि संख्या खूप चांगली आणि एक विलक्षण संख्या आहे, हिंदू ह्याचा उपयोग लग्न कार्यासाठी करतात… मुस्लिम त्याचा उपयोग आपल्या धार्मिक विधी पूर्ण करण्यासाठी करतात… खूप सारे असे उदाहरणं आहेत, आणि ह्या विश्वात अशी कोणतीच वस्तू नाही जी संख्यांपासून वेगळी राहू शकते…”
 
“तुम्ही त्या इजिप्तमध्ये बनलेल्या पिरामिड्स पाहिल्या आहेत काय…?” डॉ. अवधूतने त्यांना प्रश्न केला…
 
“हो मी पाहिला आहे मी एकदा इजिप्तमध्ये गेलो होतो..” शिऱ्या बोलला...
 
“तर मला हे सांग कि पिरामिड्समध्ये किती बाजू आहेत!!…”
 
“चार" शिऱ्याने पटकन उत्तर दिलं …
 
“हि एक मूळ चूक आहे… खरंतर पिरामिडचं बेस तर तुम्ही पकडतच नाहीत, ती पण तर एक बाजू आहे… ह्याचा अर्थ असा कि हि पण एक ऑड संख्या आहे… आणि एक गोष्ट पिरामिड त्रिकोणमध्ये बनला आहे… हा पण एक ऑड नंबर आहे… आजही पिरामिडशी प्रेरित होवून सर्वीकडे इमारती बनवल्या जातात..., कारण फक्त ह्याच्यासाठी त्या इमारतीचा आकार असा राहिला पाहिजे कि त्या मध्ये शक्ती राहिली पाहिजे…”
 
“तुम्ही दोघांनी एक डॉलरची नोट तर पाहिलीच असेल…. ज्या मध्ये अंधुक अश्या पिरामिडच्या ३ बाजू दिसतात… आता ह्या मध्ये तर काहीच योगायोग नसू शकतो ना...." डॉ. अवधूत आपल्या चेहऱ्यावर स्मिता आणत बोलले...
 
“आपण आपल्या जवळपासच्या वस्तूंवर लक्ष नाही देत, अंकशास्त्र पाहिल्या पासूनच आहे... आजही आहे आणि उद्याही राहणार, बस आपण ते पाहणं बंद करतो..., अंकशास्त्र काळ्या जादुमध्ये उपयोगी पडते…” डॉ. अवधूत अजूनही त्या मृत देहावर काही सापडतं कां ते शोधत होते…
 
“आणि मी हे एकदम अचूक सांगू शकतो कि त्याने ह्या पूर्वीही केव्हा तरी त्या मृत देहांवर असले नंबर्स काढले असतील..." डॉ. अवधूत त्या मुलीच्या पाठीवर इशारा करत बोलले…
 
“ह्याचा अर्थ काय आहे…?” शिऱ्याने त्या नंबर्स आणि चिन्हांना पाहून अचंबित होत विचारले...
 
“हा एक म्यासेज आहे त्या आत्म्यासाठी, कि ती आत्मा एकदा येवून त्या शरीराला भेटावं ज्यामुळे त्याला रक्त प्राप्त होईल…”
 
“पण ह्या चिन्हांचा काही तरी अर्थ असेलच, जसं कि तुम्ही ह्या आधीही सांगितलं होतं…” संत्या बोलला..
"हो पण... पण जसं मी सांगितलं होतं, ह्या चिन्हांचा अर्थ सांगणे कठीण आहे, हे चिन्ह वापर करणार्यांवरती अवलंबून असतं कि तो त्या चिन्हांचा वापर कसा करणार आहे, तरीही ठीक आहे मी एकदा प्रयत्न करून पाहतो, मी ह्यांना लिहून घेतो, कारण मी इथे लगेच विचार करून काहीच सांगू शकत नाही... मला थोडा वेळ पाहिजे..." एवढं बोलून डॉ. अवधूतने ते चिन्ह आपल्या डायरीमध्ये उतरवायला लागले आणि ते झाल्या नंतर ते इमारतीतून बाहेर पडले आणि त्यांच्या मागोमाग डोक्यात असंख्य प्रश्नचिन्ह घेवून संत्या आणि शिऱ्या पण निघाले...
'Ω, Ð, ┴ , शेवटी तो त्या आत्म्याला सांगतोय तरी काय...' डॉ. अवधूत मनातल्या मनातच पुटपुटले... शिऱ्या आणि संत्या काही तरी बोलण्यात गुंतले होते पण डॉ. अवधूतला वाटत होते कि त्यांनी हे चिन्ह ह्या पूर्वीही कधी तरी पहिले आहेत... ते आपल्या विचारचक्रात त्यांना शोधायला लागले, जेव्हा ते आपला मित्र साळुंखे सोबत अंकशास्त्र शिकत होते तेव्हाचे ते विचारचक्र होते... त्यांच्या मनात अचानक साळुंखेचे बोल ऐकायला आले...

'हे चित्र पाहिलेत का तू अवधूत...? हि एक आग आहे, आणि ती आग पिवळी नसून काळी आहे...' साळुंखे त्याला एक चित्र दाखवत बोलला...

'काळी आग इथे काही तरी डेमोनिक म्याजीक असल्याकडे इशारा करते आहे कि नाही...?' अवधूतने विचारले...

'हो पण फक्त एवढंच नाही, ज्यांना कोणाला कोणत्या आत्माला पुन्हा बोलवायचे असेल तर तो आल्या जादूच्या उपयोगाने ते करू शकतो, खरंतर ती व्यक्ती त्या जादूने त्या आत्म्याला पुन्हा एक नवीन जीवन देण्याचा प्रयत्न करतो, त्यामुळे ह्या काळ्या आगीचा वापर होतो... आणि हि विधी पूर्ण करण्यासाठी तीन मुलींच्या रक्ताची गरज भासते...' साळुंखे बोलले...

'काळ्या आगीपासून जन्म म्हणजेच काळ्या शक्तीशी मैत्री...?' अवधूतने विचारले...
'हो.... देवाची निंदा करणारी लोकं एकत्र येवून आपलं एक स्वतःच साम्राज्य बनवतात... देवाने सर्व काही दोन वस्तू मध्ये विभागून ठेवलं आहे... जसं कि स्वर्ग-नर्क, पुरुष-स्त्री , आणि त्या हरामखोरांनी काळ्या आगीला आपल्यासाठी पवित्र वस्तू मानलं..' एक विचित्रच भाव अवधूतच्या चेहऱ्यावर आले...
'हे माहिती करणं किती सोप्प होतं तो तर त्या साम्राज्य पैकीच कोणाला तरी एकाला बोलावत आहे... तो तर त्याचा विद्यार्थी आहे... अरे देव ह्याने कोणाच्या आत्म्याला बोलावलं आहे...' आता तर सर्व काही आरश्या सारखं साफ झालं होतं पण मनात एक विचित्र भीती यायला लागली होती, पुढच्या होणाऱ्या घटनांची कल्पना करून...
"मला माहित पडलं ह्याचा अर्थ काय आहे..." डॉ. अवधूत खूप हळू आवाजात बोलले खरे, पण लगेच संत्या आणि शिऱ्या त्यांच्या जवळ आले...
"आज तर महासागर आटणार आहे..." एवढं बोलून डॉ. अवधूत ने तो कागद ज्यावर त्याने ते चिन्ह आणि नंबर्स लिहिले होते तो कागद त्यांच्या समोर केला आणि ते पाहून संत्या आणि शिऱ्याचा चेहरा पण भीतीयुक्त भयाने व्यापलेला दिसायला लागला...
क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग 

Tuesday, 4 February 2014

पापी... एक गूढ सत्य भाग सातवा

पापी (थरारक आणि रहस्यमयी कथा)

अध्याय तिसरा विधी

भाग सातवा


त्या मुलीने शुद्धीवर येत हळू हळू तिने आपले डोळे उघडले... तिला त्या खोलीचा अंदाजा घेता घेता थोडा वेळ लागला... काही वेळा नंतर तिला माहिती पडलं कि ती खोलीच्या मधोमध उभी आहे, तिचे दोन्ही हात एका दोरीने सिलिंग पंख्याशी बांधलेले आहेत... आणि पाय पण एका लोखंडाच्या साखळीने बांधलेले आहेत. ती समजून चुकली होती कि ती आपल्या जागेवरून किंचित सुद्धा हलू शकत नव्हती... ती मनातल्या मनात प्रार्थना करू लागली कि कोणी तरी यावं आणि मला संकटातून सोडवावं...

"कसं वाटतंय आता तुला...?" एका व्यक्तीने खोलीत येवून विचारले...

"कोण आहेस तू...? आणि मला असं बांधून का ठेवलं आहे...?" त्या मुलीने आपल्या कंपन पावणाऱ्या आवाजात विचारले...

"तू इथे एका महान कार्याचा एक भाग बनण्यासाठी आणण्यात आली आहेस..."

"ए हे तू काय बरळत आहेस..? कोणतं काम...? ...... तू माझा रेप करणार आहेस काय...?" त्या मुलीने घाबरत विचारले तिच्या चेहऱ्यावर घर्मबिंदू जमा झाले होते...

"नाही मला तर फक्त तुझं रक्त पाहिजेय..." ती व्यक्ती एकदम शांतपणे बोलली...

"काय...?" ह्या उत्तराने त्या मुलीचा भीतीने थरकाप उडाला...

"खूप झाल्या गोष्टी आता काही काम पण करूयात.." एवढं बोलून त्या व्यक्तीने टेपने त्या मुलीचं तोंड बंद केलं...

ती व्यक्ती तिच्या समोर आली आणि आपल्या एका हातात घेतलेला वाडगा तिच्या पोटा समोर धरला... दुसऱ्या हातात त्याने एक मोठा चाकू घेतला आणि तिच्या पोटावर ठेवून डोळे मिटून तो मंत्रोच्चारण करू लागला... काही वेळाने त्याचे मंत्रोच्चारण बंद झाले आणि त्याने आपले डोळे उघडले... त्याच्या समोर एक भीतीने थरथरणारी मुलगी होती, पण ती व्यक्ती एकदम शांत पणे उभी होती...

आता त्याने तो चाकू पूर्ण जोराने तिच्या पोटात खुपसला... जसंच त्याने तो चाकू तिच्या पोटात खुपसला तिच्या पोटातून रक्ताची धार निघाली... तिच्या तोंडावर टेप असून सुद्धा वेदनेने तिची किंचीतशी किंकाळी ऐकू येत होती... काही वेळानेच तो वाडगा तिच्या रक्ताने पूर्ण पणे भरला... त्या मुलीने आपल्या पूर्ण ताकदीनिशी स्वतःला सोडवण्याचा प्रयत्न केला पण असमर्थ राहिली...

आता तिचा चेहरा काळा पडायला लागला होता... तिच्या कपाळावरची नसं हिरवीगार होवून दिसायला लागली होती... असं वाटत होतं जणू ह्या मुलीच्या शरीरात काही रक्तच उरलं नव्हतं... ती मुलगी वेदनेने विव्हळत होती... तिला हलायचाही मुळीच चान्स नव्हता... अशी वेदना जी मृत्यू पेक्षा भयंकर होती... ह्या वेदनेतून तिची लगेच सुटका व्हावी म्हणून आपल्या मनात कुठे ना कुठे ती प्रार्थना करत होती.. पण हे सर्व काही क्षणाचा खेळ आहे हे तो माणूस जाणून होता... त्या मुलीच्या चेहऱ्यावरची वेदना पाहून सुद्धा त्या व्यक्तीचं मन पाघळल नाही एवढा निर्दयी होता तो... त्याने तिच्या रक्ताने आधी तिच्या पाठीवर काही चिन्ह काढले आणि मग भिंतींवर... जाता जाता त्याने एक स्प्रे पूर्ण खोलीत मारला आणि एकवार सर्वीकडे नजर फिरून पाहिलं कि काही उरलं तर नाही ना...

'माझे मालक तुमच्यासाठी रक्त आणलंय ते स्वीकार करा...' तो व्यक्ती व्यक्ती आपल्या चेहऱ्यावर स्मित आणत बोलला आणि तिथून निघून गेला...

भिंतीवर आता नवीन चिन्ह आणि नवीन नंबर्स दिसत होते... थरार आणि रहस्य अजूनच वाढत जात होतं... प्रश्नच प्रश्न.... का तो एवढे खून करत आहे...? तो खरोखर कोणत्यातरी आत्माला आणण्याचा प्रयत्न करत आहे का...? पण कोणाच्या...? पाहूया पुढच्या आणखीन काही भागात.... लवकरच तुमच्या समोर त्याची उकल होईल... अरे ते चिन्ह तर राहिलेच कि... तुम्ही पण विचार करून सांगा त्या चिन्हांचे व नंबर्सचे रहस्य काय असणार...

33, 44, ┴, =

क्रमशः...

आधीचा भाग                   पुढील भाग